CLV. Haeresis Decerpta Ex Isaia Propheta De Cherubim Et Seraphim.

1294C

Est quoque haeresis, quae cum legit in Isaia propheta, quod Cherubim, et Seraphim animalia duo sex pennis praedita, duabus faciem Dei, duabus pedes 1295A tegebant, et duabus clamabant voce sublimi Deum collaudantes, nimium conturbatur; et nunc historiam quaerens, nunc rationem intellectibilem perscrutans, diversa ambiguitate fatigatur. Cum et secundum litteram non parva sit utilitas, et secundum intellectibilem rationem, Christi resonet coelestis scientia. Secundum litteram enim primum, quod Deum invisibilem Scriptura docendo, impietatem ubique paganam damnabat in quo Scripturae illorum impiae visibilem et compositum praedicant. Deinde etiam Judaeorum, ne et ipsi pari caecitate obtecti, ut Gentes impiae, corrupti sensibus deperirent; hoc ita edocuit. Sed hic etiam erat Judaeorum futuri temporis in Christi praesentia incredulitas, et coopertio annuntianda mysterii: quod caecitate operti nimia, nec prophetae, nec ipsi Domino erant postmodum credituri, cum missus ad populum praedicat manifeste: Aure audietis, et oculo videbitis, et non intendetis (Isai. VI, 9; Matth. XIII, 14) . Cooperti quippe tenebris, lucem salutis aeternae, id est Christi carnalem 1295B praesentiam non erant agnituri, sicut et factum est; quod Apostolus docens, velamen esse usque hodie in cordibus eorumdem positum affirmavit (II Cor. III, 15) , quod non revelabitur usque quo Christum non crediderint Salvatorem. Ubi autem conversi fuerint, id est crediderint in Christum Dominum, auferetur velamen ab eorum cordibus. Quod autem et duo animalia nuntiata sint Cherubim, et Seraphim, Lex quippe, et prophetae, testes Christi, et Doctores saeculi, non est ambiguum. Velabant autem faciem, et pedes Domini; sive quia in parabolis, et similitudinibus, et aenigmatibus docebatur mysterium, ut scriptum est: Aperiam os meum in parabolis (Psal. LXXVII, 2; Matth. XIII, 35) . Et David: Revela oculos meos, et considerabo mirabilia de lege tua (Psal. CXVIII, 18) . Et Apostolus: Filium suum, inquit, Pater revelavit mihi (Galat. I, 16) ; id est de Lege, atque Prophetis ostendens. Sex autem pennae erant eis, et duabus quidem faciem, et duabus pedes 1296A cooperiebant; duabus autem clamabant, ne forte faciem, et pedes cum dicit Domini coopertos, quod sursum atque deorsum est, et longitudo, et latitudo de Deo monstraretur, quod nec altitudo (Job. XI, 8, 9) , nec profundum, nec latitudo, nec longitudo Dei potest cognosci, aut inveniri condigne ab aliqua creatura, et maxime hominum, aut humanis quorumdam sensibus comprehendi; qui etiam tantam elementorum naturam immensamque creando perfecit, quanto magis, qui talia fecisse cognoscitur, modis omnibus antecellit! Solum autem per Fidem noscitur; quia virtus, inquit, in infirmate, in similitudine, et aenigmatibus perficitur, atque invenitur (II Cor. XII, 9) . Cumque tanta immensitas Dei dicitur, atque nuntiatur, duabus pennis, id est a Cherubim, et Seraphim, Lege, atque Prophetis canitur et praedicatur. Duarum etiam pennarum clamatio die, noctuque, id est et hic, et in futuro, cordis quippe credulitas hominum, atque oris confessio non desinens invenitur quotidie resonando, quae et tunc canebatur ab Angelis, 1296B atque ab hominibus praedicabatur in saeculo; ut quod videre in excelso, profundo, lato, atque longo non poterant, corde credentes, atque ore confitentes, indesinenti voce cantantes omni tempore laetarentur. Nam, quod invisibilis et incapabilis sit divinae qualitatis natura et substantia, in Lege, et Prophetis ostenditur, Joanne dicente: Deum nemo vidit umquam (Joan. I, 18) . Non dixit, non credidit, sed, non vidit. Ergo Dominus credendi potentiam, et confitendi solum fiduciam tribuit, ut virtus ejus in enarranda carnali fragilitate manifesta nosceretur: quod et Dominus ubique Fidem suam praetendit hominibus, quam et ipse ante dederat, posteaque in sua praesentia confirmaverat. Cherubim autem, et Seraphim quadriformia, id est Leonis, Vituli, Hominis, et Aquilae, diversa sunt Sanctorum pariter, virtutumque certamina fortiora, praecellendae eorum variaeque dignitatis, patriarcharum quippe, et prophetarum, sacerdotum, atque 1297A apostolorum itidem cum martyribus sociata; ut in quibus ante tanta fides et dilectio Christi exuberans noscebatur, impar autem doctrina in quibusdam postea cogente causa temporis canebatur, non impar tamen Fidei, ac certaminis gloria in conjunctione diversae virtutis monstraretur a Christo concessa, atque condonata, inque omni Christianorum populo nosceretur; ut quod videre non possumus, nec humanis condigne sensibus definire, corde credentes, atque ore confitentes, his duarum pennarum virtutibus non desinamus Judaeis, et Gentibus hoc gaudii praedicare, atque his sublimes virtutibus evolare; sperantes coelestia, ubi Christus est Dominus, ut ait Apostolus (Coloss. III, 1) , inque hac sententia salutem perpetuam posse consequi non dubitantes, docente eodem: Quod si credideris in corde tuo, et confessus fueris Christum Dominum Salvatorem corpore crucifixum resurrexisse, salvus eris. Corde enim creditur ad justitiam, ore autem confessio fit in salutem (Rom. X, 9) . Unde ait de Christo Domino, 1297B quod ejus qualitatis divina substantia non in visione et mensura, aut compositione consistat aliqua, sed in fide virtutis, atque confessionis nostrae exuberans consummatur; quae latitudo et longitudo, altum atque profundum sit scire, inquit (Ephes. III, 18, 19) , eminentissimam et incomprehensibilem Christi Dei gratiam atque non est humanae fragilitatis potenter expromere, sed in fide atque per fidem facile posse contingere docuit, quod mens hominum non praevalet enarrare.