SCHOLIUM.

Conclusio hujus disputationis habetur 2. dist, 41. q. 4. n. 10. et 11. ubi refutatis quinque modis dicendi, de quo modo voluntas avertit intellectum, resolvit eam habere quandoque cum intellectione perfecta alicujus, multas confusas, et imperfectas aliorum, et quando sibi complacet in aliquo horum, tunc intellectio intenditur et firmatur circa illud, et alia considerare desinit, juxta hunc modum facile argumenta allata solvuntur. Ad primum, bene responsum est ; ad secundum et tertium sensitiva et vegetativa,non subsunt voluntati, nisi media loco motiva, et sic magis despotice subsunt: Doctor supra n. 18. intellectus modo praefato magis politice subest. Ad quartum, non impedit actionem causae approximatae, sed approximationem tollit. Ad quintum, intellectus determinat voluntatem, proponendo ei objectum, voluntas determinat ipsum, eomplaeendo in aliqua intellectione ejus. Ad sextum, aversio consistit in illa complacentia voluntatis. Ad septimum, loquitur de potentia essentiali, quae est ad principium, non de accidentali, quae est ad actum, ut hic in fine ait ip e Doct. vide eum de hac duplici potentia, quodlib. 15, num. 3. et 1. d. 3. q. 7. n. 38. et 2. d. 2. q. 10. Ad octavum patet ex dictis.