QUAESTIO UNICA.

Utrum persona, ut est commune tribus personis, dicat intentionem secundam?

Alens. I. p. q. 5. 6. m. 4. a. 2. D. Tbom. I. p. q. 29. a. 4. et q 3. a. 4. D. Bonav. d. 25 a. i. I. Richard ib. a. 2 q.I et 2. Gabr. hic. un. dub. I Durand. q. I. Doct. hic q. un. Suar. 1. p.tr. 3. Iib 7. c. 8.

Quod non. Persona est terminus productionis realis.

Item, persona adoratur.

Oppositum : Omne commune dictum univoce de pluribus, in quibus distinguitur, est universale ; sed nulla intentio prima dicta de Deo, est universale, quia sic esset in aliud praedicabile. Sed persona dicitur de pluribus, in quibus distinguitur ; ergo non est prima intentio.

Dicitur, quod est intentio secunda, quia sicut individuum in creaturis, sic persona in divinis ; sed individuum in creaturis est intentio secundas ergo, etc.

Item, si esset persona intentio prima, esset aliquod universale ; non est genus, non species specialissima, quia si sic, eadem individua haberent duas species specialissimas, quia secundum Damascenum lib. 1.0rth. fid. c. 11. Personae habent divinitatem pro specie specialissima.

Additur ulterius, quod potest adorari, licet non ratione intentionis ;

et sequitur apud eumdem auctorem. Dicimus, quod accipitur hic species uno modo ut praedicatur de pluribus, etc. vel ut homo est species. Unde aliquid competit speciei, ut simpliciter rei abstractae, hoc est respectu rei substratae ; et sic potest persona stare pro re primae intentionis, et sic potest adorari.