Homilia IV. De eo quod scriptum est: Ne timeas, Zacharia, usque ad eum locum ubi ait de Joanne: Praecedet coram ipso in spiritu et virtute Eliae. Cap. I.

0227B

Zacharias, cum angelum vidisset, expavit. Nova quippe facies humanis obtutibus se praebens turbat mentem, animumque consternat. Unde angelus, sciens hanc esse humanam naturam, primum perturbationi medetur dicens: Noli timere, Zacharia: et trepidantem refocillat, novoque laetificat nuntio inferens: Exaudita est oratio tua, et uxor tua Elizabeth pariet filium, et vocabis nomen ejus Joannem, et erit tibi gaudium et exsultatio. Quando justus 257-258 quis oritur mundo, et stadium hujus vitae ingreditur, ministri nativitatis ejus laetantur, et se efferunt in sublime. Quando vero ille nascitur, qui 0227C malae vitae praeparatus est, et quasi ob poenas

in ergastulum relegatus, minister consternatur, et concidit. Vis exemplum accipere sancti viri, cujus omnis fructus in laude sit? Vide Jacob duodecim genuisse mares, qui omnes populi Dei et partis illius patriarchae et principes exstiterunt: in his omnibus Jacob laetabatur pater, sicut et nunc de Joannis nativitate cunctis gaudium nuntiatur: et qui semel ob utilitatem aliorum ad liberorum opera descenderit, et se voluerit huic ministerio mancipare, obsecret Deum, ut talis ei filius ingrediatur saeculum, super cujus nativitate laetior sit. Scribitur ergo de Joanne: Erit magnus in conspectu Domini (Luc. I) . Magnitudinem animae Joannis ostendit, quae oculis 0227D Dei pateat: et aliquid minus, quod proprie in animae virtute conspicitur. Ego ita intelligo et illud, quod in Evangelio dicitur, Nolite contemnere unum de minimis istis, qui in Ecclesia sunt. Minimus ibi ad distinctionem majoris intelligitur. Non mihi praecipitur, ut eum qui grandis est contemnam, quia non potest contemni ille qui grandis est; sed dicitur mihi, ne contemnas unum ex minimis. Ut autem 0228A scias, quod minimus et parvus non fortuitu dicatur; sed cum ea ratione, quam posuimus, scriptum est: Quicumque scandalizaverit unum de minimis istis (Matth. XVIII) . Minimus scandalizatur, grandis non potest scandalum sustinere. Sequitur de Joanne: Et Spiritu sancto replebitur adhuc de utero matris suae. Et nativitas Joannis plena miraculo est. Quomodo enim Domini nostri ac Salvatoris adventum archangelus nuntiavit: ita et Joannis ortum archangelus nuntiat: Spiritu sancto replebitur adhuc de utero matris suae. Populus Judaeorum facientem Dominum nostrum signa atque portenta, et curantem infirmitates eorum, nequaquam videbat: Joannes vero adhuc in utero matris constitutus exsultat, etenim non potest, et ad adventum Matris Jesu de 0228B utero gestit erumpere. Ecce enim, ait Elizabeth, ut facta est salutatio tua in aures meas, exsultavit in gaudio infans in utero meo. Adhuc in matris utero erat Joannes, et jam Spiritum sanctum acceperat. Non enim illud principium erat substantiae ejus, atque naturae, de qua Scriptura loquitur, quod plurimos filiorum Israel convertet ad Dominum Deum ipsorum (Matth. IV) . Joannes plurimos convertit, Dominus autem non plures, sed omnes. Hoc opus illius, ut omnes convertat ad Deum Patrem. Et praecedet coram ipso in spiritu et virtute Eliae. Non ait in anima Eliae, sed in spiritu et virtute Eliae. Fuit in Elia virtus, et spiritus sicut in omnibus prophetis, et secundum dispensationem corporis in ipso quoque Domino Salvatore: de quo post paululum ad Mariam 0228C dicitur: Spiritus sanctus superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi. Spiritus ergo qui fuerat in Joanne, et virtus quae in illo erat, in hoc quoque apparuit. Ille translatus est: hic vero Praecursor Domini fuit, et mortuus est ante eum, ut ad inferna descendens illius praedicaret adventum. Ego puto, quod sacramentum Joannis usque hodie expleatur in mundo. Quicumque crediturus est in Christum Jesum, praecurrit ante spiritus et virtus Joannis ad animam illius, et praeparat Domino populum perfectum, et in cordis asperitatibus planas facit vias, et dirigit semitas, parare Domino plebem perfectam (Matth. I) . Non illo tantum tempore praeparatae sunt viae, et directae semitae, sed usque hodie adventum Domini Salvatoris spiritus Joannis virtusque praecedit. 0228D O magna mysteria Domini, et dispensationis ejus. Angeli praecurrunt Jesum: angeli quotidie aut ascendunt, aut descendunt super salutem hominum, in Christo Jesu (Joan. I) , cui est gloria et imperium in saecula saeculorum, Amen.

259-260 Homilia V. De eo quod Zacharias obmutuit. Cap. I.

Zacharias sacerdos, cum in templo offerret incensum, 0229A silentio condemnatur, et retinetur, immo tantum nutibus loquitur, et mutus usque ad ortum Joannis filii perseverat. Quo haec tendit historia? Silentium Zachariae silentium prophetarum est in populo Israel. Nequaquam loquitur eis Deus: et sermo qui a principio erat apud Patrem Deus, ad nos transiit, nobisque non tacet Christus: apud illos usque hodie silet; quamobrem et Zacharias propheta tacuit. Manifestissime ex sermonibus ipsius comprobatur, quod et propheta fuerit et sacerdos. Quid (( Al. Qui)) vult autem hoc quod sequitur: Annuebat eis, et damnum vocis nutibus compensabat? Ego puto talia esse opera absque sermone, quae ratione nihil nutibus differunt. Ubi vero ratio et sermo praecesserit, et ita opus fuerit subsecutum, non debent existimari 0229B simplices nutus, qui ornantur sermone, aut ratione. Si igitur videris conversationem Judaeorum sine ratione atque sermone, ita ut non queant eorum quae agunt, rationem reddere, intellige quod tunc in Zacharia praecessit, in imagine ipsius hucusque compleri. Circumcisio eorum nutibus similis est. Nisi enim circumcisionis ratio reddatur, nutus est circumcisio et opus mutum. Pascha et aliae solemnitates nutus magis sunt quam veritas. Usque hodie populus Israel surdus et mutus est: neque poterat fieri, ut non surdus esset et mutus, qui a se sermonem abjecerat. Et olim quidem Moyses loquebatur: Ego autem alogos sum (Exod. V, 12) : quod licet

Latinus aliter expresserit, tamen proprie transferri potest, absque sermone, sive ratione; et 0229C postquam hoc ait, accepit rationem et sermonem, quem confessus fuerat se antea non habere. Populus autem Israel, priusquam legem acciperet, absque ratione et sermone quodam modo mutus erat: deinde accepit sermonem, cujus imago fuit Moyses. Iste igitur non confitetur modo, quod tunc confessus est Moyses, eo quod sit mutus et alogos; sed nutibus et silentio indicat se non habere sermonem, et non habere rationem. Nonne tibi videtur confessio esse stultitiae, quando nullus eorum potest legalium praeceptorum et prophetici vaticinii rationem reddere? Cessavit Christus esse in eis, reliquit eos sermo, completum est illud quod in Isaia scribitur: Relinquetur filia Sion sicut tabernaculum in vinea, et sicut custodia in cucumerario, ut civitas quae expugnatur 0229D (Isai. I) . Quibus relictis, salus translata est ad nationes, ut illi concitentur ad zelum. Intuentes ergo dispensationem et arcanum Dei, quomodo Israel abjectus sit in salute nostra, cavere debemus, ne forte et illi nostri causa ejecti sint, et nos majori supplicio digni simus, propter quos et alii derelicti sunt, et nos nihil dignum adoptione Dei et ejus clementia 0230A fecerimus, qua adoptavit nos, et in suos filios reputavit, in Christo Jesu (Rom. XI) : cui est gloria et imperium in saecula saeculorum, Amen.