228. De ss. Fabiano et Sebastiano.

1 a. Praesul sancte Fabiane,

Qui curasti nec inane,

Fidem ut extolleres.

1b. Tu legasti, congestasti

Scribas septem, nec ineptam

Necem ut colligeres

2 a. Athletarum, quos haud parum

Sparsos more, en, cruore

Microcosmos recolat.

2 b. Interpella sic, procella

Saevi maris, tuearis,

Ne nos forte impetat.

3 a. Tua pura prece cura,

Quod septena dona plena

Potant, fluant largius;

Dies enim festivus agitur,

In quo plene votum admittitur

In tui memoriam.

3 b. In agone, passione

Roborati sumus rati,

Iucundemur laetius ;

Dum e corde spiritus mittitur,

Absque sorde iter nanciscitur

Ad aeternam gloriam.

4 a. Ad quam tende, o. perpende

Tota mente ac repente

Anhela quantocius ;

4 b. Nam in ea simul laeta

Vita datur absque meta

Cunctis evidentius.

5 a. O instructe tiro Christi,

Potens, vincens, necnon scisti

In calle certantium

5 b. Ire vere te sincere

Consulari, militari

Chlamide bellantium.

6 a. Sub figura decusasti

Fidem tuam, sic celasti

Sane, Sebastiane;

6 b. Vernas Christi tu solaris,

Verbis caris sic adfaris:

Dimicent constantius.

7 a. Fratres binos roborasti,

Quos in fide solidasti,

Spernant ut ardentius

7 b. Blandimenta mundi, rerum

Conditorem, caeli eram

Clarius conspiciant.

8 a. Fac, mortales ut stent rati,

Fide firmi roborati,

Bravium percipiant.

8 b. Tu loquelam reddidisti,

Zoe virum decrevisti

Taliter convertere,

9 a. Tunc praefectum Romae

primum,

Gnatum suum post supinum

Toto nisu absque risu

Ad fidem perducere.

9 b. O dilecte martyr Christi,

Corpus tuum subiecisti,

Perquam mire tu vicisti

Poenarum certamina.

10 a. Tu nos cura tua prece,

Mundi simus ut a faece,

Tuos, neos, serva, ne nos

Tangant, frangantfulmina.

10 b. Rursum praesta, nobis asta,

Ne nos restis, mala pestis

Cingat, tingat et astringat

Acrius in inguine.

11a. Sicque lota mente tota

Iesum Christum te et istum

Veneremur, cum tenemur

Haud ingrati, ne privati

Simus eius sanguine.

11b. Fac, ut vales, nos mortales

Erigamur, rapiamur,

Trinum unum, summum

bonum

Intuamur, contemplamur

In perenni lumine.