Thomas Aquinas, In IV Sententiarum – In Libros Sententiarum

Ad tertium sic proceditur. Videtur quod non omnes appetant beatitudinem. Nullus enim vult quod ignorat, ut patet per Augustinum in Lib. De Trinit., et per philosophum, qui dicit in 3 de anima, quod objectum voluntatis est appetibile apprehensum. Sed non omnes cognoscunt beatitudinem, cum multi circa beatitudinem erraverint. Ergo non omnes appetunt beatitudinem.

Argumentum 2

Praeterea, quicumque appetit beatitudinem, appetit illud quod est essentialiter ipsa beatitudo.

Sed ipsa beatitudo est dei visio, quam non omnes appetunt. Ergo non omnes appetunt beatitudinem.

Argumentum 3

Praeterea, illud quod non potest apprehendi, non potest desiderari. Sed duo contraria esse simul, non cadit in apprehensione, ut patet 4 metaph..

Ergo contraria simul non possunt appeti. Sed aliqui appetunt ea quae sunt beatitudini contraria, sicut illi qui appetunt peccata. Ergo non omnes appetunt beatitudinem.

Argumentum 4

Praeterea, peccatum est, spreto incommutabili bono, rebus mutabilibus adhaerere. Sed beatitudo est incommutabile bonum. Ergo qui peccat, eam spernit; et sic non omnes eam appetunt.

Sed Contra 1

Sed contra est quod boetius in 3 de consol., probat, quod mentibus omnium hominum veri boni cupiditas inserta est. Verum autem bonum dicit beatitudinem. Ergo beatitudo ab omnibus appetitur.

Sed Contra 2

Praeterea, unicuique appetibilis est suus finis.

Sed beatitudo est ultimus finis humanae vitae. Ergo omnes homines beatitudinem appetunt.