Caput III. I. Romae Baptismum suscipit, II. Sub Liberio Papa, anno circiter aetatis suae XX.

I. Non alibi quam Romae fuisse Hieronymum lavacro Baptismi ablutum, ita pro certo habemus, ut qui aliter sentiunt, idque factum Aquileiae volunt, et inscriptum olim lapidem (falso tamen) testem adhibent 0017 in eam rem, valere penitus jubeamus. Testis ipse omni exceptione major est S. Pater in duabus ad Damasum Epistolis XV. et XVI. Inde, inquiens, nunc meae animae postulans cibum, unde olim Christi vestimenta suscepi. Et, Ego igitur, ut ante jam scripsi, Christi vestem in Romana urbe suscipiens, nunc barbaro Syriae limite teneor. Neque enim heic alia Christi vestimenta intelligi ullo modo possunt, quam quae juxta Apostolum per Gratiae lavacrum et Fidem induimus, ut praeteream, ad candidas quoque vestes, quibus amiciri solebant olim Christiani Baptismi tempore, iis verbis adludi. Certum praeterea, imo et sententiae hujus consectarium est, eum non statim a nativitate, neque primis infantiae annis, Baptismum suscepisse, sed adulta aetate, nimirum cum Romae esset. Verum heic perdifficilis quaestio oritur, num scilicet cum primo Romam advenit literarum studiis erudiendus, an postea, cum, peragratis jam Galliis, et de solitudine ineunda cogitans, eo rediisset, sacris se undis abluerit. Alteram hanc opinionem eruditissimi quique recentiorum tuentur, ea ducti cumprimis ratione, quod olim qui infantes baptizati non fuissent, differre usque baptismum solerent, quoad juventutis discrimina acrioresque stimulos evasissent: id quod fervido Hieronymi ingenio maxime consentaneum fuerit. Videri autem, aiunt, pietati ejus ac religioni fieri injuriam, si propositum Deo inserviendi, quod coepit versare animo, ut mox dicemus, cum in Gallias peregrinaretur, Baptismo posterius fuit, nec sane modico temporis spatio, si debet iste ad priorem Urbis incolatum referri. Sed haec nos minime movent; nam neque solemne omnibus Christianis fuit, qui sine Baptismo aetate paulum processissent, ut serius differrent: neque posterius illud Hieronymi Deo serviendi propositum, quidquam defuisse pietati ejus pristinae notat. Quin imo nova eam accessione cumulat: siquidem illud erat, non ingrediendi tunc demum Christianam vitam, sed perfectiorem multo agendi, propositum, quod postmodum in eremo implevit. Praeterea, quod redux a Galliis Romam repetierit S. Pater, nullo in ejus vitae serie, fundamento nititur, imo a veri specie omni abhorret. Sed haec plenius ex his, quae dicenda sunt inferius, constabunt.

II. Ratum itaque esto, eum antequam Roma decederet, cum eo primum ad saeculares literas ediscendas venisset, sacris fuisse undis ablutum: hoc nimirum tempore, ad quod nos ordo Vitae ejus quam conscribimus, duxit, sub Liberio Papa, non Damaso, et cum nondum ipse, ut videtur, annum aetatis vigesimum attigisset. Et vero si, ut dudum ostendimus, non eo usque Baptismum distulit, quod a Gallica peregrinatione regrederetur, consequens est, ut antea susceperit, cum scilicet Romam (neque enim alibi tinctus est) litteris erudiendus venit; ut si jure illam falsi redarguimus, omnino altera haec vera sententia sit. Sed et peculiaribus id evincere argumentis libet. Quippe nec ipse obscure indicat S. Pater, se non Damaso, sed pridem ejus decessore Liberio Romanam 0018 Ecclesiam administrante, baptizatum. Cum enim ad illum Epistolas modo laudatas scribens, illud urgeat, quod Romae Christi vestimenta susceperit, ut eo justius inde consilium de fide petat: si a Damaso, aut illo Cathedram tenente, suscepisset, utique istud, quod suae erat caussae palmarium, addidisset; plane autem tacet in utraque Epistola. Quin imo contrarium in priore innuit, olim illo adverbio, Unde, inquiens, Olim Christi vestimenta suscepi, perinde ac si diceret, antequam tu hujus Ecclesiae regimen obtineres. Iniit vero Pontificatum Damasus sub anni 366 finem, cum Hieronymus vigesimum circiter vitae ageret. Idem arguere est ex temporis notatione, quo amicus ejus Ruffinus Baptismum suscepit, anno scilicet, ut serius 371, ut ex ejusdem Epistola ad Anastasium Papam, et lib. II. Invectivarum Hieronymi compertum est. Nostrum scilicet fuisse aliquot ante illum annis hocce sacramento initiatum, et concors doctorum sententia, et nonnulla S. ejusdem Patris testimonia comprobant. Accipe istud ex Epist. IV. ad Florentium: Ille (Ruffinus) modo se lavit, et mundus est, et tanquam nix dealbatus: ego cunctis peccatorum sordibus inquinatus diebus ac noctibus opperior cum tremore reddere novissimum quadrantem. At si post Gallicum demum iter hic tinctus est, vix erat notatu digna temporis differentia: certe quidem non tanta, ex qua illa receptae dudum innocentiae, et contractarum temporis decursu sordium, institui comparatio posset. Igitur tinctus omnino est antequam emenso studiorum curriculo Urbe decederet, annis plus minus ante Ruffinum quatuor. Atque huc referri illud etiam velim, quod alias laudato loco lib. XII. in Ezechielem, se ait S. Pater, cum esset Romae puer, et liberalibus studiis erudiretur, solitum cum caeteris ejusdem aetatis ac propositi, diebus Dominicis sepulchra Apostolorum et Martyrum circuire. Quid enim aliud propositi nomine heic loci commodius intelligas, quam religionem Christianam, cui nomen per Baptismum dedisset? Denique vetus quoque Vitae Hieronymianae Auctor, qui Gennadius audit, eum testatur, cum puer adhuc esset (quod est ex Antiquorum sensu, eum nondum vigesimum annum excessisset) Baptismum suscepisse. Hoc testimonio, etsi aliis de caussis Auctori, qui et nomen mentitur, haud multum tribuamus, nullum tamen est aut vetustius, aut propius ad faciendam fidem. Sed haec hactenus.