346 CONCORDIEN.

At vero difficultas or i tur ex his quae sequuntur , ex facto scilicet concordati anni 1855 S. Sedem inter et Austr iae im- peratorum, in i t i . Res itaque sedulo studio sub hoc aspectu est consideranda; nam controversiae punctum in hoc potis- sime ver t i v idetur .

Et quaestio quae proponi posset haec foret, utrum sci- licet per concordatum anni 1855 ius nominationis et prae- sentationis capitido concordiensi proprium suspensum tan- tummodo fuerit, ita ut post concordati cessationem revivi- sceret ; an potius absolute abrogatum censeatur, adeo ut reviviscere, concordati cessatione, non potuerit,

At vero huiusmodi quaestionis non una nec facilis est solutio. E t e n i m si praefata nominandi et praesentandi facul- tas habeatur ut legitima iuris communis expressio et dispo- sitio, causa quidem acta foret. Cessante enim concordatario regimine, ius commune necessario rest i tui debet, quoties prae- sert im ius commune cohaereat cum usu et ecclesiarum s ta tu ante concordatum receptis, veluti apprime contigisset in t he - mate .

Verumtamen haud certa videtur haec theoria, quod sci- licet dicta nominandi et praesentandi facultas habe tur ut canonica atque ordinaria iuris communis dispositio pro ca- nonicatuum cathedralium provisione. E ten im scitum est ex Fagnano lib. I decret. De eieci. c. 31 ; quatuor esse cano- n is ta rum opiniones circa canonicatuum provisionem ; quarum prima eorum est qui tenent iure communi collationem ca- nonicatum et praebendarum ecclesiae cathedralis ad solum Episcopum pertinere; a l tera est eorum qui docent pert inere ad Episcopum de consensu capituli; te r t ia est eorum qui volunt spectare ad Episcopum de consensu capituli, quoties omnia sunt communia, de consensu vero, ubi omnia sunt divisa', quar ta demum est i l lorum, qui censent de iure com- muni collationem canonicatuum et praebendarum in ecclesia cathedrali esse simultaneam, idest spectare ad Episcopum et capitulum simul.

Nemo autem est qui doceat de iure communi canonica-