301. De s. Nicolao Tolentino.

1 a. Caeli regem et astrorum

Nunc in fine saeculorum

Dulci mentis iubilo

1 b. Collaudemus, nam dotavit

Simul mundum et lustravit

Novae lucis radio.

2 a. En,prae multis hunc quaesivit,

Ortum suum dum ful civit

Speciali gratia,

2 b. Normam suae mirae vitae

Speculari huc venite

Sensuum sollertia.

3 a. In aetate iuvenili

Mente gnara et subtili

Floruit uberius,

3 b. Augustino sub patrono

Militans, post miro modo

Vivendo securius.

4 a. Sidus candens hunc praeivit,

Ad altare dum transivit.

Exorare Dominum,

4 b. Quem formosum in statura

Vidit clarum et figura

Prae filiis hominum.

5 a. Grandes preces mox erexit,

Quarum Christum vis adlexit

Et laus et victoria,

5 b. Duces vicit tenebrarum,

Qui sub formis bestiarum

Bella dabant fortia.

6 a. Reviviscit perdix cocta,

Gnara mens nam sic edocta

Negat vesci carnibus.

6 b. Claudi, caeci et obsessi

Ad vigorem sunt reversi

Crebris suis precibus.

7 a. Improviseque submersus

Voto matris est repertus

In aquarum gurgite,

7 b. A periclis sic erutus

Puer gaudet restitutus

Vitaeque mirificae.

8 a. O miranda virtus huius,

Potestate viri cuius

Tot fulgent miracula

8 b. Tam in vita quam in morte,

Sed divina tandem sorte

Claruerunt omnia.

9 a. Inter astra iam scintillat,

Clare nobis ut instillet

Puritatis formulam,

9 b. Nicolaus eremita

In aeterna tenens vita

Fulgentem aureolam.

10 a. Gaude, quia meruisti

Invenire, quem quaesisti,

Caelo in empyreo,

10 b. Eius namque celsitudo

Ad amoena pulchritudo

Sub solari radio

11 a. Assumendo te locavit,

Collocando adprobavit

Vitae tuae regulam.

11b. Regem celsae maiestatis

Ora, pater, cum beatis

Nobis ut det patriam.