135. In Nativitate s. Iohannis B.

1. Clange, lyra, Zachariam,

sacerdotum principem,

Cui copulata coniunx

ab Aaron filiabus

Thalamorum inhaerebat,

solita praenuntiis.

2. Operibus sanctiores

praepollebant ceteris,

Ac sinceres in mandatis

incedebant Domini,

Et nulla prole collata

pergebant ad senium.

3. Mox enim hora refulsit

incensorum temporum,

Suetum cum gestabat vales

ignem per turibulum

Sacris deferens odorem

nectareum atriis.

4. Audit caelitus adfatum

et sonorum nuntium,

Cuius candore perfusum

tremor vatem irruit,

Quem blandis robustiorem

reddidit sermonibus:

5. Iam te, Zacharias," inquit,

nimium pertcrruit,

Sed fatenti vera tibi

aurem praebo credulam."

Populumque usque orans

ascendit precatio.

6. Ecce, iuncta toro tibi

coniunx parit subolem,

Quem protinus nuncupabis

Iohannem vocabulo,

Cuius totum praedicatur

per orbem nativitas.

7. Hic erit summus propheta

nuntiandi luminis,

Atque viam praeparare

in deserto Domino,

Et populis demonstrare

rectum [in] quo pergeret."

8. Talia sacer. E contra

dicta prompsit labiis:

Pressis iam nostris sub annis

marcuerunt viscera,

Ac genibus denegatur

vetulis posteritas."

9. Ego sum missus ab astris

angelorum socius,

Et tu divinis praeceptis

fuisti incredulus,

Propter quod carens loquela

eris tacens labiis,

10. Donec futura frueris

pariendi gratia."

Ut gressibus ibat cautis

metu liminaribus,

Populis lumen vidisse

indicavit nutibus.

11. Tempus nempe pariendi

puer magnus natus est:

Cunctis erat intentio,

quod haberet nomine

Zacharias, vero scripsit:

"Iohannes vocabitur,"

12. Inquiunt propinqui: "Nostra

nullus in progenie

Fuit, quicumque Iohannes

vocatus est nomine,

Sed huius paternum erit

nominis electio."

13. Mox patri parentum coetus

pugillarem protulit,

Ut nomen collatum proli

sic stilo depromeret,

Nam loquelam peregrina

abstulit locutio.

14. Et cum in persona scriptum

scriberet calamo,

Signat digitis: "Iohannes

nomen erit pueri."

Sic soluta cum literis

lingua nomen indicat.

15. Tunc mirati sunt astantes,

terni mensis tacito

Propter nomen roborandum

nodis lingua solvitur,

Exsultat pater in Deum,

gaudet videns filium.

16. Temporibus iam completis

infans magnus cernitur,

Cuius nomen praenotavit

pater in volumine;

Vinculo soluto linguae

collaudabat Dominum.

17. De isto dixit et pater,

Iesu Christo Domino,

Ut pararet viam illi,

praemittere angelum ;

Cuius cibus locustarum

et mellis agrestium.

18. Et Iohannes iam praedictus

missus in spiritu

Atque virtute Eliae,

ut notat nativitas,

Praeparansque viam illi,

iudex qui venturus est.

19. Qui meruit prophetare

per deserta taliter:

"Iste vir, qui post rac venit,

Dominus est omnium,

Praeparate viam illi

rectas calles facite.

20. Maior est, post me qui venit,

missus ab altissimo,

Qui tollit delicta mundi,

agnus sine macula,

Caius ego non sum dignus

solvere corrigia."

21. Ipse dixit, quod implevit,

ut vates praedixerat,

Lapidesque azymorum

mox praecepit montibus,

Hic implevit orbem terrae

in splendore gratiae.

22. Gloria et honor Deo

usquequo altissimo,

Una patri filioque,

inclito paraclito,

Cui laus et potestas

per aeterna saecula.