294 CIVITATIS CASTELLANAE

quae praesidenti arr iderent , iam ipsa notio capituli , quae esi societatis confratrum-, subverteretur , et in manu praesidentis despótica esset potestas impediendi quidquid sibi non placeret.

De cetero si, iuxta Scarfantonium loc. cit. tit. 1 n. 43* € capitulum coadunandum est ab iis, quorum interest semper et quando per capitulares ins ta tu r ; - amplia - etiamsi tal is ins tan t ia fiat per unicum canonicum, aliquod negotium non leve ibi proponere cupientem » iam a fortiori in capitulo coadunato quilibet ex canonicis aliquid proponere poteri t .

Nec dicatur in themate s ta tu ta et synodales leges aut consuetudinem obstare : nam s ta tu ta et synodus utique in casu praescribunt, ut negocia in comitiis t rac tanda proponan- tu r a capituli praeside ; at haec dispositio intelligi necessario debet consentanee ad rectae rationis et legum generalium dictatum, idest non exclusive nec absolute, sed principali ter. Idque ostenditur ex ipsis etiam s ta tu t i s . Nam ibi ad cap. 13 cave tu r : flent propositiones a pr ima digni tate , e t , illa a b - sente, ab eo qui ordine succedit; quae propositiones si forsan r e spuan tu r , ordine ab aliis i terum flent, et quisquis iux ta suam conscientiam suffragium feret. Imo cum synodus cap. 5 § 20 iubeat quod « unico etiam postulante canonico (comitia) cogenda e run t , » implicite quidem, sed nihilominus aper te insinuât ius esse quibuslibet ex canonicis negotia proponere.

Cui conclusioni favet et consuetudo; nam nota t capitu- lum, praesidem archipresbyterum ante conventus dimissionem et g ra t i a rum actionem petere consuevisse : habetis aliud pro- ponendum? Et quamvis archipresbyter eiusque fautor cano- nicus Minio excipiant, dicentes, archipresbyterum ñon i ta praecise confratres rogavisse, sed hac potius r a t ione : habe- t i s aliud, nihilominus res in idem reddere , et nugax haeo exceptio videtur .

Verum parumper admisso quod exclusiva insit archipre- sbytero potestas negotia proponendi, a t tamen hoc ius ipsi non debet intell igi datum in destructionem, sed in aedificatio- nem ; ad hoc scilicet, ut quae abnormia sunt a disceptatione excludat , non vero ut quae legitime tum quoad substant iam,