74. De sancta Barbara.

1. Rex optimus et maximus

Nostro choro sit proximus

Corroborans pectora,

2 a. Qui Barbarae victoriam

Mundi dedit, mox gloriam

Cum duplici laurea.

2 b. Haec est magistra caelica,

Quae trinitatem mystica

Demonstrat in formula.

3 a. Ob hoc pater Dioscorus

In hanc furit, crescit porus,

Cedit lassus virgini.

3 b. Quam mons recondit patrius,

Ne laedat hanc contrarius

Sancto pater numini.

4 a. Vir comperit, dum punitur,

Natam latentem, proditur,

Factus lapis duruit;

4 b. Saevit parens in propriam,

Quam distrahit totam viam

Et iudici subruit.

5 a. Qui non minis, non verbere

Taetro nec ipsam carcere

Vincit nec horroribus;

5 b. Constans manet placens Deo,

Secura iam de praemio,

Intenta caelestibus.

6 a. Latam pater sententiam

Agit ruens in filiam,

Cuius caput desecat.

6 b. Demum tyrannus fulmine

Ictus perit, quo turbine

Manes miser visitat.

7 a. Sed illa victrix cardines

Caeli petit, quam supplices

Oremus hoc carmine:

7 b. O martyr et virgo bona,

Christus pia prece tua

Nos purget a crimine ;

8 a. Et a mala semper nece

Nos liberet, sic te duce

Ut mens sit in gratia.

8 b. Quam conferat cum gloria

Nobis Dei potentia,

Quae condidit saecula.