Homilia III. De eo quod scriptum est: Apparuit ei Angelus Domini, stans a dextris altaris incensi ((Al. accensi )). Cap. I.

0225D

Quae corporalia sunt, et sensu carent, ut videantur ab alio, ipsa nihil efficiunt; sed tantummodo oculus alterius intentus in ea, sive voluerint illa, sive 0226A noluerint, videt, quando in ea contemplationem direxerit. Quid enim potest homo, aut alia res quae circumdatur corpore crasso, cum in praesenti fuerit, facere ne cernatur? Econtrario ea quae sunt superna et divina, ea cum in praesenti fuerint, non videntur nisi ipsa voluerint: et in voluntate eorum est videri, vel non videri. Gratia Dei fuit ut appareret Abraham, vel caeteris prophetis: non quod oculus tantum cordis Abraham in causa fuerit ut cerneret Deum; sed quod gratia Dei ultro se aspiciendam praebuerit viro justo. Hoc autem non solum super Deo Patre intelligas; sed etiam 255-256 super Domino Salvatore, et super Spiritu sancto, et ut ad minora perveniam, super Cherubim et Seraphim. Fieri enim potest, ut et nunc nobis loquentibus assistat 0226B angelus, et tamen quia non meremur, eum videre nequeamus. Quamvis enim oculus sive corporis, sive animae nostrae ad contemplandum intendat, nisi sponte apparuerit angelus, et se (( Al. si)) videndum praebuerit, et ille qui vere desiderat, non videbit. Itaque ubicumque scriptum fuerit, apparuit Deus illi, vel illi, ut et nunc: Apparuit ei Angelus Domini, stans a dextris altaris incensi, ita ut dixi, intellige. Sive Deus, sive angelus Abrahae vel Zachariae, cum voluerit vel noluerit, aut non videbitur, aut videbitur. Et hoc non tantum in praesenti saeculo dicimus, sed etiam in futuro, cum migraverimus e mundo, quod non omnibus vel Deus, vel angeli appareant, quod scilicet et angelos, et Spiritum sanctum, et Dominum Salvatorem, et ipsum Deum Patrem, is 0226C qui de corpore exierit, statim mereatur videre: et ille tantum videbit, qui mundum habuerit cor (Matth. V) , et talem se praebuerit, ut dignus Dei sit aspectu. Et quamvis in eodem loco sit, qui mundo corde est, et is qui adhuc aliqua sorde respergitur, unus locus nec nocere quempiam poterit, nec juvare: quia qui mundum cor habuerit, Deum videbit, qui autem talis fuerit, id quod alii cernunt, non videbit. Tale quid mihi intelligendum et de Christo, qui quondam in corpore videbatur, quod non quicumque eum videbant, poterant videre. Videbant quippe tantum corpus illius: secundum vero hoc quod Christus erat, eum videre non poterant. Porro discipuli eum videbant, et magnitudinem divinitatis illius contemplabantur. Propter quod puto 0226D et ad Philippum deprecantem atque dicentem: Ostende nobis Patrem, et sufficit nobis, respondisse Salvatorem: Tanto tempore vobiscum sum, et non cognovistis me? Philippe, qui videt me, videt et Patrem (Joann. XIV) . Neque enim Pilatus, qui videbat Jesum, 0227A intuebatur Patrem, nec proditor Judas: quia nec ipse Pilatus, nec Judas Christum secundum hoc quod erat Christus videbant, nec multitudo quae coarctabat eum. Illi tantum videbant Jesum, quos aspectu suo dignos esse sciebat. Laboremus ergo et nos, ut et impraesentiarum nobis Deus appareat. Sanctus quippe Scripturarum sermo promisit, quod invenietur ab his qui non tentant eum: apparet autem his qui non sunt increduli in eum: et in futuro non abscondatur a nobis; sed videamus eum facie ad faciem, et habeamus fiduciam bonae vitae, fruamurque conspectu omnipotentis Dei in Christo Jesu, et Spiritu sancto, cui est gloria et imperium in saecula saeculorum, Amen.