584 DIVIONEN.

Disceptatio Synoptica.

Parochus itaque, duplici paroeciae praepositus, dispensa- tionem peti t ab applicatione unius missae pro populo, in spe- ciali casu, quando secundam missam non celebrat , sive ob casualem praesentiam alterius sacerdotis in a l terut ra paroe- cia, sive in festis suppressis in quibus minus est populi concursus et ideo se abstinet ab iterando sacro.

In Luem. Applic. missae pro populo proposito dubio « an parochi duabus ecclesiis parochialibus praepositis t e - nean tur dominicis aliisque festis diebus missam in unaqua- que ecclesia sive per se, sive per alium applicare in casu » S. O. C. die 12 Marti i 1774 respondit : « Affirmative, exce- ptis t an tum parochiis unitis unione plenaria et ext inct iva . » Quae praescriptio a S. C. C. passim constanterque servata , legem omnibus facit.

Quin noceat Benedictum XIV const. Cum semper obla- tas nul lum verbum facere de onere applicationis in diversis paroeciis uni parocho commissis; quandoquidem ipsa recta ratio id dictat , quod S. O. C. ret inet , nempe unamquamque paroe- ciam sicut peculiaria emolumenta tribuit rectori , sic et pro- pria iura habere ; adeoque qui eius curam suscipit et tempo- ralia met i t , spiri tualia, et inter spiritualia missae quoque applicationem, vicissim rependere debet. Qui autem duabus praeficitur paroeciis, duplex emolumentum lucratur . Adeoque absolute loquendo et iuxta legis rigorem, peti ta dispensatio ab applicatione missae pro populo concedenda non esset.

Verum ordinarie in Gallus parochus pro labore quem im- pendit pro secunda paroecia 400 libellas aut parvum simile lucrum obtinet. Insuper licet duae huiusmodi paroeciae ex- t i n c t a e et plenarie non sint , saltem de iure, unitae; tamen de facto earum unio parum dissimilis est .

Quibus animadvers is , quaesitum fuit quomodo essent dimittendae oratoris preces.

RESOLUTIO. Sacra C. C. re cognita, sub die 19 Ianuari i 1889 censuit respondere: Quoad dies dominicos aliosque