Thomas Aquinas, In IV Sententiarum – In Libros Sententiarum

Ad quartum sic proceditur. Videtur quod confessio esse non possit informis. Eccli. Enim 17, 26, dicitur: a mortuo, velut qui non est, perit confessio.

Sed ille qui non habet caritatem, est mortuus; quia ipsa est animae vita. Ergo absque caritate non potest esse confessio.

Argumentum 2

Praeterea, confessio dividitur contra contritionem et satisfactionem. Sed contritio et satisfactio nunquam possunt extra caritatem fieri. Ergo nec confessio.

Argumentum 3

Praeterea, in confessione oportet quod os cordi concordet; quia hoc ipsum nomen confessionis requirit. Sed ille qui adhuc manet in affectu peccati quod confitetur, non habet cor ori conforme; quia corde peccatum tenet quod ore damnat. Ergo talis non confitetur.

Sed Contra 1

Sed contra, quilibet tenetur ad confessionem mortalium. Sed si aliquis semel confessus est etiam in mortali existens, non tenetur ulterius ad confitendum eadem peccata; quia cum nullus sciat se caritatem habere, nullus sciret se confessum fuisse.

Ergo non est de necessitate confessionis quod sit caritate formata.