Thomas Aquinas, In IV Sententiarum – In Libros Sententiarum

Ulterius. Videtur quod resurrectio non erit omnium generaliter. In Psalmo enim 1, 2, dicitur: non resurgent impii in judicio. Sed resurrectio non erit hominum nisi tempore judicii universalis. Ergo impii nullo modo resurgent.

Argumentum 2

Praeterea, Daniel. 12, 2, dicitur: multi de his qui dormiunt in pulvere, evigilabunt. Sed haec locutio quamdam partitionem importat. Ergo non omnes resurgent.

Argumentum 3

Praeterea, per resurrectionem homines conformantur christo resurgenti; unde 1 corinth. 15, concludit apostolus, quod si christus resurrexit, et nos resurgemus. Sed illi soli debent christo resurgenti conformari qui ipsius imaginem portaverunt, quod est solum bonorum. Ergo ipsi soli resurgent.

Argumentum 4

Praeterea, poena non dimittitur nisi ablata culpa. Sed mors corporalis est poena originalis peccati.

Ergo cum non omnibus sit dimissum originale peccatum, non omnes resurgent.

Argumentum 5

Praeterea, sicut per gratiam christi renascimur, ita per gratiam ejus resurgemus. Sed illi qui in maternis uteris moriuntur, nunquam potuerunt renasci. Ergo nec resurgere poterunt; et sic non omnes resurgent.

Sed Contra 1

Sed contra est quod dicitur joan. 5, 28: omnes qui in monumentis sunt, audient vocem filii dei; et qui audierint, vivent. Ergo omnes mortui resurgent.

Sed Contra 2

Praeterea, 1 corinth. 15, 51, dicitur: omnes quidem resurgemus.

Sed Contra 3

Praeterea, resurrectio ad hoc necessaria est, ut resurgentes recipiant pro meritis poenam vel praemium.

Sed omnibus debetur poena vel praemium pro merito proprio, sicut adultis; vel alieno, sicut parvulis. Ergo omnes surgent.