239. De sancto Martino.

1 a. Archi-summi-praesulis

In Martini titulis

Gaudet orbis orbita,

1 b. Cuius canunt hodie

Per mundum ecclesiae

Tam praeclara merita.

2 a. Natus in Pannonia,

Altus in Italia,

Patronus in Gallia,

2 b. Sanctus ab infantia,

Mundus in militia

Miles contra vitia,

3 a. Partem sui pallii

Caesi ferro gladii

Nudo dedit obvio;

3 b. Qua tectus apparuit

Christus dicens: Induit

Me Martinus pallio.

4 a. In latrones incidit.

Per hunc latro credidit,

Illico christicola

4 b. Rediit in patriam,

Matri confert gratiam ;

Pater colit idola.

5 a. In tribus ecclesiis

Diversis litigiis

Martinus eligitur,

5 b. Tandem Dei gratia

Praesul in Turonia

Repugnans efficitur.

6 a. O quam felix civitas,

Cuius haec sollemnitas !

O quam felix patria,

6 b. Cuius patrocinio

Pollet et auxilio,

Meritis et gratia i

7 a. Hos curat a febribus,

Illos a daemonibus,

Currunt paralytici;

7 b. Salus datur omnibus,

Qui sunt tacti manibus

Spiritalis medici.

8 a. Fusis Deo precibus

Cum lacrimis dulcibus

Mortuos tres suscitat.

8 b. Hic in carne positus,

Eius semper spiritus

In supernis habitat.

9 a. Veste data pauperi

Empto panno veteri

Se Martinus induit ;

9 b. Dum sacrat mysteria,

Christus nuda brachia

Caelitus operuit.

10 a. Omnes fugat baereses,

Visitans dioeceses

Dat pacem ecclesiis.

10 b. Mox accensus febribus,

Iacens in cineribus,

Indutus ciliciis

11a. Oculis ac manibus

Atque totis viribus

In caelum erigitur.

11b. Satan torpet odio,

Nam Abrahae gremio

Martinus excipitur.

12 a. Te, Martine, petimus,

Quod, si petis, ibimus

Ad caeli palatia.

12 b. Ergo tuis precibus

Detur nobis omnibus

Peccatorum venia.