Thomas Aquinas, In IV Sententiarum – In Libros Sententiarum

Ulterius. Videtur quod opera mortificata per peccatum, per poenitentiam non vivificentur. Hugo de sancto victore dicit, quod nemo debet in spe correctionis peccare; quia quod semel amittitur, ipsum amplius non recuperatur.

Sed opera in caritate facta, sunt per peccatum amissa, ut dictum est. Ergo non possunt amplius per poenitentiam recuperari.

Argumentum 2

Praeterea, nihil vivificatur nisi quod natum est habere vitam. Sed vita non est operum, sed opera facientis. Ergo opera non possunt vivificari per poenitentiam.

Argumentum 3

Praeterea, quod non est, non potest vivificari.

Sed opera mortificata, non sunt. Ergo non possunt vivificari per poenitentiam.

Argumentum 4

Praeterea, illud quod moritur, non solum cadit a vita, sed etiam a potentia vitae; quia principia vitae corrumpuntur, sine quibus non est potentia ad vitam. Sed opera praecedentia in caritate facta, sunt per peccatum sequens mortificata. Ergo non manet in eis potentia ad vitam; et sic non possunt iterum vivificari.

Sed Contra 1

Sed contra, joel. 2, super illud: reddam vobis, dicit Glossa: non patiar perire ubertatem quam cum perturbationibus animi amisistis.

Sed ubertas illa fuit multitudo bonorum operum.

Ergo illa per poenitentiam restituuntur.

Sed Contra 2

Praeterea, poenitentia revocat omnes defectus ad perfectum, ut dictum est, art. Praec.. Sed hoc non esset, nisi opera mortificata restitueret ad vitam.

Ergo per poenitentiam vivificantur.