Sive Bibliotheca Universalis, Integra, Uniformis, Commoda, Oeconomica, Omnium Ss. Patrum, Doctorum Scriptorumque Ecclesiasticorum Qui Ab Aevo Apostoli

 Sive Bibliotheca Universalis, Integra, Uniformis, Commoda, Oeconomica, Omnium Ss. Patrum, Doctorum Scriptorumque Ecclesiasticorum Qui Ab Aevo Apostoli

 Elenchus Rerum Quae In Hoc Volumine Continentur.

 Elenchus Rerum Quae In Hoc Volumine Continentur.

 Sigliorum Explicatio.

 Sigliorum Explicatio.

 Praefatio, In Qua, Post Enumeratas Sancti Cypriani Operum Editiones, De S. Martyris Doctrina Pluribus Disseritur. Auctore D. Prudentio Maran, O. S. B.

 Praefatio, In Qua, Post Enumeratas Sancti Cypriani Operum Editiones, De S. Martyris Doctrina Pluribus Disseritur. Auctore D. Prudentio Maran, O. S. B.

 I.—Cypriani Sententia De Unitate Et Infallibilitate Ecclesiae.

 II.—Refelluntur Qui Episcopos Apud Cyprianum Jure Divino A Presbyteris Distingui Negant.

 III.—Primatus Ecclesiae Romanae A S. Cypriano Semper Agnitus.

 IV.—De Dissensione S. Cypriani Cum S. Stephano.—Nullum Baptisma Probatum Stephano, Nisi Quod Ex Praescripta A Christo Forma Datum Esset.

 V.—S. Cyprianus Sententiam Adversariorum Minus Intellexit.—De Baptismo In Christi Nomine.—Stephani Sententia Orta Ab Apostolis.

 VI.—Quibus Potissimum Rationibus Sese S. Cyprianus Defenderit.—Nec Sacramenta A Malis In Ecclesia Administrata, Nec Traditionem Rejecit.

 VII.—Confirmationem Non Confundit S. Cyprianus Cum Impositione Manuum In Haereticos Redeuntes.—Confirmationem Inter Sacramenta Numerat.

 VIII.—Poenitentiae Sacramentum Ex S. Cypriani Testimoniis Defenditur.—Quam Necessarium Judicaverit, Quam Sancte Administrari Voluerit Ostenditur.—Nonn

 IX.—Utrum In Africa Ante S. Cyprianum Gravissimis Criminibus Negata Fuerit Communio Post Poenitentiam.

 X.—Utrum Nova Sub S. Cypriano Inducta Sit Disciplina, Ac Pristina Severitas In Solos Apostatas Et Desertores Retenta?

 XI.—Utrum S. Cyprianus Lapsis In Decursu Poenitentiae Morientibus Pacem Negaverit, His Tantum Exceptis Qui Libellos A Martyribus Acceperant.

 XII.—Utrum Concilium Carthaginense Poenitentiam Sacrificatis Per Totum Vitae Tempus Imposuerit.

 XIII.—De Christi In Eucharistia Praesentia.

 XIV.—De Communione Sub Utraque Specie.

 XV.—S. Cypriani Sententia De Sacrificio, De Purgatorio Et Invocatione Sanctorum.

 XVI.—De Christi Divinitate, Ejusque Gratia.

 Vita Sancti Cypriani, Cura D. Prudentii Maran O. S. B. Adornata.

 Vita Sancti Cypriani, Cura D. Prudentii Maran O. S. B. Adornata.

 I.—De S. Cypriano Nondum Christiano.—Distinguendus Est A Cypriano Antiocheno.

 II.—De S. Cypriani Conversione.—Catechumenus Bona Sua Distribuit, Seque Voto Continentiae Obstrinxit.—Incertum Quo Anno Et Tempore Baptizatus.

 III.—De Studiis Et Scriptis S. Cypriani A Baptismo Usque Ad Ordinationem.

 IV.—Cyprianus Presbyterium Et Sacerdotium Statim Accipit.—Quo Anno Ordinatus Episcopus.—Res Gestae Et Scriptae In Primordiis Episcopatus.

 V.—De Persecutione Decii Ejusque Initiis, Ac De Magno Lapsorum Et Confessorum Numero.

 VI.—In Quo Positum Eorum Delictum Qui Libellatici Appellati Sunt.

 VII.—Cyprianus Secedit In Persecutione Justissimis De Causis.

 VIII.—De Litteris Cleri Romani Carthaginem Missis, Postquam Cyprianum Secessisse Nuntiatum Est.

 IX.—De Prima Cypriani Romanorum Litteris Responsione.—De Tredecim Litteris Ante Secundam Responsionem Scriptis Et Simul Cum Illa Romam Perlatis, Ex Qu

 X.—Ordo Epistolarum Cypriani Ante Decimam Quintam Ad Romanos Scriptam Ac Primo De Quinta Et Nona.—Referenda Ad Aliud Tempus Trigesima Septima.

 XI.—Quinque S. Cypriani Litterae De Lapsis.—Facinus Presbyterorum Qui Communionem Lapsis Dederant, Non Dissimulavit.—Non Suspensionem Sed Excommunicat

 XII.—De Epistola XV S. Cypriani Et Pluribus Aliis Paulo Post Novo Tumultu Exorto Scriptis.

 XIII.—De Epistola Celerini Ad Lucianum Et Responso Luciani.

 XIV.—Scribit S. Cyprianus Ad Clerum De Ordinatione Saturi Et Optati.—Variae Lapsorum Ad Sanctum Cyprianum Litterae.—Clerus Removet A Communione Sua Ga

 XV.—Persecutio Recrudescit: Pax Futura S. Cypriano Revelatur.—Res Interim Ab Eo Gestae Et Scriptae Anno 250 Exeunte Recensentur.

 XVI.—Vicarios Pro Se Mittit Cyprianus.—Minae Felicissimi.

 XVII.—Schisma Felicissimi Anno 251 Ineunte.—Novatus Unus Ex Quinque Schismaticis Presbyteris.—De Epistola XL Cypriani.

 XVIII.—Redit Cyprianus Persecutione Sopita, Et Cum Collegis Deliberat De Causa Lapsorum Sed Ante Concilium Scribit Librum De Lapsis.

 XIX.—Prudentia Sancti Cypriani In Comprimendo Schismate Novatiani, Et Confirmando Episcopatu S. Cornelii.

 XX.—Quo Tempore Erupit Schisma Novatiani.

 XXI.—Quo Tempore Ordinatus Novatianus.

 XXII.—Ordo Rerum A Sancto Cypriano Gestarum In Causa Cornelii.

 XXIII.—Novi Conatus Novatiani.—Reditus Confessorum Romanorum In Ecclesiam Hortatu Cypriani: Id Ante Concilium Romanum Anni 251 Contigisse Ostenditur.

 XXIV.—De Gestis Et Scriptis S. Cypriani Anno 252, Ante Persecutionem.

 XXV.—Persecutio Revelatur Cypriano.—Hortatur Thibaritanos Ad Certamen.—Lapsis Poenitentibus Pacem Restituit In Concilio, Quod Ab Alio Idibus Maii Habi

 XXVI.—S. Cornelio Gratulatur Confessionis Laudem S. Cyprianus.—Confessores Carthaginenses Cohortatur Per Epist. LXXXI, Quam In Hac Persecutione Script

 XXVII.—Mira Charitas S. Cypriani In Pestis Calamitate.—Religionem Defendit Adversus Demetrianum.—Totius Ecclesiae Carthaginensis Prolixa In Redimendis

 XXVIII.—De Libris Et Epistolis Post Persecutionem Scriptis Sub Valeriano Atque In Primordiis Stephani Papae, Anno 253 Et 254.

 XXIX.—Dissensiones De Baptismo Exortae Anno 253 Exeunte: Ac S. Stephanus Ante Cum Orientalibus Quam Cum Afris Certavit.

 XXX.—Ordo Et Series Rerum In Africa Gestarum Anno 255 Et 256, Usque Ad Concilium Tertium Carthaginense.

 XXXI.—De Concilio Tertio Carthaginensi—Mittit Cyprianus Rogatianum Diaconum Ad Firmilianum.—De Epistola Firmiliani Ad Cyprianum.

 XXXII.—Nonnullae Observationes Adduntur In Hanc De Baptismo Controversiam.

 XXXIII.—De Epistola LXIII Cypriani Adversus Eos Qui Aquam Solam In Matutino Sacrificio Adhibebant.

 XXXIV.—Confessio Et Martyrium Cypriani.

 XXXV.—De Libris Cypriano Adscriptis, Ac Primum De Tribus Epistolis A Baluzio Vulgatis.—Recensentur Libri De Spectaculis, De Laude Martyrii, De Rebapti

 XXXVI.—De Singularitate Clericorum, Epistola Celsi Ad Vigilium, Et Nonnullis Aliis.

 XXXVII.—De S. Cypriani Antiocheni Poenitentia, Et Aliis Duobus Libellis Ad Eum Pertinentibus.

 Notitia Codicum Manuscriptorum Qui Ad Hanc Editionem Adornandam Adhibiti Fuere.

 Notitia Codicum Manuscriptorum Qui Ad Hanc Editionem Adornandam Adhibiti Fuere.

 D. Prud. Maran.

 Index Capitum Quae In Praefatione, Et Vita S. Cypriani, Nunc Primum Adornata, Continentur.

 Index Capitum Quae In Praefatione, Et Vita S. Cypriani, Nunc Primum Adornata, Continentur.

 Ordo Epistolarum Sancti Cypriani Quem Pamelius Et Baluzius Secuti Sunt, Comparatus Cum Ordine Editionis Oxoniensis.

 Ordo Epistolarum Sancti Cypriani Quem Pamelius Et Baluzius Secuti Sunt, Comparatus Cum Ordine Editionis Oxoniensis.

 Tractatus.

 Opuscula Vulgo Adscripta Sancto Cypriano, Ex Editionibus Oxoniana Et Baluziana.

 Ordo Epistolarum Alphabeticus.

 Ordo Epistolarum Et Tractatuum Sancti Cypriani, Accommodatus Ad Ea Quae In Vita S. Martyris Disseruimus.

 Ordo Epistolarum Et Tractatuum Sancti Cypriani, Accommodatus Ad Ea Quae In Vita S. Martyris Disseruimus.

 Divi Thascii Caecilii Cypriani Episcopi Carthaginensis Et Martyris Operum Pars Prima.—Epistolae.

 Divi Thascii Caecilii Cypriani Episcopi Carthaginensis Et Martyris Operum Pars Prima.—Epistolae.

 Epistola Prima. Ad Donatum

 Epistola II.

 Epistola III.

 Epistola IV.

 Epistola V.

 Epistola VI. (Erasm., I, 5 Pamel., VII Rig., Baluz., Paris., VI Oxon., Lips., XIII.)

 Epistola VII.

 Epistola VIII.

 Epistola IX.

 Epistola X.

 Epistola XI.

 Epistola XII.

 Epistola XIII.

 Epistola XIV.

 Epistola XV. (Erasm., II. 4. Pamel., XVI. Rig., Baluz., Paris., XV. Oxon., Lips. XXXVII.)

 Epistola XVI.

 Epistola XVII.

 Epistola XVIII. (Pamel., XIX. Rigalt., Baluz., Paris., XVIII. Oxon., Lips. XXIV.)

 28

 Epistola XX.

 Epistola XXI.

 Epistola XXII.

 ((Nota.))

 D. Pr. Maran.

 33

 Epistola XXV.

 Epistola XXVI.

 Epistola XXVII.

 Epistola XXVIII.

 Epistola XXIX.

 Epistola XXX. (Pamel., Rigalt., Baluz., XXX. Paris., XXIX. Oxon., Lips., XXXVI. Novat. opp. ed. Jackson. p. 309.)

 42

 Epistola XXXII.

 46 Epistola XXXIII.

 47

 Epistola XXXV.

 Epistola XXXVI.

 50

 51

 52

 Epistola XL. (Erasm., I, 8. Pamel., Rigalt., Baluz., XL. Paris., XXXIX. Oxon., Lips., XLIII.)

 Epistola XLI. (Erasm., II, 11. Pamel., Rigalt., Baluz., XLI. Paris., XL. Oxon., Lips., XLIV.)

 56 Epistola XLII.

 58 Epistola XLIII.

 Epistola XLIV.

 59 Epistola XLV.

 (Vide tom. III.)

 60 Epistola XLVI.

 (Vid. tom. III.)

 61 Epistola XLVII.

 (Vid. tom. III.)

 62 Epistola XLVIII.

 (Vid. tom. III.)

 63 Epistola XLIX.

 (Vid. tom. III.)

 64

 65 Epistola LI.

 Epistola LII. (Erasm., IV, 2. Pamel., Rigalt., Baluz., LII. Paris., LI. Coustant., Epist. Rom. Pont., I, p. 159: Galland., Bibl. vett. Pp. III, p. 347

 76

 Epistola LIV. (Erasm., I, 2. Pamel., Rigalt., Baluz., LIV. Paris., LIII. Oxon., Lips., LVII. Coustant., Epist. Rom. Pont., I, p. 167. Galland., Bibl.

 79 Epistola LV.

 90 Epistola LVI.

 Epistola LVII. (Erasm., I, 1. Pamel., Rigalt., Baluz., LVII. Paris., LVI. Oxon., Lips., LV.)

 96 Epistola LVIII.

 97 Epistola LIX.

 99

 Epistola LXI.

 102 Epistola LXII.

 Epistola LXIII.

 Epistola LXIV. (Erasm., I, 7. Pamel., Rigalt., Baluz., LXIV. Pariss., LXIII. Oxon., Lips., LXV.)

 Epistola LXV.

 Epistola LXVI.

 Epistola LXVII. (Erasm., III, 13. Pamel., Rigalt., Baluz., LXVII. Paris., LXVI. Lips., Oxon., LXVIII. Coustant., Epist. Rom. Pont. 4. p. 211.)

 117 Epistola LXVIII.

 121 Epistola LXIX.

 Epistola LXX. (Erasm., 1, 2. Pamel., Rigalt., Baluz., Oxon., Lips., LXX. Paris., LXIX. Routh., Rell. scr. III, p. 84 et 135.)

 126 Epistola LXXI. ad Quintinum,

 128 Epistola LXXII.

 129 Epistola LXXIII. de Haeret. bapt.,

 138 Epistola LXXIV. ad Pompeium

 142 Epistola LXXV. Script. Ecclesiasticor. Opusc. praecip.,

 151 Epistola LXXVI.

 158 Epistola LXXVII.

 Epistola LXXVIII. (Pamel., Rigalt., Baluz., LXXVIII. Paris., Oxon., Lips., LXXXII.)

 Epistola LXXIX.

 163

 Epistola LXXXI. (Erasm., IV, 1. Pamel., Rigalt., Baluz., LXXXI. Paris., LXXX. Oxon., Lips., VI.)

 Epistola LXXXII.

 Epistola LXXXIII.

 Epistola Cornelii Papae Ad Cyprianum.

 Ad Plebem Carthaginis.

 Ad Turasium Presbyterum.

 Thascii Caecilii Cypriani Episcopi Carthaginensis Et Martyris Operum Pars II. Opuscula. Liber De Habitu Virginum. Liber De Lapsis. Liber De Unitate Ec

 Thascii Caecilii Cypriani Episcopi Carthaginensis Et Martyris Operum Pars II. Opuscula. Liber De Habitu Virginum. Liber De Lapsis. Liber De Unitate Ec

 173

 173

 Argumentum.

 I. Disciplina custos spei, retinaculum fidei, dux Continete disciplinam, ne forte irascatur Dominus, et pereatis a via recta, cum exarserit cito ira e

 Liber De Lapsis.

 Liber De Lapsis.

 Argumentum.

 Liber De Unitate Ecclesiae.

 Liber De Unitate Ecclesiae.

 Argumentum.

 204 Liber De Oratione Dominica.

 204 Liber De Oratione Dominica.

 Argumentum.

 Liber Ad Demetrianum.

 Liber Ad Demetrianum.

 Argumentum.

 Liber De Idolorum Vanitate. Quod Idola DII Non Sint, Et Quod Deus Unus Sit, Et Quod Per Christum Salus Credentibus Data Sit .

 Liber De Idolorum Vanitate. Quod Idola DII Non Sint, Et Quod Deus Unus Sit, Et Quod Per Christum Salus Credentibus Data Sit .

 Argumentum.

 229 Liber De Mortalitate.

 229 Liber De Mortalitate.

 Argumentum.

 237 Liber De Opere Et Eleemosynis.

 237 Liber De Opere Et Eleemosynis.

 247 Liber De Bono Patientiae.

 247 Liber De Bono Patientiae.

 Argumentum.

 Liber De Zelo Et Livore.

 Liber De Zelo Et Livore.

 Argumentum.

 Epistola Ad Fortunatum De Exhortatione Martyrii .

 Epistola Ad Fortunatum De Exhortatione Martyrii .

 Praefatio.

 Capitula Libri Sequentis.

 De Exhortatione Martyrii.

 Cap. I,—Quod Idola DII Non Sint, Et Quod Nec Elementa Vice Deorum Colenda Sint.

 Cap. II.—Quod Deus Solus Colendus Sit.

 Cap. III.—Quae Comminatio Dei Sit Adversus Eos Qui Idolis Sacrificant.

 Cap. IV.—Non Facile Ignoscere Deum Idololatris.

 Cap. V.— 265

 Cap. VI.—Quod, Redempti Et Vivificati Christi Sanguine, Nihil Christo Praeponere Debeamus.

 Caput VII.—Ereptos De Faucibus Diaboli, Et De Laqueis Saeculi Liberatos, Non Debere Denuo Ad Saeculum Reverti, Ne Perdant Quod Evaserint.

 Caput VIII.—Insistendum Esse Et Perseverandum In Fide Et Virtute, Et Coelestis Ac Spiritalis Gratiae Consummatione, Ut Ad Palmam Et Coronam Possit Per

 Caput IX.—Ad Hoc Pressuras Et Persecutiones Fieri, Ut Probemur.

 Caput X.—Timendas Non Esse Injurias Et Poenas Persecutionum, Quia Major Est Dominus Ad Protegendum, Quam Diabolus Ad Impugnandum.

 Caput XI.—Ante Praedictum Esse Quod Nos Mundus Odio Habiturus Esset, Et Quod Persecutiones Adversum Nos Excitaret, Et Quod Nihil Novum Christianis Acc

 Caput XII.—Quae Spes Et Merces Maneat Justos Et Martyres Post Conflictationes Hujus Temporis Et Passiones.

 Caput XIII.—Plus Nos Accipere In Passionis Mercede, Quam Quod Hic Sustinemus In Ipsa Passione.

 Testimoniorum Libri Tres Adversus Judaeos.

 Testimoniorum Libri Tres Adversus Judaeos.

 275 Capitula.

 Testimoniorum Liber Primus.

 Caput I.—Judaeos In Offensam Dei Graviter Deliquisse, Quod Dominum Dereliquerint

 Caput II.—Quod Prophetis Non Crediderint Et Eos Interfecerint.

 Cap. III.—Ante Praedictum Quod Dominum Neque Cognituri Neque Intellecturi Neque Recepturi Essent.

 Cap. IV.—Quod Scripturas Sanctas Intellecturi Judaei Non Essent, Intelligi Autem Haberent In Novissimis Temporibus Postea Quam Christus Venisset.

 Cap. V.—Nihil Posse Judaeos Intelligere De Scripturis, Nisi Prius Crediderint In Christum.

 Cap. VI.—Quod Hierusalem Perdituri Essent, Et Terram Quam Acceperant Relicturi.

 Cap. VII.—Item Quod Essent

 Cap. VIII.—Quod Circumcisio Prima Carnalis Evacuata Sit, Et Secunda Spiritalis Repromissa Sit.

 Cap. IX.—Quod Lex Prior, Quae Per Moysen Data Est, Cessatura Esset.

 Cap. X.—Quod Lex Nova Dari Haberet.

 Cap. XI.—Quod Dispositio Alia Et Testamentum Novum Dari Haberet.

 Cap. XII.—Quod Baptisma Vetus Cessaret Et Novum Inciperet.

 Cap. XIII.—Quod Jugum Vetus Evacuaretur Et Jugum Novum Daretur.

 Cap. XIV.—Quod Pastores Veteres Cessaturi Essent, Et Novi Inciperent.

 Cap. XV.—Quod Domus Et Templum Dei Christus Futurus Esset, Et Cessaret Templum Vetus, Et Novum Inciperet.

 Cap. XVI.—Quod Sacrificium Vetus Evacuaretur, Et Novum Celebraretur.

 Cap. XVII.—Quod Sacerdotium Vetus Cessaret, Et Novus Sacerdos Veniret, Qui In Aeternum Futurus Esset.

 Cap. XVIII.—Quod Propheta Alius, Sicut Moyses, Promissus Sit, Scilicet Qui Testamentum Novum Daret, Et Qui Magis Audiri Deberet.

 Cap. XIX.—Quod Duo Populi Praedicti Sint, Major Et Minor, Id Est Vetus Judaeorum, Et Novus, Qui Esset Ex Nobis, Futurus.

 Cap. XX.—Quod Ecclesia, Quae Prius Sterilis Fuerat, Plures Filios Habitura Esset Ex Gentibus, Quam Quot Synagoga Ante Habuisset.

 Cap. XXI.—Quod Gentes Magis In Christum Crediturae Essent.

 Cap. XXII.—Quod Panem Et Calicem Christi Et Omnem Gratiam Ejus Amissuri Essent Judaei, Nos Vero Accepturi Et Quod Christianorum Novum Nomen Benedicer

 Cap. XXIII.—Quod Ad Regnum Coelorum Magis Gentes Quam Judaei Perveniant.

 Cap. XXIV.—Quod Solo Hoc Judaei Accipere Veniam Possint Delictorum Suorum, Si Sanguinem Christi Occisi Baptismo Ejus Abluerint, Et In Ecclesiam Ejus T

 Liber Secundus.

 Capitula.

 Cap. I.—Christum Primogenitum Esse, Et Ipsum Esse Sapientiam Dei, Per Quem Omnia Facta Sunt.

 Cap. II.—Quod Sapientia Dei Christus Et De Sacramento Incarnationis Ejus Et Passionis, Et Calicis Et Altaris, Et Apostolorum Qui Missi Praedicaverunt

 Cap. III.—Quod Christus Idem Sit Sermo Dei.

 Cap. IV.—Quod Christus Idem Manus Et Brachium Dei Sit.

 Cap. V.—Quod Idem Angelus Et Deus Christus.

 Cap. VI.—Quod Deus Christus.

 Cap. VII.—Quod Christus Deus Venturus Esset Illuminator Et Salvator Generis Humani.

 Cap. VIII.—Quod Cum A Principio Filius Dei Fuisset, Generari Denuo Haberet Secundum Carnem.

 Cap. IX.—Quod Hoc Futurum Esset Signum Nativitatis Ejus, Ut De Virgine Nasceretur Homo Et Deus, Hominis Et Dei Filius.

 Cap. X.—Quod Et Homo Et Deus Christus, Ex Utroque Genere Concretus, Ut Mediator Esse Inter Nos Et Patrem Posset.

 Cap. XI.—Quod De Semine David Secundum Carnem Nasci Haberet.

 Cap. XII.—Quod In Bethlehem Nasceretur.

 Cap. XIII.—Quod Humilis In Primo Adventu Suo Veniret.

 Cap. XIV.—Quod Ipse Sit Justus Quem Judaei Occisuri Essent.

 Cap. XV.—Quod Ipse Dictus Sit Ovis Et Agnus Qui Occidi Haberet, Et De Sacramento 291

 Cap. XVI.—Quod Idem Et Lapis Dictus Sit.

 Cap. XVII.—Quod Deinde Idem Lapis Mons Fieret Et Impleret Totam Terram.

 Cap. XVIII.—Quod In Novissimis Temporibus Idem Mons Manifestaretur, Super Quem Gentes Venirent, Et In Quem Justi Quique Ascenderent.

 Cap. XIX.—Quod Ipse Sit Sponsus, Ecclesiam Habens Sponsam, De Qua Filii Spiritales Nascerentur.

 Cap. XX.—Quod Cruci Illum Fixuri Essent Judaei.

 Cap. XXI.—Quod In Passione Crucis Et Signo Virtus Omnis Sit Et Potestas.

 Cap. XXII.—Quod In Hoc Signo Crucis Salus Sit Omnibus Qui In Frontibus Notentur .

 Cap. XXIII.—Quod Medio Die In Passione Ejus Tenebrae Futurae Essent.

 Cap. XXIV.—Quod A Morte Non Vinceretur, Nec Apud Inferos Remansurus Esset.

 Cap. XXV.—Quod Ab Inferis Tertio Die Resurgeret.

 Cap. XXVI.—Quod, Cum Resurrexisset, Acciperet A Patre Omnem Potestatem, Et Potestas Ejus Aeterna Sit.

 Cap. XXVII.—Quod Perveniri Non Possit Ad Deum Patrem Nisi Per Filium Ejus Jesum 296

 Cap. XXVIII.—Quod Ipse Judex Venturus Sit.

 Cap. XXIX.—Quod Ipse Sit Rex In Aeternum Regnaturus.

 Cap. XXX.—Quod Ipse Sit Judex Et Rex .

 Liber Tertius .

 Capitula.

 302

 Cap. II—In Opere Et Eleeomosynis, Etiamsi Per Mediocritatem Minus Fiat, Ipsam Voluntatem Satis Esse.

 Cap. III—Agapen Et Dilectionem Fraternam Religiose Et Firmiter Exercendam.

 Cap. IV.—In Nullo Gloriandum, Quando Nostrum Nihil Sit.

 Cap. V.—Humilitatem Et Quietem In Omnibus Tenendam.

 Cap. VI.—Bonos Quosque Et Justos Plus Laborare, Sed Tolerare Debere, Quia Probantur.

 Cap. VII.—Non Contristandum Spiritum Sanctum, Quem Accepimus.

 Cap. VIII.—Iracundiam Vincendam Esse, Ne Cogat Delinquere.

 Cap. IX.—Invicem Se Fratres Sustinere Debere.

 Cap. X.—In Deum Solum Fidendum Et In Ipso Gloriandum Esse.

 Cap. XI.—Eum Qui Fidem Consecutus Est, Exposito Priore

 Cap. XII.—Non Jurandum.

 Cap. XIII.—Non Maledicendum.

 Cap. XIV.—Numquam Mussitandum, Sed Circa Omnia Quae Accidunt Benedicendum Deum.

 Cap. XV.—Ad Hoc Tentari Homines A Deo Ut Probentur .

 Cap. XVI.—De Bono Martyrii.

 Cap. XVII.—Minora Esse Quae In Saeculo Patimur Quam Sit Praemium Quod Promissum Est.

 Cap. XVIII.—Dilectioni Dei Et Christi Nihil Praeponendum.

 Cap. XIX.—Voluntati Non Nostrae, Sed Dei, Obtemperandum.

 Cap. XX.—Fundamentum Et Firmamentum Spei Et Fidei Esse Timorem.

 Cap. XXI.—Non Temere De Altero Judicandum.

 Cap. XXII.—Accepta Injuria, Remittendum Et Ignoscendum.

 Cap. XXIII.—Vicem Malis Non Reddendam.

 Cap. XXIV.—Non Posse Ad Patrem Perveniri Nisi Per Filium Ejus Jesum Christum

 Cap. XXV.—Ad Regnum Dei, Nisi Baptizatus Et Renatus Quis Fuerit, Pervenire Non Posse.

 Cap. XXVI.—Parum Esse Baptizari Et Eucharistiam Accipere, Nisi Quis Factis Et Opere Proficiat.

 Cap. XXVII.—Baptizatum Quoque Gratiam Perdere Quam Consecutus Sit, Nisi Innocentiam Servet.

 Cap. XXVIII.—Non Posse In Ecclesia Remitti Ei Qui In Deum Deliquerit.

 Cap. XXIX.—De Odio Nominis Ante Praedictum.

 Cap. XXX.—Quod Quis Deo Voverit Cito Reddendum.

 Cap. XXXI.—Eum Qui Non Crediderit Jam Judicatum Esse.

 Cap. XXXII.—De Bono Virginitatis Et Continentiae.

 Cap. XXXIII.—Nihil Patrem Judicare, Sed Filium, Et Patrem Ab Eo Non Honorificari A Quo Non Honorificatur Filius.

 Cap. XXXIV.—Fidelem Gentiliter Vivere Non Oportere .

 Cap. XXXV.—Deum Ad Hoc Patientem Esse, Ut Nos Poeniteat Peccati Nostri Et Reformemur.

 317 Cap. XXXVI.—Mulierem Ornari Saeculariter Non Debere.

 Cap. XXXVII.—Fidelem Non Oportere

 Cap. XXXVIII.—Servum Dei Innocentem Esse Debere, Ne Incidat In Poenam Saecularem.

 Cap. XXXIX.—Datum Nobis Esse Exemplum Vivendi In Christo.

 Cap. XL.—Non Jactanter Nec Tumultuose Operandum.

 Cap. XLI.—Inepte Et Scurriliter Non Loquendum.

 Cap. XLII.—Fidem In Totum Prodesse, Et Tantum Nos Posse Quantum Credimus.

 Cap. XLIII.—Posse Eum Statim Consequi Qui Vere Crediderit.

 Cap. XLIV.—Fideles Inter Se Disceptantes Non Debere Gentilem Judicem Experiri.

 Cap. XLV.—Spem Futurorum Esse, Et Ideo Fidem Nostram Circa Quae Promissa Sunt Patientem Esse Debere.

 Cap. XLVI.—Mulierem In Ecclesia Tacere Debere.

 Cap. XLVII.—Delicto Et Merito Nostro Fieri Ut Laboremus, Nec Dei Opem In Omnibus Sentiamus.

 Cap. XLVIII.—Non Foenerandum.

 319 Cap. XLIX.—Inimicos Quoque Diligendos.

 Cap. L.—Sacramentum Fidei Non Esse Profanandum.

 Cap. LI.—Quod Nemo In Opere Suo Extolli Debeat.

 Cap. LII.—Credendi Vel Non Libertatem In Arbitrio Positam.

 Cap. LIII.—Dei Arcana Perspici Non Posse, Et Ideo Fidem Nostram Simplicem Esse Debere.

 Cap. LIV.—Neminem Sine Sorde Et Sine Peccato Esse.

 Cap. LV.—Non Hominibus, Sed Deo, Placendum.

 Cap. LVI.—Deum Nihil Latere Ex His Quae Geruntur.

 Cap. LVII.—Fidelem Emendari Et Reservari .

 Cap. LVIII.—Neminem Contristari Morte Debere, Cum Sit In Vivendo Labor Et Periculum, In Moriendo Pax Et Resurgendi Securitas .

 Cap. LIX.—De Idolis Quae Gentiles Deos Putant.

 Cap. LX.—Ciborum Nimiam Concupiscentiam Non Appetendam.

 Cap. LXI.—Possidendi Concupiscentiam Et Pecuniam Non Appetendam.

 Cap. LXII.—Matrimonium Cum Gentilibus Non Jungendum.

 Cap. LXIII.—Grave Delictum Esse Fornicationis.

 Cap. LXIV.—Quae Sunt Carnalia Quae Mortem Pariant, Et Quae Spiritalia Quae Ad Vitam Ducant.

 Cap. LXV.—Omnia Delicta In Baptismo Deponi.

 Cap. LXVI.—Disciplinam Dei In Ecclesiasticis Praeceptis Observandam.

 Cap. LXVII.—Praedictum Quod Disciplinam Sanam Aspernaturi Essent.

 Cap. LXVIII.—Recedendum Ab Eo Qui Inordinate Et Contra Disciplinam

 Cap. LXIX.—Non In Sapientia Mundi Nec In Eloquentia Esse Regnum Dei, Sed In Fide Crucis Et In Virtute Conversationis.

 Cap. LXX.—Parentibus Obsequendum.

 Cap. LXXI.—Patres Quoque Asperos Esse Circa Filios Non Oportere.

 Cap. LXXII.—Servos, Cum Crediderint, Plus Dominis Carnalibus Servire Debere.

 Cap. LXXIII.—Item Dominos Mitiores Esse Debere.

 Cap. LXXIV.—Viduas Probatas Quasque Honorandas.

 Cap. LXXV.—Suorum, Et Maxime Fidelium, Curam Plus Unumquemque Habere Debere.

 Cap. LXXVI.—Majorem Natu Non Temere Accusandum.

 Cap. LXXVII.—Peccantem Publice Objurgandum.

 Cap. LXXVIII.—Cum Haereticis Non Loquendum.

 Cap. LXXIX.—Innocentiam Fidenter Petere Et Impetrare.

 Cap. LXXX.—Nihil Licere Diabolo In Hominem, Nisi Deus Permiserit.

 Cap. LXXXI.—Mercedem Mercenario Cito Reddendam.

 Cap. LXXXII.—Non Augurandum.

 Cap. LXXXIII.—Cirrum In Capite Non Habendum

 Cap. LXXXIV.—Non Vellendum.

 Cap. LXXXV.—Surgendum Cum Episcopus Et Presbyter Veniat.

 Cap. LXXXVI.—Schisma Non Faciendum, Etiamsi In Una Fide Et In Eadem Traditione Permaneat Qui Recedit.

 Cap. LXXXVII.—Fideles Simplices Cum Prudentia Esse Debere.

 Cap. LXXXVIII.—Fratrem Non Circumveniendum.

 Cap. LXXXIX.—Subito Venire Finem Mundi.

 Cap. XC.—Uxorem A Viro Non Recedere, Aut Si Recesserit, Innuptam Manere.

 Cap. XCI.—Tantum Unumquemque Tentari Quantum Potest Sustinere.

 Cap. XCII.—Non Quicquid Licet Esse Faciendum.

 Cap. XCIII.—Praedictum Quod Haereses Futurae Essent.

 Cap. XCIV.—Cum Timore Et Honore Eucharistiam Accipiendam.

 Cap. XCV.—Bonis Convivendum

 327 Cap. XCVI.—Factis, Non Verbis, Operandum.

 Cap. XCVII.—Et Ad Fidem Et Ad Consecutionem Properandum.

 Cap. XCVIII.—Catecuminum Peccare Jam Non Debere.

 Cap. XCIX.—Judicium Secundum Tempora Futurum, Vel Aequitatis Ante Legem, Vel Legis Post Moysen.

 Cap. C. Gratiam Dei Gratuitam Esse Debere.

 Cap. CI.—Spiritum Sanctum In Igne Frequenter Apparuisse.

 Cap. CII.—Correptionem Bonos Quosque Libenter Audire Debere.

 Cap. CIII.—A Multiloquentia Temperandum.

 Cap. CIV.—Non Mentiendum.

 Cap. CV.—Frequenter Emendandos Qui Delinquunt In Domestico Ministerio.

 Cap. CVI.—Injuria Accepta, Patientiam Tenendam, Et Ultionem Deo Relinquendam .

 Cap. CVII.—Non Detrahendum.

 Cap. CVIII.—Non Esse Proximo Insidiandum.

 Cap. CIX.—Infirmos Visitandos.

 Cap. CX.—Susurrones Maledictos Esse.

 Cap. CXI.—Sacrificia Malorum Acceptalia Non Esse.

 Cap. CXII.—Gravius Judicari De His Qui In Saeculo Plus Habuerunt Potestatis.

 Cap. CXIII.—Viduam Et Pupillos Protegi Oportere.

 Cap. CXIV.—Dum In Carne Est Quis, Exomologesin Facere Debere.

 Cap.—CXV. Adulationem Perniciosam Esse.

 Cap. CXVI.—Plus Ab Eo Diligi Deum, Cui In Baptismo Plura Peccata Dimittuntur.

 Cap. CXVII.—Fortem Congressionem Esse Adversus Diabolum, Et Ideo Fortiter Nos Stare Debere, Ut Possimus Vincere.

 Cap. CXVIII.—Item, De Antichristo, Quod In Hominem Veniat

 Cap. CXIX.—Grave Fuisse Jugum Legis, Quod A Nobis Abjectum Est, Et Leve Esse Jugum Domini, Quod A Nobis Susceptum Est.

 Cap. CXX.—Orationibus Insistendum.

 339 Liber De Spectaculis.

 339 Liber De Spectaculis.

 Argumentum.

 Liber De Laude Martyrii.

 Liber De Laude Martyrii.

 Argumentum.

 Ad Opera D. Cypriani Genuina Appendices.

 Prolegomena De Scriptis Sancti Cypriani Operibus Dubiis, Deperditis, Atque Eidem Suppositis.

 Prolegomena De Scriptis Sancti Cypriani Operibus Dubiis, Deperditis, Atque Eidem Suppositis.

 Articulus I. D. Cypriani opera dubia.

 Articulus II. Divo Cypriano supposita opera.

 Articulus III. De quibusdam S. Cypriani operibus deperditis.

 Appendix Prima. Opuscula Dubia.

 Appendix Prima. Opuscula Dubia.

 Liber De Disciplina Et Bono Pudicitiae. Epistola Ignoti Auctoris.

 Liber De Disciplina Et Bono Pudicitiae. Epistola Ignoti Auctoris.

 Monitum.

 Monitum.

 Appendix Secunda. Opuscula Supposita.

 Appendix Secunda. Opuscula Supposita.

 Liber De Aleatoribus. Tractatus Perperam Cypriano Adscriptus.

 Liber De Aleatoribus. Tractatus Perperam Cypriano Adscriptus.

 De Singularitate Clericorum. Tractatus Cypriano Perperam Adscriptus. Necnon Augustino Et Origeni Juxta Quosdam.

 De Singularitate Clericorum. Tractatus Cypriano Perperam Adscriptus. Necnon Augustino Et Origeni Juxta Quosdam.

 De Duodecim Abusionibus Saeculi Tractatus, Perperam Cypriano Et Augustino Adscriptus.

 De Duodecim Abusionibus Saeculi Tractatus, Perperam Cypriano Et Augustino Adscriptus.

 Caput Primum.

 Caput II.

 Caput III.

 Caput IV.

 Caput V.

 Caput VI.

 Caput VII.

 Caput VIII.

 Caput IX.

 Caput X.

 Caput XI.

 Caput XII.

 Liber De Duplici Martyrio, Ad Fortunatum, Incerto Auctore.

 Liber De Duplici Martyrio, Ad Fortunatum, Incerto Auctore.

 Oratio Cypriani Antiocheni, Pro Martyribus.

 Oratio Cypriani Antiocheni, Pro Martyribus.

 Oratio Cypriani Antiocheni, Quam Sub Die Passionis Suae Dixit.

 Oratio Cypriani Antiocheni, Quam Sub Die Passionis Suae Dixit.

 De Montibus Sina Et Sion Tractatus Ignoti Auctoris, Adversus Judaeos.

 De Montibus Sina Et Sion Tractatus Ignoti Auctoris, Adversus Judaeos.

 Tractatus Adversus Judaeos Qui Insecuti Sunt Dominum Nostrum Jesum Christum, Incerto Auctore.

 Tractatus Adversus Judaeos Qui Insecuti Sunt Dominum Nostrum Jesum Christum, Incerto Auctore.

 Coena, Cypriano Falso Inscripta.

 Coena, Cypriano Falso Inscripta.

 De Revelatione Capitis Beati Joannis Baptistae Tractatus, Incerto Auctore.

 De Revelatione Capitis Beati Joannis Baptistae Tractatus, Incerto Auctore.

 De Pascha Computus.

 De Pascha Computus.

 Monitio Ad Lectorem. Johannes Wallis S. T. P. Geometriae Professor Oxonii. S.

 Incipit Expositio Bissexti. Aliter, Caecilii Cypriani De Pascha Computus Inchoat.

 W. Ad calcem codicis Rhemensis, habetur haec tabella, sed confusa et depravata, quam, ne quid deesse videatur, hic apponimus.

 Appendix Tertia.

 Appendix Tertia.

 Dissertatio De Cypriani Libris Ad Demetrianum, Et De Idolorum Vanitate. Auctore D. Nicol. Le Nourry. O. S. B.

 Dissertatio De Cypriani Libris Ad Demetrianum, Et De Idolorum Vanitate. Auctore D. Nicol. Le Nourry. O. S. B.

 Caput Primum. De libro ad Demetrianum.

 Articulus Primus. Analysis hujus libri.

 Articulus II. Ostenditur Cyprianum Carthaginis Episcopum et martyrem esse verum hujus libri parentem quis ille, et utrum primus in Africa martyr fuer

 Articulus III. De hujus libri titulo, et utrum contra solum Demetrianum scriptus sit.

 Articulus IV. Quis fuerit Demetrianus, ad quem hic liber directus fuit, an proconsul aut inferioris ordinis judex?

 Articulus V. Quibus rationibus Cyprianus ad hunc librum scribendum et divulgandum compulsus sit.

 Caput II. De hujus libri argumento, aetate, codicibus manuscriptis, editionibus, et quorumdam notis.

 Articulus Primus. De hujus lucubrationis argumento, et utrum Cyprianus suscepto vindicis Christianae religionis officio non plene, sicut contendit Lac

 Articulus II. De libri hujus aetate.

 Articulus III. De hujus libri manuscriptis codicibus.

 Articulus IV. De hujus libri editionibus.

 Articulus V. De variis in hunc librum annotationibus.

 Caput III. Novae In Hunc Librum Observationes.

 Articulus Primus. De sacrae Scripturae auctoritate, et quibusdam illius locis.

 Articulus II. Quomodo Cyprianus Deum exsistere demonstret ex recta humani corporis statura, ex solis et aliarum rerum creatione, atque ex publica daem

 Articulus III. Credendum Christo, qui sanguinis sui pretio hominem sacro Baptismate regenerat, de duplici mortis illius signo de poenitentia, ac quo

 Articulus IV. Utrum Cyprianus ignes purgatorios negaverit, quam diserte asserat aeternas fore poenas damnatorum, quorum brevis oculorum fructus perpet

 Articulus V. Quanta iniquitate ethnici condemnaverint Christianos, nec defensos, nec auditos quam mirabilis fuerit eorum, quorum numerus semper augeb

 Caput IV. Expenduntur Cypriani argumenta, quibus Demetrianum aliosque gentiles refellit, qui Christianos publicarum belli, famis, et pestis calamitatu

 Articulus Primus. Primum Cypriani argumentum ex mundi senio desumptum examinatur.

 Articulus II. Quam luculenter Cyprianus demonstret publicas calamitates non ideo accidisse, quia Christiani verum Deum venerabantur, sed quia ethnici

 Articulus III. Quomodo Cyprianus probaverit neutiquam Christianos, sed Gentiles bellorum fuisse causam.

 Articulus IV. Qua ratione Cyprianus ostendat non Christianos, sed gentiles sterilitatis et famis esse causam.

 Articulus V. Tantum abesse ut ethnici Deum, eorum criminibus offensum, curaverint pestis tempore placare, quin potius illum gravioribus flagitiis irri

 Articulus VI. Quanta misericordiae opera Christiani exhibuerint quibuslibet peste infectis morientibus, ac mortuis.

 Articulus VII. Cur Christiani, plane innocentes, iisdem publicis calamitatibus, ac scelerati gentiles affligebantur.

 Caput V. De Cypriani Libro De Idolorum Vanitate.

 Articulus Primus. Analysis hujus libri.

 Articulus II. De hujus libri auctore, titulo, initio, integritate, argumento et cur aliquando epistolae nomine inscribatur.

 Articulus III. Quo tempore, et quam festinanter hic liber a Cypriano scriptus fuerit.

 Articulus IV. De hujus libri manuscriptis et editis codicibus ac variorum in illum notis.

 Caput VI. Novae In Hunc Librum Observationes.

 Articulus Primus. De iis, quae Cyprianus ex Tertulliano et Minucio Felice excerpsit, ac quomodo duobus aliis in libris ea sacrae Scripturae testimonii

 Articulus II. Quam luculenter Cyprianus asserat orthodoxum de suprema Christi divinitate, et sanctissimae Trinitatis mysterio documentum.

 Articulus III. De Christo homine, ac quo sensu dici potuerit, Spiritus sanctus carne induitur.

 Articulus IV. De idololatriae origine, et ridiculis quibusdam Romanorum diis, in dubio aut notho hujus libri fragmento notatis, ac de crudeli Consulum

 Carmen Ad Felicem, De Resurrectione Mortuorum. ( E Veterum Scriptor. et Monum. amplissima Collectione, tom.

 Carmen Ad Felicem, De Resurrectione Mortuorum. ( E Veterum Scriptor. et Monum. amplissima Collectione, tom.

 Observatio Praevia D. Edm. Martene.

 I.

 II.

 III.

 IV.

 V.

 VI.

 VII.

 VIII.

 IX.

 X

 XI.

 XII.

 XIII.

 XIV.

 XV.

 Explicit.

 Appendix Quarta.

 Appendix Quarta.

 Oxoniensis Editionis Selectae In Cyprianum Notae.

 Oxoniensis Editionis Selectae In Cyprianum Notae.

 Epistola Prima.

 Epistola II.

 Epistola III.

 Epistola IV.

 Epistola V.

 Epistola VI.

 Epistola VII.

 Epistola VIII.

 Epistola IX.

 Epistola X.

 Epistola XI.

 Epistola XII.

 Epistola XIII.

 Epistola XIV.

 Epistola XV.

 Epistola XVI.

 Epistola XVII.

 Epistola XVIII.

 Epistola XX.

 Epistola XXI.

 Epistola XXII.

 Epistola XXIII.

 Epistola XXIV.

 Epistola XXV.

 Epistola XXVI.

 Epistola XXVII.

 Epistola XXVIII.

 Epistola XXIX.

 Epistola XXX.

 Epistola XXXI.

 Epistola XXXII.

 Epistola XXXIII.

 Epistola XXXIV.

 Epistola XXXV.

 Epistola XXXVI.

 Epistola XXXVII.

 Epistola XXXVIII.

 Epistola XXXIX.

 Epistola XL.

 Epistola XLI.

 Epistola XLII.

 Epistola XLIII.

 Ann. DCCLII. Epistola LIV.

 Epistola LVI.

 Epistola LVIII.

 Ann. CCLIII. Epistola LXII.

 Epistola LXIII.

 Epistola LXIV.

 Epistola LXV.

 Anno CCLIV. Epist. LXVI.

 Ann. CCLVI. Epistola LXXXVI.

 Ann. CCLVII. Epistola LXXVII.

 Epistola LXXVIII.

 Epistola LXXIX.

 Epistola LXXX.

 Epistola LXXXI.

 Circa Ann. CCXLVI. Ad Donatum Liber De Gratia Dei.

 Ann. CCXLVII. De Idolorum Vanitate Liber.

 Circa Ann. CCXLVIII. Testimoniorum Ad Quirinum Adversus Judaeos

 Circa Ann. CCXLVIII. Testimoniorum Ad Quirinum Adversus Judaeos

 Praefatio In Duos Libros Priores.

 Liber Primus.

 Testimoniorum Liber Secundus.

 Circa Ann. CCXLIX. Testimoniorum Liber Tertius.

 De Habitu Virginum.

 De Unitate Ecclesiae Liber.

 De Lapsis.

 De Oratione Dominica.

 De Mortalitate.

 De Exhortatione Martyrii.

 In Librum De Exhortatione Martyrii.

 In Ad Demetrianum.

 In Librum De Opere Et Eleemosynis.

 In Librum De Bono Patientiae.

 In Librum De Zelo Et Livore.

 Martin. Jos. Routh. S. T. P. Collegii S. Magdalenae Oxon. Praesidis, In Quatuor D. Cypriani Libros Annotationes Selectae. (E Script. Ecclesiastic. opu

 Martin. Jos. Routh. S. T. P. Collegii S. Magdalenae Oxon. Praesidis, In Quatuor D. Cypriani Libros Annotationes Selectae. (E Script. Ecclesiastic. opu

 In Librum De Idolorum Vanitate.

 In Librum De Mortalitate.

 In Librum De Opere Et Eleemosynis.

 In Librum De Zelo Et Livore.

 S. Cypriani Exhortatio Ad Poenitentiam.

 S. Cypriani Exhortatio Ad Poenitentiam.

 Monitum.

 Joannis Chrysostomi Trombellii Praefatio.

 Exhortatio S. Cypriani De Poenitentia Incipit.

 De Titulo, Ac Meta, Seu Argumento Superioris Opusculi.

 De Titulo, Ac Meta, Seu Argumento Superioris Opusculi.

 Caput Primum.

 Caput II.

 Index Rerum Et Verborum.

 Index Rerum Et Verborum.

 Numeri Romani tomum, Arabici autem columnas indicant. Ad tomum IV recurritur quoties tomi numerus deficit. Ratio hujus est quod opera nostri Cypriani

 A

 B

 C

 D

 E

 F

 G

 H

 I

 J

 L

 M

 N

 O

 P

 Q

 R

 S

 T

 U

 V

 X

 Z

 Syllabus Rerum Quae In Hoc Tomo Continentur.

 Syllabus Rerum Quae In Hoc Tomo Continentur.

 Finis Tomi Quarti.

0371D



Epist. LXIII.—Sanctus Augustinus citat hanc epistolam et ex ea magnum fragmentum affert lib. IV de Doctrina christiana, cap. 21. Ac sicut dixerat Cypriani Epistolam ad Donatum ornatam esse spumeo verborum ambitu, sic istam ait scriptam esse 0372C submisso dicendi genere. Contra Goulartius putat Cyprianum istic vehementem fuisse.
Epistola LXIII.

(Erasm., II, 3. Pamel., Rigalt., Baluz., LXIII. Paris., LXII Oxon., Lips., LXIII.)

Ad Caecilium De Sacramento Dominici Calicis.

0372B

Argumentum.— Docet Cyprianus, contra aquarios, in calice Dominico non aquam solam, sed vinum aqua mixtum esse offerendum; per eam in Scripturis Baptismum, minime vero Eucharistiam designari. Typis ex Veteri Testamento sumptis, usus vini in Sacramento corporis Dominici illustratur, populumque 0373A christianum per aquae symbolum intelligi declaratur.

0372C



I.— Ad Caecilium. Quamvis id quod dicturus sum videri possit aliquibus exigui momenti, dicam tamen. Posteditum librum Lactantii de Mortibus Persecutorum fuere qui disputarent 476 an Caecilii nomen scribendum esset cum diphthongo vel sine diphthongo. Ego vero aio plurimos veteres operum sancti Cypriani codices, et in his etiam Seguierianum omnium nostrorum vetustissimum, plures inscriptiones antiquas, et nummos veteres habere diphthongum. Novae tamen hujus disputationis praesidio fretus vir clarissimus, 0372D qui nuper nova editione donavit hunc librum Lactantii, hoc illius nomen scripsit absque diphthongo, ea de causa quod ita scriptum videbat in veteri codice ex quo liber ille emissus est in publicum, non animadvertens plurimos saepe errores contra orthographiam admissos esse a veteribus librariis et in antiquis inscriptionibus et nummis. Contendit autem vir optimus, ut id quoque dicam, librum illum non esse Lactantii, quia nomen ejus non habetur in veteri libro, omissum videlicet a librario festinante qui, ut in simili causa dixit Sirmondus vir istarum rerum peritissimus, cum omnia scriptoris istius nomina brevitatis studio describere nollet, pro ultimo, quod proprium erat, id potius imperite delegit quod primo loco occurrebat. Cum hanc viri celeberrimi observationem, qua ego usus eram, non inveniret novus ille editor in Sidonio Sirmondi, me in suspicionem malae fidei trahere voluit, tamquam si falso usus essem auctoritate Sirmondi ut id probarem quod susceperam probandum, non facturus haud dubie si legisset brevem istius praefationem de nominibus propriis mediae aetatis editam in initio notarum ad Sidonium. Vellem autem ut vir doctissimus 0373B et optimus Christophorus Matthaeus Pfaffius non scripsisset in praefatione ad editionem Epitomes Lactantii, nullum antiquum codicem operum Lactantii habere nomen Lucii Caecilii. Nam ego diu ante quam ista editio Epitomes prodiret monueram exstare heic Lutetiae in bibliotheca regia duos antiquissimos codices, in quorum uno vocatur Lucius Caecilius, in alio Lucius Caelius. Quod eodem redit.



Caecilio fratri. Episcopo, ut reor, Biltensi in provincia proconsulari. Quippe Caecilius a Bilta interfuisse reperitur concilio Carthaginensi sub Cypriano. Alius est Caecilius presbyter qui Cyprianum ad 0373C agnitionem verae divinitatis a saeculari errore correxit. Illum enim e vivis excessisse ante Cyprianum, cui conjugem ac liberos suos de saeculo excedens commendavit, planum est ex libro quem Pontius diaconus scripsit de Vita Cypriani. Hanc historiam in contrarium convertit Baronius aiens, Pontii testimonio male usus, Cyprianum, cum Christi religionem amplexus esset, charissimam conjugem et dulcissimos liberos commendasse Caecilio presbytero. Idem Baronius existimavit hunc presbyterum fuisse aliquando magistrum Diadumeni Imperatoris. Verum hanc illius opinionem non posse esse veram ostendit vir doctissimus Pearsonius in annalibus Cyprianicis.



Has ad vos. Melius, ut opinor, in libro Beccensi, de hoc ad te. Nondum videram hunc librum cum ista epistola excudebatur.



Nostra et humana. Hanc lectionem praefert codex Seguierianus. Carnotensis et editio Morellii, nostra et humana mente. Fuxensis, hac humana mente, 0373D omissis illis nostra et, quae etiam desunt in Corbeiensi et in Turonensi. Beccensis, nostra et humana conscientia. Bodleiani duo, humana et novellam institutionem. Vide observationes Rigaltii.



Tenetur. Non adnotassem varias hujus loci lectiones quae reperiuntur in vetustis exemplaribus, nisi Rigaltius monuisset legisse se in quibusdam libris veteribus tenebratur, eamque lectionem praetulisset vulgatae. Invenit autem illam in margine editionis Manutianae, ubi quidam studiosus adnotavit varias lectiones ex codicibus Italiae, et monuit tenebratur scriptum esse in Vaticanis duobus. At ego, qui tot vetera exemplaria contuli cum operibus Cypriani, in duobus tantum inveni tenebratur. Omnia alia habent tenetur, teneretur, tenebatur, aut teneantur. Caeterum arbitror nemini placere posse opinionem Rigaltii. Cicero in Oratione de Consulatu suo dixit: Nescio quis me tenet error. Et in Oratione pro Marcello: 0374B Etsi aliqua culpa tenear erroris humani. Ovidius lib. III. Metamorphoseon,



Tantus tenet error amantem.

Virgilius lib. X. Aeneidos dixit teneri malo errore.



Quando aliquid. Fragmentum istud refert Paschalis II Papa in Epistola ad Pontium abbatem Cluniacensem, quae edita est in tomis Conciliorum.



Inspirante. Ita antiquae editiones. Vocem aspirante, quam Rigaltius substituit, non alibi reperi. Angli, tamenetsi viderent in codicibus suis antiquis scriptum esse inspirante, retinuerunt editionem Rigaltii. Reinhartus rejecit. Exstat in epistola papae Paschalis.
I. Cyprianus Caecilio fratri salutem. Quamquam sciam, frater charissime, episcopos plurimos, ecclesiis Dominicis in toto mundo divina dignatione praepositos, evangelicae verita tis ac Dominicae traditionis tenere rationem, nec ab eo quod Christus magister et praecepit et gessit humana et novella institutione
0373B Humanam et novellam institutionem Bod. 3, 4.
decedere; tamen, quoniam quidam, vel ignoranter vel simpliciter, in calice Dominico sanctificando et plebi ministrando non hoc faciunt quod Jesus Christus Dominus et Deus noster, sacrificii hujus auctor et doctor fecit et docuit, religiosum pariter ac necessarium duxi has
0373B Duxi de hoc Lam. Nc. 1, Bod. 1, 2, 3, 4.
ad vos litteras facere; ut, si quis in isto errore adhuc tenetur
0374B Tenebratur Nc. 2. Vat.
, veritatis luce perspecta, 0374A ad radicem atque originem traditionis Dominicae revertatur. Nec nos putes, frater charissime, nostra et humana conscribere aut ultronea voluntate hoc nobis audacter assumere, cum mediocritatem nostram semper humili et verecunda moderatione teneamus. Sed quando aliquid Deo inspirante et mandante praecipitur, necesse est Domino servus fidelis obtemperet, excusatus apud omnes quod nihil sibi arroganter assumat, qui offensam Domini timere compellitur, nisi faciat quod jubetur.

0374C



477 II.— Commemorationem. Ita veteres editiones Manutiana antiquiores, sex libri nostri veteres, et quinque Anglicani, tum etiam Rhabanus, lib. I de Institutione Clericorum, cap. 31, ubi refert hunc Cypriani locum. Recte, ut opinor. Nam in capite XXII Evangelii secundum Matthaeum et in capite XI prioris Epistolae beati Pauli ad Corinthios Christus, cum institueret sacramentum Eucharistiae, dixisse fertur discipulis suis: Hoc facite in meam commemorationem. Dissimulandum tamen non est lectionem Manutii, id est commemoratione, inveniri in octo libris veteribus. Pamelius et Reinhartus posuerunt commemorationem, Rigaltius commemoratione. Et tamen idem Rigaltius in calce istius epistolae, ubi ista repetuntur, bis scripsit commemorationem. Angeli retinuerunt lectionem Rigaltii.



Mixtus vino offeratur. Concilium Carthaginense III, canone 24: Ut in sacramento corporis et sanguinis Domini nihil amplius offeratur quam Dominus tradidit, 0374D hoc est panis et vinum aquae mixtum. Vinum autem poni debet in majori quantitate quam aqua, ut scribit etiam Richardus archiepiscopus Armachanus, lib. IX, cap. 9, de Quaestionibus Armenorum. Quare cum contra fieret olim in regno Sueciae, Honorius Papa III, scribens ad archiepiscopum Upsalensem, vetuit ne deinceps fieret, inquiens id perniciosum, valde esse. Ejus ea de re constitutio exstat in libris Decretalium et in quinta compilatione. Vide Emmanuelis Gonzales commentarium in titulum Decretalium de Celebratione Missarum. Singularis est constitutio synodalis Didaci Escolani episcopi Majoricensis edita anno 1659, his verbis: Cum sacrosanctum altaris sacrificium, in quo fons omnis sanctitatis et nitoris retinetur, minus decenter peragatur dum vinum rubrum consecratur, cum sic mundities altaris vix conservari possit, ideo hortamur omnes hujus diocesis presbyteros ut posthac vino albo in celebratione missarum utantur.



0375B Sanguis Christi non est aqua. Non legerat haud dubie hunc Cypriani locum Innocentius Papa VIII, cum Norvegis permisit ut sacrificium missae celebrarent sine vino. Quod illum eis concessisse testatur Raphael Voleterranus, lib. VII, pag. 159. Norvegiae Innocentii VIII pont. concessione permissum sine vino calicem 0375C sacrificare, quod ob immensa frigora vinum in ea regione importatum acescat. Cujus rei gratia legatio missa. In vetusto missali ms. ecclesiae sancti Martini Turonensis legi sequentia: Si per negligentiam evenerit ut perlecto canone et peracta consecratione nec vinum nec aqua reperiatur in calice, statim debet infundi utrumque, et sacerdos iterabit consecrationem ab illo loco canonis, scilicet, Simili modo postea quam coenatum est,» usque ad finem, ita tamen ut illas duas cruces omittat quas singulariter fecerit super panem. Quod si de simplici vino vel de aqua sine vino fiat consecratio, vinum reputatur pro sacramento, sed aqua non reputatur. Et ideo ista negligentia de aqua major est et majori poenitentia emendanda. Armeni, ut tradit Guido de Perpiniano, aiebant aquam non esse misecudam vino in sacramento altaris, et si aqua ponatur, dicebant nullum sacramentum esse. Hunc eorum errorem confutavit Eugenius Papa IV, apud Odoricum Raynaldum an. 1439, § 15. Etiam lacte pro vino usos esse quosdam antiquitus in sacrificio missae 0375D ostendit Joannes Baptista Casalius in opere de Veteribus sacris Christianorum Ritibus, c. 11, ubi tractat de calicis usu. Vide etiam Epistolam Joannis S. R. E. diaconi ad Senarium cap. 12, in tomo I Musei Italici Mabillonii, pag. 75, et notas Cotelerii in librum VIII Constitutionum Apostolicarum, c. 8.



Vivificati. Unus codex regius et Rhabani editiones habent justificati. At duo codices manuscripti bibliothecae regiae et Colbertinae, in quibus habentur libri Rhabani de Institutione Clericorum, praeferunt vivificati. Et haec est vera lectio.
II. Admonitos autem nos scias
0374B Vos sciatis August.
ut in calice offerendo Dominica traditio servetur, neque aliud fiat a nobis quam quod pro nobis Dominus prior fecerit, ut calix qui in commemorationem ejus offertur, mixtus vino offeratur. Nam cum dicat Christus, Ego 0375A sum vitis vera (Joa. XV, 1) , sanguis Christi non aqua est utique, sed vinum. Nec potest videri sanguis ejus, quo redempti et vivificati sumus, esse in calice quando vinum desit calici, quo Christi sanguis ostenditur, qui Scripturarum omnium sacramento ac testimonio praedicetur
0375B Testimonio effusus praedicatur Oxon.
.

0375D



III.— Recubans. Ita veteres editiones et plerique libri veteres et editio Reinharti. Pamelius scripsit recumbens, auctoritate sumpta, ut opinor, ex Rhabano. Quippe nullum veterem librum laudat ex quo acceperit hanc lectionem. Rigaltius illam invenit in Corbeiensi. Sane lectio Pamelii, sumpta videlicet, ut dixi, ex Rhabano, habetur in codice 4064 bibliothecae 0376B regiae et in codice 584 Colbertinae, in quibus exstat hic Rhabani liber. At codex 4063, ejusdem bibliothecae regiae et duo Colbertini sane vetustissimi et optimi, in quibus idem liber exstat, praeferunt recubans.



Denotata. Ita veteres editiones et plerique libri veteres. 0376C In uno regio, in uno item Anglicano, in Gratianopolitano, in Fuxensi, in duobus a Pamelio laudatis, et apud sanctum Augustinum legitur denudata, in capite nono Geneseos et apud Rhabanum nudata, id est patefacta, revelata. In vetustis tamen Rhabani codicibus scriptum est notata. Hieronymus in Dialogo adversus Luciferianos: Nudatum patrem irrisit major filius et minor texit. Tertullianus in libro de Cultu Feminarum: Bonum non amat tenebras, gaudet videri, et in ipsas denotationes exultat, id est ostensiones, ut recte interpretatur Pamelius. Cassianus, Collat. 12, c. 9: Si qua forte inverecundius fuerint denudata, 478 id est denotata. Itaque istic voces denotatae et denudatae habent eamdem significationem. Alio sensu apud Tertullianum lib. I, ad Nationes cap. 10, ubi vide notas Gothofredi.
III. Invenimus enim et in Genesi circa sacramentum in Noe hoc idem praecucurrisse et figuram Dominicae passionis illic extitisse quod vinum bibit, quod inebriatus est (Gen. IX, 21) , quod in domo sua nudatus est, quod fuit recubans nudis et patentibus femoribus, quod nuditas illa patris a medio filio denotata est et foras nuntiata, a duobus vero, majore et minore, contecta, et caetera quae necesse non est exequi, cum satis sit hoc solum 105 complecti, quod Noe, typum futurae 0375B veritatis ostendens, non aquam sed vinum biberit, et sic imaginem Dominicae passionis expresserit.

0376C



IV.— Genui te. Postea sequitur in antiquis editionibus et in quinque antiquis codicibus: Juravit Dominus et non poenitebit eum. Verum ea desunt in 0376D aliis codicibus antiquis, etiam in Veronensi et in Seguieriano et apud Rhabanum. Habentur tamen in Psalmo CIX, ex quo locus iste sumptus est et in libro primo Testimoniorum cap. 17. Manutius expunxit, Morellius reposuit, Pamelius rejecit. Pamelianam editionem secutae sunt posteriores. Certe absque illo additamento, quod superfluum videtur recte constat sensus. Epistola ad Demetriadem edita inter opera Hieronymi, quam quidam viri docti putant esse Pelagii: Melchisedech sacerdos Dei legitur, cujus meritum ex hoc facile intelligi potest quod multo post futurum Domini Sacramentum ante signaverit ac sacrificio panis et vini mysterium corporis et sanguinis expressit et sacerdotii sui typo Christi Sacramentum figuravit. Citat autem hunc Cypriani locum Alcuinus in Epistola ad Karolum M. edita in libro primo miscellaneorum nostrorum. De temporali porro sacerdotio Christi vide Matthaeum Bossum, lib. I, Epist. 77, ad Polycletum.



0377C Providens autem. Antiquae editiones et quinque libri veteres habent praevidens. Utraque lecti obona est.



Benedicti sunt. Veteres editiones et quidam libri veteres praeferunt benedicentur. Verum lectionem vulgatam, quae nostra etiam est, confirmant editiones Manutii, Morellii, et Pamelii, tum etiam tredecim vetera exemplaria.



Plenitudo veritatis. Ita nos restituimus ex fide trium veterum exemplarium, in quibus sic scriptum est, plenitudo veritatis veritatem praefiguratae imaginis adimplevit. Cyprianus, Epist. 74, p. 171: Consuetudo sine veritate vetustas erroris est. Propter quod, relicto errore, sequamur veritatem, et paulo post, quam veritatem nobis Christus ostendens in Evangelio suo dixit: 0377D Ego sum veritas. Citatur hic locus apud Gratianum, dist. 8, ex Epistola Gregorii ad Wimundum episcopum Aversanum, itemque alius ex Epistola ad Pompeium. Vide notas nostras ad Gratianum, pag. 443. Redeo nunc in viam. Tertullianus in libro de Virginibus velandis: Dominus noster Christus veritatem se non consuetudinem nominavit. Confirmat hanc emendationem nostram codex Fuxensis, in quo ita scriptum est, qui est plenitudo veritatis praefiguratam imaginem adimplevit, ubi excidit vocabulum veritatem, quod alii codices habent. Vetustum autem esse hunc errorem hinc colligi potest, quod cum nonnulli qui describebant opera sancti Cypriani legerent praefiguratae imaginis, viderent porro periodum non esse integram, addiderunt vocem rem, ita scribentes, veritatis praefiguratae imaginis rem adimplevit. Sic enim scriptum est in tribus antiquis exemplaribus. Videntur autem moti ad hanc vocem addendam, quia paulo ante legitur, quam rem per ficiens et adimplens Dominus.
IV. Item in sacerdote Melchisedech sacrificii Dominici
0375B Sacramenti Dominici mysterium praefiguratum 0376B Aug.
sacramentum praefiguratum videmus, secundum quod Scriptura divina testatur et dicit: 0376A Et Melchisedeh, rex Salem, protulit panem et vinum (Gen. XIV, 18) . Fuit autem sacerdos Dei summi, et benedixit Abraham. Quod autem Melchisedech typum Christi portaret, declarat in Psalmis Spiritus sanctus ex persona Patris ad Filium dicens: Ante luciferum genui te. Tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech (Psal. CIX, 4, 5) . Qui ordo utique hic est de sacrificio illo veniens et inde descendens, quod Melchisedech sacerdos Dei summi fuit, quod panem et vinum obtulit, quod Abraham benedixit. Nam quis magis sacerdos Dei summi quam Dominus noster Jesus Christus, qui sacrificium Deo Patri obtulit, et obtulit hoc idem quod Melchisedech obtulerat, id est panem et vinum, suum scilicet corpus et sanguinem? Et circa Abraham 0376B benedictio illa praecedens ad nostrum populum pertinebat. Nam, si Abraham Deo credidit et deputatum est
0376B Reputatum Nc. 1, 2. Ebor.
ei ad justitiam (Gen. XV, 6.) , utique quisquis Deo credit et fide vivit, justus invenitur, et jam pridem in Abraham fideli benedictus et justificatus 0377A ostenditur, sicut beatus apostolus Paulus probat dicens: Credidit Abraham Deo, et deputatum
0377C Reputatum Nc. 1, 2. Ebor.
est ei ad justitiam (Gal. III, 6, 7) . Cognoscitis ergo quia qui ex fide sunt, hi sunt filii Abrahae. Providens autem Scriptura quia ex fide justificat gentes Deus, praenuntiavit Abrahae quia benedicentur in illo omnes gentes (Gen. XII, 3) . Igitur qui ex fide sunt benedicti sunt cum fideli Abraham. Unde in Evangelio invenimus de lapidibus excitari, id est de gentibus colligi filios Abrahae (Matth. III, 9) . Et cum Zachaeum laudaret Dominus, respondit et dixit: Salus hodie domui huic facta est, quia et hic filius est Abrahae (Luc. XIX, 9) . Ut ergo in Genesi per Melchisedech sacerdotem benedictio circa Abraham posset rite celebrari, praecedit ante imago sacrificii 0377B Christi,
0377C Sacrificii in pane Bod. 1, 2, 3. Nc. 1, 2. Lin. Ebor.
in pane et vino scilicet constituta; quam rem perficiens et adimplens Dominus panem et calicem mixtum vino obtulit, et qui est plenitudo veritatis veritatem praefiguratae imaginis adimplevit.

0378C



V.— Praemonstrans immolatae. Vetus codex Remigianus, praenuntians immolare Christus.



Subdidit. Ne quid dissimulem, facile mutassem hanc lectionem, eamque praetulissem quam reperi in codice sancti Eligii Attrebatensis, in quo legitur excidit. Quo etiam modo scriptum est in capite nono Proverbiorum. Nam vox subdidit non significat id quod dicere voluit Salomon. Verum non sum ausus mutare contra tot veterum librorum et editionum auctoritatem, praesertim cum videam scriptum subdidit in libro III Testimoniorum, et quia Prosper, sive quis alius, in libro II de Promissionibus et Praedictionibus Dei, c. 2, ita etiam legit. Sanctus Augustinus, lib. VII de Civitate Dei, cap. 20, legit suffulsit, et in 0378D capite II Epistolae ad Galatas substituit. Quid si istic apud Cyprianum poneretur subscidit pro subdidit? Vide notas Flaminii Nobilii ad caput IX Proverbiorum.



Mactavit. Quatuor libri veteres habent occidit, editio vulgata sacrae Scripturae immolavit. Vide iterum Nobilium.



Servos suos. Ita etiam lib. II Testimoniorum cap. 2. In libro Proverbiorum scriptum est ancillas suas in editione vulgata. At in Graeco LXX, legitur δούλοις.



479 Excelsa. Unus codex regius magna, vetus Remigianus Sublimi. Vel hinc liquet quantum sibi licentiae et auctoritatis arrogaverint antiqui librarii.
V. Sed et per Salomonem Spiritus sanctus typum Dominici sacrificii
0377C Sacramenti Lam. Bod. 2. Ebor. Nc. 1.
ante praemonstrans
0377C Praemonstrat Oxon.
immolatae hostiae et panis et vini sed et altaris et Apostolorum faciens mentionem, Sapientia, inquit, aedificavit sibi domum, et subdidit columnas septem. Mactavit suas hostias, miscuit in cratera vinum suum, et paravit mensam suam. Et misit servos suos, convocans cum excelsa praedicatione ad crateram dicens: 0378A Qui est insipiens declinet ad me. Et egentibus sensu dixit: Venite, edite de meis panibus, et bibite vinum quod miscui vobis (Prov. IX, 1-5) . Vinum mixtum declarat, id est calicem Domini aqua et vino mixtum prophetica voce praenuntiat, ut appareat in passione Dominica id esse gestum quod fuerat ante praedictum.

0378D



VI.— Recubet. Soleo, ut vides, lector, adnotare frequenter hanc veterum librariorum audaciam, quae magna fuit etiam in hoc loco. Quidam enim libri veteres habent recubet dormiens, alii recubat dormiens, alii recumbit, recubuit, recubans dormiat, recubans et dormiens, et recubavit.
VI. In benedictione quoque Judae hoc idem significatur, ubi et illic Christi figura exprimitur, quod a fratribus suis laudari et adorari haberet, quod inimicorum dorsa cedentium atque fugientium manibus, quibus crucem pertulit et mortem vicit, compressurus fuisset, quodque ipse sit leo de tribu Juda, et recubet dormiens
0378C Recubans et dormiens in passione et surgens Lin.
in passione, et surgat, et sit ipse spes gentium. Quibus Scriptura divina adjungit et dicit: Lavabit in vino stolam suam 0378B et in sanguine uvae amictum suum (Gen. XLIX, 11) . Quando autem sanguis uvae dicitur, quid aliud quam vinum calicis Dominici sanguinis ostenditur?

VII. Necnon et apud Esaiam hoc idem Spiritus sanctus de Domini passione testatur dicens: Quare rubicunda 106 sunt vestimenta tua, et indumenta tua velut a calcatione torcularis pleni et percalcati (Isa. LXIII, 2) ? Numquid rubicunda vestimenta aqua potest facere, aut in torculari aqua est quae pedibus calcatur vel praelo exprimitur? Vini utique mentio

0378C Vinum itaque mixtum Ebor. Nc. 2.
ideo ponitur ut Domini sanguis intelligatur
0378C Vino intelligatur Lam. Bod. 1, 2, 3, 4. Ebor. Nc. 1.
, et quod in calice Dominico postea manifestatum est 0379A Prophetis annuntiantibus praediceretur
0379C Praedicatur Lin. Bod. 1, 2. Ebor. Nc. 1. Praedicetur Nc. 2.
. Torcularis quoque calcatio et pressura taxatur, quia, quomodo ad potandum vinum veniri non potest nisi botrus calcetur ante et prematur, sic nec nos sanguinem Christi possemus bibere
0379C Possumus Bod. 1. Ebibere Lin. Nc. 1.
, nisi Christus calcatus prius fuisset et pressus, et calicem prior
0379C Prius Nc. 2.
biberet, in quo
0379C In quem Bod. 2.
credentibus propinaret.

0379C



VIII.— Praecanitur. Bona est haud dubie lectio earum editionum quae habet praecinitur. Mihi tamen visum est reponendam esse lectionem veterum editionum 0379D et tredecim veterum exemplarium. Sane codex sancti Albini habet praecanitur. Sed emendatum est antiquitus et positum praecinitur. In uno meo veteri scriptum est praecinitur.



Praedicitur. Et heic quoque sequi placuit scripturam veterum editionum et veterum librorum nostrorum, quibus consentiunt etiam aliquot Anglicani. In Veronensi scriptum erat praedicatur.



Findetur. Quamvis sciam omnes editiones et omnes fere veteres libros habere findetur, facile praetulissem lectio nem Fuxensis, in quo scriptum est scindetur, quia in capite XLVIII. Isaiae, ad quod respicit hic locus, legitur: Aquam de petra produxit eis, et scidit petram, et fluxerunt aquae. At cum viderem in libro quoque primo Testimoniorum, cap. 12, scriptum esse findetur, non sum ausus mutare.



Beati esurientes. Ita omnes editiones et sex libri veteres, inter quos nomino Seguierianum. Recte profecto. Nam in libro III Testimoniorum cap. 1, 0380C legitur: Beati qui esuriunt justitiam; ubi editio Anglicana monet scriptum esse in octo codicibus antiquis: Beati esurientes et sitientes. Admonendum tamen 0380D existimavi decem antiqua exemplaria istic praeferre, Beati sitientes et esurientes.
VIII. Quotiescumque autem aqua sola in Scripturis sanctis nominatur, Baptisma praedicatur, ut apud Esaiam significari videmus: Nolite, inquit, priora meminisse et antiqua nolite reputare: ecce ego facio nova quae nunc orientur, et cognoscetis
0379C Cognoscetis veritatem Lam. Bod. Ebor. Nc. 1.
, et faciam in deserto viam, et flumina in loco inaquoso
0379C Loca inaquosa Lam. Ebor. Nc. 1.
adaquare genus meum electum, plebem meam, quam acquisivi, ut virtutes meas exponeret (Isa. XLIII, 18-21) . 0379B Praenuntiavit illic per prophetam Deus quod apud Gentes in locis quae inaquosa prius fuissent, flumina postmodum redundarent et electum genus Dei, id est per generationem Baptismi filios Dei factos, adaquarent. Item, denuo praecanitur et ante praedicitur Judaeos, si sitierint et Christum quaesierint, apud nos esse potaturos, id est Baptismi gratiam consecuturos: Si sitierint, inquit, per deserta adducet illos,
0380C Illis aquam Bod. 1, 2. Ebor. Lin. Nc. 1.
aquam de petra producet illis, findetur petra, et fluet aqua, et bibet
0380C Bibetis, plebs Bod. 1.
plebs mea (Isa. XLVIII, 21) . Quod in Evangelio adimpletur, quando Christus, qui est petra, finditur ictu lanceae in passione: qui et admonens quid per prophetam sit ante praedictum clamat et dicit: Si quis sitit, veniat et bibat. Qui credit in me, sicut Scriptura dicit
0380C Sicut scriptum est Lam.
, flumina de 0379C ventre ejus fluent aquae vivae (Joan. VII, 37-39) . Atque, ut magis posset esse manifestum quia non de calice sed de Baptismo illic loquitur Dominus, addidit 0380A Scriptura dicens: Hoc autem dixit de Spiritu quem accepturi erant qui in eum credebant. Per Baptisma enim Spiritus sanctus accipitur, et sic a baptizatis et Spiritum sanctum consecutis ad bibendum calicem Domini pervenitur. Neminem autem moveat quod, cum de Baptismo loquatur Scriptura divina, sitire nos dicit et bibere, quando et Dominus in Evangelio dicat: Beati esurientes et sitientes justitiam (Matth. V, 6) ; quia quod avida et sitienti cupiditate suscipitur, plenius et uberius hauritur. Sicut et alio loco ad Samaritanam mulierem Dominus loquitur dicens
0380C Loquitur et dicit Lam.
: Omnis qui biberit ex aqua ista, sitiet iterum: qui autem biberit ex aqua quam ego dedero, non sitiet in aeternum (Joan. IV, 13, 14) . Quo et ipsum Baptisma salutaris aquae significatur
0380C Significatum Bod. 3.
, quod semel 0380B scilicet sumitur, nec rursus iteratur. Caeterum calix Domini in Ecclesia semper et sititur et bibitur.

0380D



IX.— Hic est enim. Haec est lectio omnium fere veterum exemplarium. Tria tamen vetera et antiquae editiones praeferunt Hoc est enim. Quo etiam modo Nicolaus Faber in margine exemplaris sui editionis Pamelianae adnotavit se legisse in vetustissima editione quam ipse habebat.



Novi testamenti. Vox novi deest in tredecim codicibus antiquis.



Novum vinum. Vox vinum deest in Evangelio Matthaei, apud Hieronymum in titulo quaestionis secundae ad Hedibiam, in undecim codicibus antiquis, et in editionibus Manutii et Morellii. Deesse etiam constat in novem Anglicanis. Lectio vulgata, quae habet Cum illud bibam vobiscum novum in regno patris mei, magis placuit Pamelio, qui testatus est se eam invenisse in codice Affligemensi. Apud Varronem, libro V de Lingua latina: Novum vetus vinum bibo.



0381C Offerri. Codex Monasteriensis addit aut et celebrari.



Si desit vinum. Codex Fuxensis, nisi vinum calici misceatur.
IX. Nec argumentis plurimis opus est, frater charissime, ut probemus appellatione aquae Baptisma significatum semper esse et sic nos intelligere debere
0380C Debemus Nc. 2.
, quando Dominus adveniens Baptismi et Calicis manifestaverit veritatem, qui aquam illam fidelem, aquam vitae aeternae, praeceperit credentibus in Baptismo dari, calicem vero docuerit exemplo magisterii sui vini et aquae conjunctione misceri. Calicem etenim sub die passionis accipiens, benedixit et dedit discipulis suis dicens: Bibite ex hoc omnes. Hic est enim sanguis novi testamenti, qui pro multis effundetur in remissionem peccatorum. Dico vobis, non bibam amodo ex ista creatura vitis usque in diem 0380C illum quo vobiscum bibam novum vinum in regno Patris mei (Matth. XXXVI, 28, 29) . Qua in parte invenimus calicem mixtum fuisse quem Dominus obtulit 0381A 107, et vinum fuisse quod sanguinem suum dixit. Unde apparet sanguinem Christi non offerri si desit vinum calici, nec sacrificium Dominicum
0381C Dominum Bod. 3, 4. Ebor. Nc. 1, 2. Lin.
legitima sanctificatione celebrari nisi oblatio et sacrificium nostrum responderit passioni. Quomodo autem de creatura vitis novum vinum cum Christo in regno Patris bibemus, si in sacrificio Dei Patris et Christi vinum non offerimus, nec calicem Domini Dominica traditione miscemus?

0381C



X.— Gratias egit. Haec est lectio omnium editionum quae Pamelianam antecesserunt. Pamelius autem ex unico codice Camberonensi mutavit et edidit gratias agens fregit. Quo etiam modo nos scriptum vidimus 0381D in Eligiano et in Remensi sancti Dionysii. At cum omnes fere libri nostri veteres et etiam Anglicani praeferant lectionem quam Pamelius rejecit, existimavimus illam esse revocandam. Sed sive hoc, sive alio modo legas, sensus est idem; adeoque retinenda erat vetus lectio.



Aliter annuntiet. In codice Seguieriano scriptum est evangelizaverit.
X. Beatus quoque apostolus Paulus, a Domino electus et missus et praedicator veritatis evangelicae constitutus, haec eadem in Epistola sua ponit dicens
0381C Ponit et dicit Lam. Bod. 1, 2.
: Dominus Jesus in qua nocte tradebatur accepit panem, et gratias egit
0381C Gratias egit et Lam. Ebor Nc. 1, 2. Agens fregit et Oxon.
et fregit et dixit: Hoc est corpus meum quod pro vobis tradetur. Hoc facite in meam 0381B commemorationem. Simili modo
0381C Similiter Lam.
et calicem, postquam coenatum, est accepit dicens: Hic calix novum testamentum
0381C Hic est calix novi testamenti Lam. Lin. Ebor.
est in meo sanguine. Hoc facite, quotiescumque biberitis, in meam commemorationem. Quotiescumque enim ederitis panem istum et calicem biberitis, mortem Domini annuntiabitis quoadusque veniat (I Cor. II, 23-26) . Quod si et a Domino praecipitur
0381C Praecipiatur Bod. 3.
, et ab Apostolo ejus hoc idem confirmatur et traditur, ut quotiescumque biberimus, in commemorationem Domini hoc faciamus quod fecit et Dominus, invenimus
0382C Inveniemus Bod. 1.
non observari a nobis quod mandatum est, nisi eadem quae Dominus fecit nos quoque faciamus, et calicem Domini pari
0382C Calicem pari Bod. 1, 2, 3. Lam. Ebor. Nc. 1, 2. Lin.
ratione miscentes a divino magisterio non recedamus. Ab evangelicis autem praeceptis omnino recedendum non esse
0382C Non est Lam. Bod. 2.
, et eadem quae 0381C magister docuit et fecit discipulos quoque observare 0382A et facere debere, constantius et fortius alio in loco beatus Apostolus
0382C Beatus Paulus docet Lin.
docet dicens: Miror quod sic tam cito demutamini
0382C Transferimini Nc. 2.
ab eo qui vos vocavit ad gratiam, ad aliud evangelium, quod non est aliud, nisi si sunt aliqui qui vos conturbant et volunt convertere Evangelium Christi. Sed, licet aut nos aut Angelus de coelo aliter annuntiet praeterquam quod annuntiavimus vobis, anathema sit. Sicut praediximus, et nunc iterum dico: Si quis vobis annuntiaverit praeterquam quod accepistis, anathema sit (Gal. I, 6-9) .

0381D



XI.— Perquam. Ita istic et paulo post scriptum est in octodecim exemplaribus nostris et in sex Anglicanis. Quo etiam modo legisse Joachimum Vadianum videre est in libro II Aphorismorum ejus de Eucharistia. Ita quoque habent editiones Pameliana antiquiores. Pamelius itaque omnium primus posuit quam peroptimus, aiens verisimile esse hanc esse genuinam Cypriani lectionem. Sed ego puto illum in hoc errasse. Perquam etenim adverbium est quod emphasis causa praeponi solet, et quo usus est Cyprianus 0382C Epist. III, pag. 8: Perquam enim grave est, et in Epistola XXXI, pag. 43: Perquam enim nobis et invidiosum et onerosum videtur, etiam in editione Pamelii. Et ut exempla sumamus de saeculari litteratura. Cicero in libro II de Oratore dixit: Perquam optanda nobis varietas et incredibilis illa vis dicendi Carneadis. Valerius Maximus, lib. VII, cap 4: Perquam optimo genere consilii. 0382D A. Gellius, lib. I, cap. 4: Antonius Julianus rhetor perquam fuit honesti atque amoeni ingenii. Vide etiam Quintillianum, lib. VIII, in Prooemio, et c. 3, et lib IX, c. 1. Dissimulandum interim non est usum me esse quatuor exemplaribus antiquis in quibus scriptum 480 est quam peroptimus. Porro quod ait Pamelius Remboltum fuisse primum qui scripserit perquam optimus, id certe verum non est. Nam ea lectio habetur in editione Spirensi et in veteri Veneta, quae multo antiquiores sunt ea quam Remboltus emisit.



Redigat. Codex Fuxensis et unus Bodleianus, reducat. Unus meus et Monasteriensis, ad spiritalem amorem redigat.



Sapore. Diverse scribitur hic locus. In editionibus Pameliana antiquioribus, in novem libris nostris veteribus, in tribus Anglicanis, in Camberonensi quoque quem laudat Pamelius, legitur sopore. At sapore praeferunt alia novem vetera exemplaria nostra et 0383C duo laudata a Pamelio. Dubitatum autem fuisse olim quonam modo scribendum esset colligi videtur ex uno libro meo vetere, in quo scriptum est sopore et supra lineam vel sapore. Praetulit autem Pamelius sapore ex conjectura olim sua, quam gavisus est invenisse se confirmatam auctoritate codicum Affligemensis et Coloniensis.



Dominicam teneat veritatem. Codex Fuxensis, Dominica mente teneat veritatem.
XI. Cum ergo neque ipse Apostolus neque Angelus de coelo annuntiare possit aliter aut docere praeterquam quod semel Christus docuit et Apostoli ejus annuntiaverunt, miror satis unde hoc usurpatum sit ut, contra evangelicam et apostolicam disciplinam, quibusdam 0382B in locis aqua offeratur in Dominico calice, quae sola Christi sanguinem non possit exprimere. Cujus rei sacramentum nec in Psalmis tacet Spiritus sanctus faciens mentionem dominici calicis et dicens: Calix tuus inebrians perquam optimus
0382C Quam peroptimus Oxon.
(Psal. XXII, 5) . Calix autem qui inebriat, utique vino mixtus est
0382C Mixtus sit oportet. Neque enim aqua sola Lin.
: neque enim aqua inebriare quemquam potest. Sic autem calix Dominicus inebriat ut et Noe in Genesi vinum bibens inebriatus est. Sed, quia ebrietas Dominici calicis et sanguinis non est talis qualis est ebrietas vini saecularis, cum diceret Spiritus sanctus in Psalmo, Calix tuus inebrians, addidit perquam optimus, quod scilicet calix Dominicus sic bibentes inebriat ut sobrios faciat, ut mentes ad spiritalem sapientiam redigat, ut a sapore isto saeculari ad intellectum Dei 0382C unusquisque resipiscat, et quemadmodum vino isto 0383A communi mens solvitur et anima relaxatur et tristitia omnis exponitur, ita, epotato
0383C Et potato Lam. Ebor. Et poto Ver. Bened. Potans Lin. Potus sanguinem Nc. 2. Epoto Oxon.
sanguine Domini et poculo salutari, exponatur memoria veteris hominis, et fiat oblivio conversationis pristinae saecularis, et moestum pectus ac triste, quod prius peccatis angentibus premebatur, divinae indulgentiae laetitia resolvatur; quod tunc demum potest laetificare in Ecclesia Domini bibentem, si quod bibitur 108 Dominicam teneat veritatem.

0383C



XII.— Apud Judaeos. Ista quae statim sequuntur usque ad de aqua vinum desunt in libro Beccensi et in eorum loco ista posita sunt. Nam quae apud Judaeos offerebantur spiritualem intellectum significabant. Quae Judaei in veteri testamento offerebant, omnia nunc completa 0383D sunt, quia lex vetus umbra fuit. Postmodum Dominus in Novum Testamentum in Cana Galileae coram Judaeis de aqua, etc.



Et turbae. Ista non habentur in capite XVII Apocalypsis. Porro pro et turbae codex Remensis sancti Dionysii habet et tribus.
XII. Quam vero perversum est quamque contrarium ut, cum Dominus in nuptiis de aqua vinum fecerit (Joan. II, 7) , nos de vino aquam faciamus, cum sacramentum quoque rei illius admonere et instruere nos debeat ut in sacrificiis Dominicis vinum potius offeramus. Nam, quia apud Judaeos defecerat gratia spiritalis, defecit et vinum: vinea enim Domini sabaoth 0383B domus erat Israël (Isa. V, 7) . Christus autem, docens et ostendens gentium populum succedere, et in locum quem Judaei perdiderant nos postmodum merito fidei pervenire, de aqua vinum fecit, id est, quod ad nuptias Christi et Ecclesiae, Judaeis cessantibus, plebs magis gentium conflueret et conveniret ostendit. Aquas namque populos significare
0383C Aquis . . . Significari Nc. 2.
in Apocalypsi Scriptura divina declarat dicens: Aquae quas vidisti, super quas sedet meretrix illa, populi et turbae et gentes ethnicorum sunt et linguae (Apoc. XVII, 15) . Quod scilicet perspicimus et in sacramento calicis contineri.

0383D



XIII.— Videmus in aqua. Haec verba, quae certo non sunt Julii Papae, ex Julio tamen refert Eugenius IV in Confessione missa ad Armenos apud Odoricum Raynaldum an. 1439, § 15. At Regino, lib. I, cap. 66, citat ex concilio Wormaciensi, cap. 29, ubi exstat in canone quarto in editionibus conciliorum. Vide notas ad Reginonem, pag. 550.



Credentium plebs. Codex veronensis, credentium plebi sanguini ejus in quem credidit copulatur et conjungitur.



Ut commixtio. In codice Beccensi scriptum est, ut 0384C commixtio illa non ab invicem separetur et unitas intelligatur Ecclesiae, id est plebis in Ecclesia constituta, si fideliter et firmiter in eo quod credidit perseveraverit, quam nulla res separare poterit ut nec ex eo quod minus erat semper maneat individua dilectione.



Individua dilectio. Hanc lectionem, quae est optima, reperi in quatuordecim libris veteribus et in editione Pamelii, qui primus illam protulit. At editiones Manutii et Morellii et codex Beccensis habent individua dilectione. Veteres editiones et quatuor libri veteres, in divina dilectione. Ea lectio melior est quam ego retinui. Nam et in Epistola LVII, pag. 96: Perseveret apud Dominum nostra dilectio.



Nam si vinum. Puto Paschasium Radbertum, cum 0384D eo loco uteretur, Cypriani verba mutasse ut illa faceret sua. Sic enim posuit in capite XI libri de Corpore et Sanguine Domini: Nam si vinum sine aqua offeratur, sanguis Christi incipit esse sine nobis. Si autem aqua sola, jam plebs videtur esse sine Christo. Quando autem utrumque miscetur et conjungitur, tunc recte mysterium Ecclesiae spiritaliter perficitur.



Coeleste perficitur. Reliqua istius epistolae descripta non sunt in libro Beccensi.



Sanctificando. Duo libri nostri veteres et duo Anglicani praeferunt sacrificando.



Grana multa. Infra, Epist. LXXVI, pag. 153: Nam quando Dominus corpus suum panem vocat de multorum granorum adunatione congestum.



Et commolita. Haec desunt in excerptis Flori, exstant tamen in codice Seguieriano.
XIII. Nam, quia nos omnes portabat Christus, qui et peccata nostra portabat, videmus in aqua populum intelligi, in vino vero ostendi
0384C Ostendit Rigalt.
sanguinem Christi. 0384A Quando autem in calice vino aqua miscetur, Christo populus adunatur, et credentium plebs ei in quem credidit copulatur et conjungitur. Quae copulatio et conjunctio aquae et vini sic miscetur in calice Domini ut commixtio illa non possit ab invicem separari. Unde et Ecclesiam, id est plebem in Ecclesia constitutam, fideliter et firmiter in eo quod credidit perseverantem, nulla res separare poterit a Christo quominus haereat semper et maneat individua dilectio. Sic autem in sanctificando calice
0384C Calicem Lin. Nc. 1, 2.
Domini offerri aqua sola non potest, quomodo nec vinum solum potest. Nam, si vinum tantum quis offerat, sanguis Christi incipit esse sine nobis: si vero aqua sit sola, plebs incipit esse sine Christo. Quando autem utrumque miscetur et adunatione confusa sibi invicem copulatur, tunc sacramentum spiritale et coeleste perficitur. Sic vero 0384B calix Domini non est aqua sola aut vinum solum, nisi utrumque sibi misceatur, quomodo nec corpus Domini potest esse farina sola aut aqua sola, nisi utrumque adunatum fuerit et copulatum et panis unius compage solidatum. Quo et ipso sacramento populus noster ostenditur adunatus; ut, quemadmodum grana multa in unum collecta et commolita et commixta panem unum faciunt, sic in Christo, qui est panis coelestis, unum sciamus esse corpus, cui conjunctus sit noster numerus et adunatus.

0385C



XIV.— Si solus Christus. Citat hunc locum Gratianus dist. 8, cap. Si solus, cap. Si consuetudinem, et cap. Consuetudo. Ad locum autem istum Cypriani, ubi dicit solum Christum audiendum esse, Joannes cardinalis de Turrecremata ait vocem solus non excludere papam vel praelatos vel alios doctores aut praedicatores bonos, sed tantum antichristos, id est contrarios Christo, qui contraria praedicant.



Alius ante nos. Ita scriptum reperimus in septem codicibus antiquis. Veteres editiones, etiam Manutiana et Morelliana, quod aliquis ante nos. Ita etiam codex 481 0385D Thuanus et Carnotensis et duo libri veteres laudat in editione Pameliana. In Fuxensi scriptum est alius aliquid ante, in Turonensi aliud aliquis, in Corbeiensi alius aliquis.



Neque enim. Codex Monasteriensis, nec alterius hominis consuetudinem sequi quemquam oportet.



Traditione mutare. Unus codex regius habet ratione praecipitare.
XIV. Non est ergo, frater charissime, quod aliquis existimet sequendam esse quorumdam consuetudinem, si qui in praeteritum in calice Dominico aquam solam offerendam putaverunt. Quaerendum est enim ipsi 0385A quem sint secuti. Nam, si in sacrificio quod Christus obtulit, non nisi Christus sequendus est, utique id nos obaudire et facere oportet quod Christus fecit et quod faciendum esse mandavit, quando ipse in Evangelio dicat: Si feceritis quod mando vobis, jam non dico
0385C Non dicam Lam. Bod. 1, 2. Nc. 2. Ebor.
vos servos, sed amicos (Joan. XV, 14, 15) . Et quod Christus debeat solus audiri, Pater etiam de coelo contestatur dicens: Hic est filius meus dilectissimus
0385C Dilectus Bod. 2. Ebor. Nc. 1, 2.
in quo bene sensi, ipsum audite (Matth. XVII, 5) . Quare, si solus Christus audiendus est, non debemus attendere quid alius ante nos faciendum esse putaverit, sed quid qui ante omnes est Christus prior fecerit. Neque enim hominis consuetudinem sequi oportet, sed Dei veritatem, cum per Esaiam prophetam Deus loquatur et dicat: Sine causa autem colunt me, mandata et doctrinas hominum docentes (Isa. XXIX, 13) . Et iterum Dominus 0385B in Evangelio hoc idem repetat dicens: 109 Rejicitis mandatum Dei, ut traditionem vestram statuatis (Marc. VII, 13) . Sed et alio in loco ponit et dicit: Qui solverit unum ex mandatis istis minimis, et sic docuerit homines, minimus vocabitur in regno coelorum (Matth. V, 19) . Quod si nec minima de mandatis Dominicis licet solvere, quanto magis tam magna, tam grandia, tam ad ipsum Dominicae passionis et nostrae redemptionis sacramentum pertinentia fas non est infringere, aut in aliud quam quod divinitus institutum sit humana traditione mutare? Nam, si Jesus
0385C Nam Jesus Bod. 1.
Christus Dominus et Deus noster ipse est summus
0385C Ipse summus Bod. 1.
sacerdos Dei 0385C Patris, et sacrificium Patri se ipsum primus obtulit
0385C Deo patri seipsum obtulit Lam. Ebor. Nc. 1.
, 0386A et hoc fieri in sui commemorationem
0386C Commemoratione Bod. 1, 2. Lin. Ebor. Nc. 1, 2.
praecepit, utique ille sacerdos vice Christi vere fungitur qui id quod Christus fecit imitatur, et sacrificium verum et plenum tunc offert in Ecclesia Deo Patri, si sic incipiat offerre secundum quod ipsum Christum videat obtulisse.

0385D



XV.— Redoleat sanguinem. Postea codex Corbeiensis addit, flagrantem ab infideli conscientia odor umbris matutinis fuerit agnitus et cognoscatur esse Christianus dum nos sanguine Christi confundimur. Quod ego miror animadversum non fuisse a Rigaltio. Hanc additionem inveni etiam in codice Turonensi et in Fuxensi. Sed non habetur in Seguieriano omnium vetustissimo. Hieronymus in Epistola ad Nepotianum de Vita Clericorum: Numquam vinum redoleas, ne audias illud philosophi: Hoc non est osculum porrigere, sed vinum propinare. Tertullianus in Apologetico: Idcirco et oscula 0386C propinquis offerre etiam necessitas erat, ut Spiritu judicarentur. At nunc in feminis prae vino nullum liberum est osculum. Respicit ad mores Romanarum mulierum, quibus non licebat bibere vinum, ut docent Plinius, lib. XIV, c. 13, et A Gellius, lib. X, cap. 23. De Moribus autem Christianorum, de quibus agitur in hoc Cypriani loco, vide Petavii animadversiones ad Epiphanium, pag. 265; et Josephum Vicecomitem, lib. III de Missae Ritibus, pag. 236.



Qui confusus. Ita plerique libri veteres. At in uno Remigiano, in Divionensi, et in Gratianopolitano 0386D legitur: Qui me confessus fuerit coram hominibus, confitebitur eum filius hominis. Sic etiam in Pithoeano nisi quod illic legitur confundet pro confitebitur. At in libro de Lapsis, p. 190, scribit: Qui me confusus, etc. Vide Pamelii notas ad hunc locum.
XV. Caeterum omnis religionis et veritatis disciplina subvertitur, nisi id quod spiritaliter praecipitur fideliter reservetur
0386C Specialiter percipitur et fideliter observatur Vat.
, nisi si in sacrificiis matutinis hoc quis veretur ne per saporem vini redoleat sanguinem Christi. Sic ergo incipit et a passione Christi in persecutionibus fraternitas retardari, dum in oblationibus discit de sanguine ejus et cruore confundi. Porro autem Dominus in Evangelio dicit: Qui confusus me fuerit, confundetur
0386C Confusus me fuerit, coram hominibus confundet eum Bod. 2. Nc. 1. Ebor.
eum Filius hominis. 0386B (Marc. VIII, 38) . Et Apostolus quoque loquitur dicens: Si hominibus placerem, Christi servus non essem (Gal. I, 10) . Quomodo autem possumus propter Christum sanguinem fundere, qui sanguinem Christi erubescimus bibere?

0386D



XVI.— Dominicum celebrare, id est sacrificia divina offerre, sacrificare, ut recte explicat Pamelius. Alibi Dominicum significat Ecclesiam in quam Christiani conveniebant ad celebranda mysteria. Vide Baronium, ad diem 25 Decembris, Cardinalem Bonam, lib. I, cap. 3 et 19 Rerum Liturgicarum, et glossarium Latinum Cangii. Acta martyrum Donastistarum in libro II, Miscellaneorum nostrorum, pag. 66: An nescis, Satanas, in Dominico Christianum et in Christiano Dominicum constitutum? Aliud videtur esse Dominicum in Epistola falsa synodi Nicaenae ad Sylvestrum Papam edita in collectione Merlini.



Post coenam. Vide Durantum lib. II, cap 51 de Ritibus Ecclesiae Catholicae.
XVI. An illa sibi aliquis contemplatione blanditur, quod, etsi mane aqua sola offerri videtur, tamen, cum ad coenandum venimus, mixtum calicem offerimus. Sed cum coenamus ad convivium nostrum plebem convocare non possumus, ut sacramenti veritatem fraternitate omni praesente celebremus. Atenim non mane, sed post coenam, mixtum calicem obtulit Dominus. Numquid ergo Dominicum post coenam celebrare 0386C debemus, ut sic mixtum calicem frequentandis 0387A dominicis offeramus? Christum offerre opportebat circa vesperam diei, ut hora ipsa sacrificii ostenderet occasum et vesperam mundi, sicut in Exodo scriptum est: Et occident illum omne vulgus synagogae filiorum Israel ad vesperam (Exod. XII, 6) . Et iterum in Psalmis: Allevatio manuum mearum sacrificium vespertinum (Psal. CXL, 2) . Nos autem resurrectionem Domini mane celebramus.

0387C



XVII.— Scriptura enim. Undecim libri veteres, et in his Seguierianus, omissa mentione panis, ita referunt hunc locum: Scriptura enim dicit ut quotiescumque calicem in commemorationem Domini et passionis, etc.



Et viderit. Rursum hic locus ostendit audaciam, negligentiam et oscitantiam veterum librariorum. 0387D Quidam enim libri veteres habent et viderit, alii, et videris, sed vide, sed videris, sed videamus. Aliquas enim harum lectionum falsas esse necesse est.
XVII. Et quia passionis ejus mentionem in sacrificiis omnibus facimus (passio est enim Domini sacrificium quod offerimus), nihil aliud quam quod ille fecit facere debemus. Scriptura enim dicit: Quotiescumque enim ederitis panem istum et calicem istum biberitis, mortem Domini annuntiabitis quoadusque veniat (I Cor. II, 26) . Quotiescumque ergo calicem in commemorationem 0387B Domini et passionis ejus offerimus, id quod constat Dominum fecisse faciamus. Et viderit, frater charissime; si quis de antecessoribus nostris vel ignoranter vel simpliciter non hoc observavit et tenuit quod nos Dominus facere exemplo et magisterio suo docuit, potest simplicitati ejus de indulgentia Domini venia concedi. Nobis vero non poterit ignosci, qui nunc a Domino admoniti et instructi sumus ut calicem Dominicum vino mixtum, secundum quod Dominus obtulit, offeramus; et de hoc quoque ad collegas nostros litteras dirigamus, ut ubique lex evangelica et traditio Dominica servetur, et ab eo quod Christus et docuit et fecit non recedatur.

0387D



XVIII.— Increpantis. Quatuor antiqui codices ita distinguunt, objurgationem Domini. Increpantis vox est in Psalmo.



Concurrebas ei. Sic etiam Epist. LXIII, pag. 120, ubi locus iste refertur, Tertullianus in libro de Spectaculis et quidam libri veteres habent concurrebas cum eo. Quo etiam modo legitur in Epistola Siricii Papae ad Himerium. Quidam alii simul currebas cum eo. Quam lectionem Pamelius ait se invenisse in codice Affligemensi et in Coloniensi.



Particulam. In quibusdam exemplaribus antiquis, legitur portionem. Quo etiam modo scriptum est in Epistola LXVIII, et in Epistola Siricii.



Ad Prophetas. In duobus libris veteribus scriptum 0388C est pseudoprophetas. Quod fortassis est melius. Nam Cyprianus in libro de Unitate Ecclesiae, pag. 197, referens alium locum ex eodem capite Hieremiae legitur dixisse: Nolite audire sermones pseudoprophetarum.



Lumen saeculi. Retinui hanc lectionem, quia illam inveni in sexdecim codicibus antiquis. Alioqui praetulissem 0388D eam quae habet lux mundi, quam et veteres editiones et quinque libri veteres exhibent, nisi quod in Carnotensi scriptum est mundi vel saeculi. Κόσμον enim, quod est in Graeco, significat proprie mundum. Unde et Graeci, inquit Tertullianus in Apologetico, nomen mundo Κόσμον accommodaverunt. Ita etiam sanctus Hilarius, in libro I de Trinitate. Plinius, lib. II, cap. 4: Nam quem Κόσμον Graeci nomine ornamenti appellaverunt, eum et nos a perfecta absolutaque elegantia mundum. Vide Ludovicum 482 Caelium Rhodiginum, lib. I, cap. 5. Quamquam verum est scriptores ecclesiasticos saepe usurpare saeculum pro mundo.



Tingentes. Quinque libri veteres et Affligemensis a Pamelio laudatus habent baptizantes, eodem sensu. Sic placuit librariis mutare pro arbitrio suo dictiones sancti Cypriani.
XVIII. Quae ultra jam contemnere et in errore pristino perseverare, quid aliud est quam incurrere in 0387C objurgationem 110 Domini increpantis in Psalmo et dicentis: Ad quid exponis justificationes meas et assumis testamentum meum per os tuum? Tu autem odisti disciplinam, et abjecisti sermones meos retro. Si videbas furem, concurrebas ei, et inter moechos particulam ponebas (Psal. XLIX, 16-18) . Exponere enim justificationes 0388A et testamentum Domini, et non hoc idem facere quod fecerit Dominus, quid aliud est quam sermones ejus abjicere et disciplinam Dominicam contemnere, nec terrena sed spiritalia furta et adulteria committere, dum quis de evangelica veritate furatur Domini nostri verba et facta, corrumpit atque adulterat praecepta divina? Sicut apud Hieremiam scriptum est: Quid est, inquit, paleis ad triticum? Propter hoc ecce ego ad prophetas, dicit Dominus, qui furantur verba mea unusquisque a proximo suo, et seducunt populum meum in mendaciis suis et in erroribus suis (Hier. XXIII, 28, 30, 32) . Item apud eumdem alio loco: Et moechata est, inquit, in lignum et lapidem
0387C De ligno et lapide Nc. 2.
, et in his omnibus non est reversa ad me (Hier. IX, 10) . Quod furtum et adulterium ne in nos etiam cadat cavere 0388B sollicite et timide ac religiose observare debemus. Nam, si sacerdotes Dei et Christi sumus, non invenio quem magis sequi quam Deum et Christum debeamus, quando ipse in Evangelio maxime dicat: Ego sum lumen saeculi. Qui me secutus fuerit, non ambulabit
0387C Non ambulat Ebor.
in tenebris, sed habebit lumen vitae (Joan. VIII, 12) . Ne ergo in tenebris ambulemus, Christum sequi et praecepta ejus observare debemus, quia et ipse in alio loco, mittens Apostolos, dixit: Data est mihi omnis potestas in coelo et in terra. Ite ergo et docete omnes Gentes, tingentes eos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti, docentes eos observare omnia quaecumque praecepi
0388C Mandavi Nc. 2.
vobis (Matth. XXIII, 18-20) . Quare si in lumine Christi ambulare volumus, a praeceptis et monitis ejus non recedamus, agentes gratias quod, dum 0388C instruit in futurum quid facere debeamus, de praeterito ignoscit quod simpliciter erravimus. Et quia jam secundus ejus adventus nobis appropinquat, magis ac magis benigna ejus et larga dignatio corda nostra luce veritatis illuminat.

0389C



XIX.— Opto te. Vetus Remigianus: Semper vale in Deo Domino, frater charissime.
XIX. Religioni igitur nostrae congruit et timori et 0389A ipsi loco atque officio sacerdotii nostri, frater charissime, in Dominico calice miscendo et offerendo custodire traditionis Dominicae veritatem, et quod prius apud quosdam videtur erratum, Domino monente, corrigere; ut, cum in claritate sua et majestate coelesti venire coeperit, inveniat nos tenere quod monuit, observare quod docuit, facere quod fecit. Opto te, frater charissime, semper bene valere.