Quaestio III et IV. In qua hominis parte posita sit haec, de qua agimus, imago et similitudo.Et: An soli viro, an etiam foeminae eamdem imaginem et similitudinem indiderit Deus.

75. Si ea expendimus, quae in superiori quaestione diximus, facile constabit, in corpore poni minime posse eam, de qua agimus, Dei imaginem, nisi forte in ea significatione id dicatur, quam praeeunte Augustino n. 47 proposuimus. In anima vero poni posse, minime dubito. At num in animae substantia, num in illius potentiis, num alia quapiam ratione, tum demum asseres, cum aliquam ex antea explicatis 0875C opinionibus amplecteris. Qui enim in spiritu eam imaginem collocant, in animae substantia collocant. Qui in intellectu, voluntate, libertate, aliisque hujus modi, in potentiis ponunt. Qui vero in eximia hominis perfectione, et excellentia, atque in dominio, quod supra creaturas exercet, aliisque affinibus sitam volunt, alia addant necesse est, tametsi in anima (si loqui ita volumus) fundamentum habeant, et, uti scholastici fere aiunt, adhaesionem et subjectum. Et de III quaestione hactenus.

76. Quod itaque ad quartam attinet, desumitur illius solutio a solutione primae, ac secundae quaestionis, sed secundae praesertim. Etenim si in anima, illiusque potentiis, ac qualitatibus, aut, si vis, in virtutibus collocas, quis ab ea dignitate foeminas arceat? Alcimus Avitus foeminas hujusce excellentiae compotes profecto facit, cum haec ait (Ad Fuscinam sororem lib. I) :

Ecce vides sexu ut careat coelestis imago,
Interior sortitus homo quam mente retentat,
Nec sexum acceptat.

77. Marius item Victor foeminas ejusdem praestantiae participes videtur facere, cum Deum haec eloquentem inducit (lib. I in Genesim) :

Nunc hominem faciamus, ait, qui regnet in orbe,
Et sit imago Dei: similem decet esse creanti,
Liber ad arbitrium fruitur qui mente creatis.

0876A 78. Si vero in perfectione eximia, quam supra caeteras creaturas habet homo, eam similitudinem colloces; foeminam ad Dei imaginem factam neges necesse est. Etenim mulieri praestat vir, illiusque caput est. Expressissime Chrysostomus : «Ut enim scias humana forma praeditum non esse numen, audi Paulum dicentem: Vir quidem non debet velari, cum sit imago et gloria Dei: Mulier autem gloria viri est, propterea debet, inquit, velum habere supra caput. Enimvero si hoc loco imaginem id appellavit, aequalem divinae omni ex parte formae similitudinem significans, et idcirco Dei imago vocatur homo, quia Deus hoc pacto figuratus est. Igitur secundum illos non virum tantum ad imaginem factum dici oportebat, sed etiam mulierem; mulieris enim virique figura, 0876B et forma, et similitudo est una. Quam igitur ob causam imago Dei vir dicitur, mulier vero non item? Quia nimirum non de imagine mentionem facit, quae in forma sita sit, sed de imagine, quae in dominatu, quam solus homo habet, non autem mulier. Nam hic quidem nemini subditus est, illa huic subdita, quemadmodum inquit Deus: Ad virum tuum conversio tua, et ipse tui dominabitur. Idcirco Dei quidem imago est vir, quia sublimiorem nullum habet, quemadmodum Deo sublimior est nullus, sed omnibus dominatur. Mulier vero gloria viri est, quia viro subjecta est.»

79. Imitatur, et tantum non totum exscribit Chrysostomum Theodoretus haec docens: «Homo est Dei imago, neque quoad corpus, neque quoad animam, 0876C sed tantum quod attinet ad principatum et imperium: ut cui ergo omnium, quae sunt in terra, imperium est creditum, Dei imago appellatur. Mulier autem ut quae sit in potestate viri, est viri gloria et velut imago imaginis: nam ipsa etiam aliis imperat: sed viro subjecta esse, et ei parere jussa est.» Deinde aliam rationem adjungit, ut hujusce praestantiae foeminam exortem faciat: «Non enim vir, inquit, ex muliere est, sed mulier ex viro. Ergo etiam ratione creationis viri primas partes obtinent. Etenim non est creatus vir propter mulierem, sed mulier propter virum. Hoc etiam sufficit ad ostendendum, virum jure principatum tenere: non enim hic propter illius usum, sed ipsa propter ejus usum producta est.» Eadem tradiderat quaestione XX in Genesim 0876D ( in veteri editione, interprete Joanne Pico). Et de duabus his quaestionibus satis.