CXLII. Haeresis Septuaginta Duorum Interpretationem Respuens.

Sunt haeretici, qui

sicut Judaei Septuaginta duorum sanctorum, sapientissimorumque virorum interpretationem respuentes, Aquilae cujusdam 1276B hominis unius Pontici, qui post annos multos interpretatus est, editionem suscipiunt; qui cum quaedam praetermisisse necessitate urgente tunc temporis cogerentur, dissonantia putantur dictasse. Is veluti plus a quibusdam Judaeis maxime intellexisse laudatur, cum de Patre, et Filio, non sicuti illi priores de Lege dictaverint. Septuaginta enim duo dixerunt (Psal. II, 2) : Adversus Dominum, et adversus Christum ejus; Aquila autem: Adversus Dominum, et adversum unctum ejus. Et iterum: 1277A Ecce virgo in utero concipiet, et pariet Filium (Isai. VII, 14) . Septuaginta duo dixerunt, et nomen ejus Deus nobiscum; Aquila autem dixit: Ecce juvencula concipiet, et pariet Filium, et nomen ejus potens cum hominibus. Quae quidem si pio sensu lectionis accepta fuerint, quo fortis et potens nemo nisi Christus Deus Dei sit Filius, recte intelligit; si autem de eo dubitat, abjicienda, et spernenda est talis editio. Unde Judaei non Septuaginta duorum interpretationes habent, qui de Patre, et Filio, et sancto Spiritu bene sentientes, unam substantiam, divinitatem, majestatemque enuntiarunt; sed illius Aquilae, qui non ita recte sentit de Filio Dei, sed quasi de Propheta nuntiaverit. Unde interpretationes ejus in medio librorum numquam ponuntur, 1277B sed dextrae, laevaeque assignantur; et ut contraria, et non plena veritatis ita leguntur a plurimis. Septuaginta vero duorum decreta, atque consulta, ea legens Ecclesia catholica semper habet, et detinet incunctanter; illius autem quasi superflua ita aestimat esse, et judicat. Haec etenim, id est Septuaginta duorum interpretatio, sub Ptolemaeo rege Aegyptiorum, post Alexandrum Macedonem est edita omnibus, populoque Judaico in Jerusalem data est, 1278A cum habitarent non multi Judaei, velut in subjectione jam positi regis Aegyptii, rogatique ab ipso Ptolemaeo, ut interpretes mitterentur Alexandriam. Quo cum venissent Septuaginta duo sapientes ac prudentes viri interpretes, secundum jussum regis Hebraeam linguam Graeco sermone interpretati, Graecis litteris ediderunt, sicuti et factum est. Cumque suscepisset eos Ptolemaeus rex Aegypti, tentare volens si esset eorum divina Scriptura, quam legebant Judaei, separatim quemque jussit includi in cubiculum, nullumque videre alium, nisi solo excepto eo, qui interpretem exciperet dictantem: omniumque accipiens postea interpretationem quotidie, cum consentientem in unum inveniret, editionem omnium jussit conscribi, atque poni in 1278B templum, ut venientibus de Achaia, atque aliis provinciis, philosophis, poetis, et historiographis, cupientibus legendi copia non negaretur. Unde et maxime argumenta sumentes philosophi, poetae, oratores, atque historiographi sicuti voluerunt ad suae paganitatis mendacia transtulerunt, aliisque nominibus rudes puerorum animos edocentes, legem Dei divinam irritam saeculo facere properarunt, impietatisque semina in sono verborum, in periculosis sententiis 1279A confirmarunt, quorum causa dicebat et Dominus fures atque latrones (Joan. X, 8) eos fuisse, in omnibus atque ab omnibus cognoscendos.