GALLÏPOLITANA 23

t iae de curae habi tual is existentia penes capitulum fuerit inn ixum, ex eo evidenter erui tur , quod datum fuerit vigore facultatis apostolicae, seu ex gratia. Vicissim si habi tualem curam capitulo certo inesse puta tum fuisset, iam non ex gra t ia , non ex indulto apostolico, sed ministerio iuris da ta fuisset exemptio.

Hisce aliisque praemoni t is , proposita fuerunt diluenda sequentia

Dubia

1. An cura habitualis animarum capitulo competat in casu.

Et quatenus negat ive 2. An quaestio super rescripto diei 2 Octobris Í885

moveri possit in casu.

RESOLUTIO. S. C. Concilii , re discussa, sub die 24 Mart i i 1888 respondere censuit . Ad l m negative. Ad 2 m negative.

Ex QUIBUS COLLIGES. I. Vicar ium non dici rectorem et sponsum Ecclesiae i l lam habentem in t i tu lum iure proprio, sed potius dici famulum vel minis t rum deputatum ad exer- cit ium a rectore, qual is dicitur ille, penes quem residet cura habi tual is .

I I . Percept ionem decimarum aliorumque parochial ium emolumentorum, in iure haberi ut i signum cer tum iurisdi- ctionis.

I I I . Ex Constit. S. Pii V ad eœequendum Capitulo re - servari vicarii cura t i nominat ionem, si curam habitualem habet .

IV. Ubi parochiae non sunt dist inctae, curam univer- sam an imarum esse penes Episcopum, qui dicitur paro- chus .

V. Propr iam confessionem in iudiciis magnam vim ha- bere, praesert im si tempore non suspecto, neque in pro- pr ium commodum emissam.

VI . In praesenti casu S. Congregationem respondisse ne - gat ive , quia t am ex actis s . Visi tat ionis , quam ex propria