1C4. In sancti Sebastiani.

Ad Vesperas.

1. Sollemne festam, plebs benigna, promite

Sebastiani, martyris sanctissimi,

Quo mundum linquens regna caeli possidet;

Omnes sonoro iubilo coneinite

Christoque vota corde puro reddite.

2. Hic literarum clarus et christicola

Et Mediolani incolis indigena

Carus tyranno erat, nam principibus

Sub veste ad hoc mundiali militans,

Fide ut digna mulceret alloquia.

3. Duo gemelli ac fideles milites,

Marcellianus frater et Marcus pius,

Christi dum prona nomen mente colerent,

Multantur diro carcerali vinculo

Mox audiendi Chromatio praeside.

4. Ad haec parentes vel modestae coniuges

Mugitum dantes ac petentes carcerem

Cum blandimentis amicorum noxiis

Natos demonstrant, eiulando flagitant,

Non ut obire appetant sed degere.

5. Inter parentum lacrimas vel coniugum

Christi coeperunt milites mollescere

Mentesque poenae ad dolores flectere ;

Sed tunc eorum coram erat coetibus

Sebastianus, belliger fortissimus.

6. Mox quibus sese obiciens in medio

Dignius cunctos instruens alloquio

Mundique falsa esse lucra indicat,

Caelestis regni praedicans insignia

Vitam finiri propter Christum imperat.

7. Haec cum beatus aptius discerneret,

Coruscum lumen radians ab aethere

Sebastianum afficit mox lucidum

Et palliatus iuvenis sub lumine,

Quo fertur eum imbui plenissime.

8. Haec intra aedes acta sunt Nicostrati,

Iam prima cuius Zoe uxor credidit;

Bis ternos annos quae elinguis duxerat,

Effecta iussu eloquens tunc martyris

Eiusque dicta rite prorsus insequi.

9. Nam se boabat intuere angelum

Sacrum tenere ante ipsum codicem,

Per quem digesta hauriebat singula.

Confestim omnes credi ad hoc clamitant,

Ablutionem ocius expostulant.

10. Sed semper ardens atque digne providus

Sebastianus imperat Nicostratum,

Ut vincla tenti, traditi in carceres

Forent coacti cum iam illis credulis,

Baptisma cuncti consequantur aptius.

11. Quod rite factum credidit et Claudius

Cum prole cara cara et cum coniuge.

Cum iam beatus advocatus presbyter,

Qui persequentum metu erat in abditis,

Hic baptizandis imperat nomen dari.

12. Tunc universi prodentes vocabula

Sexdena et octo utrorumque sexuum

Tincti per eum sunt pio in gurgite

Et iam renati sub divina gratia

Decem diebus laeta psallunt cantica.

13. Praefectus urbis tunc erat Chromatius,

Ad hoc requirit ipse Tranquillinum sic,

Quid liberorum diceret arbitrio,

Fidemque Christi illi plene intimans

Ipsum colendo se protectum indicat.

14. Cuius edoctus sospitate arbiter

Venire sanctos ilico clam praecipit,

Pensat venalem esse Christi gratiam,

Despondet auri infinitam copiam

Artus mederi languidos expostulans.

15. Non hoc potiri distrahendo opines,

Ni Christum credas prius, sancti inquiunt,

Tuo medela erit nulla corpori;

Ast ipse vovet statim ad haec credere

Adempta omni pectoris formidine.

16. Sed mox beati hortant eum commode

Prius deorum ficta monstra frangere,

Culturam nempe noxiam omnem pellere,

Cunctis delictis abnuere protinus,

Quod ut agatur, optat ille promptior.

17. At ut coeperunt martyres confringere

Delubra vana operis mechanici,

Decorus astat angelus Chromatio,

Qui cuncta curat, solvit et podagricos

Nodos superno protinus solacio.

18. Sebastiani provido consilio

Tunc aegrotari simulat Chromatius,

Praefectus alter rei adit publicae,

Abiecta mundi iste ut dispendia

Futurae vitae rudimenta appetat.

19. Cum patre credit dulcis et Tiburtius,

Omnisque credit propria familia,

Centum quaterni mille et promiscui,

Sacro abluta lavacro discrimina

Charismatumque consequuntur gratiam.

20. Antistes erat tunc Gaius episcopus,

Sanctos tuendos colligat Chromatius

Sacris praecepit propriis in aedibus,

Quos ille omnes sic fovet et commonet,

Ut pompa nullum saecularis occupet.

21. Furor sed quia ingruit tyrannidis,

Hoc nulla potest ratione contegi,

Ex sacro scripto iussus est Chromatius,

Causa ut medendi longius ab oppido

Suo abiret cum suis commercio.

22. Sanctos utrosque tunc monet intentio,

Sebastianum Polycarpum sanctumque,

Ut quis de illis iret cum euntibus,

Sed ambo quaerunt passionis bravium,

In urbe ambo residere ambiunt.

28. Summus sed papas Polycarpum commonet,

Ut acquisitam plebem nollet linquere,

Novellum Christi rore ubi irriget;

Mox conticescens sacer ad hoc senior

Blandumque vatis adnuit imperium.

24. Tunc apud papam remansere martyres

Marcellianus, Marcus Tranquillinusque,

Tiburtius, Castorius, Nicostratus

Cum fratre vero Claudio vel filio,

Sebastianus et Zoe sanctissima.

25. Hos autem ipse sancta in ecclesia

Christo ministros rite omnes consecrat,

Expleatque sacra vegeti mysteria,

Pollent diverse singuli officiis

Et praerogata sanitatum gratia.

26. Sit trinitati sempiterna gloria

Honorque summus. et potestas inclita,

Quae trinitas pater patrisque filius

Cum spiritu unus Deus substantia

Per cuncta regnat saeculorum saecula.