109.

In annuntiatione Sanctae Mariae.

1. Deus, qui mundum crimine ja-

centem

Filii tui carne relevasti,

Et veternosi perfidi serpentis

Noxa delesti;

2. Mortem, quam dudum Eva pro-

pinavit,

Yentre beato Virginis fugasti,

Ad preces nostras aures pietatis

Tuae reclina.

3. Coelo dimissus Gabriel salutem

In Galilaeam virgiui detulit,

Gaudium certum nuntiare venit

Mundo venturum.

4. Dudum jam virgo desponsata

erat,

Perquam famoso annulo pudoris

Joseph, qui nunquam copula

jugali

Corpore gessit.

5. Haec casti degens pectoris

puella,

Quam sic ingressos angelus sa-

lutat:

Ave Maria, gratia plena,

Dominus tecum.

6. Festinus dehinc nuntius ad-

junxit :

Beata eris inter mulieres,

Et benedictus fructus ventris

tui,

Quae credidisti.

7. Gaudens in verbo sed turbata

virgo,

Cogitans, cur sit ita salutata:

Quomodo possunt fieri, quae

dicis,

Angele Dei?

8. Quam adsecutus Gabriel affatus:

Noli timere, gratia repleta,

Nominis altum filium gestabis

Ventre beato.

9. Inquiens virgo nuntium per-

quirens :

Unde hoc mihi, virum non

cognovi

Quomodo possint fieri, quae

dicis,

Unde hoc sciam?

10. Cui repente angelus respondit:

Spiritus sanctus super -te de-

scendet,

Ideo sanctum quod erit, vocatur

Filius Dei.

11. Mox sacra virgo angelo re-

spondit:

Ecce ancilla domini sum ego,

Contingat mihi juxta verbum

tuum

Sicut dixisti.

12. Statim discessit angelus ab ea,

Virgo festinans abiit montana,

Domum Ingressa Zachariae vatis

Cum charitate.

13. Gloria summo referamus patri,

Cui congaudet filius dilectus

Sanctus simulque spiritus creator

In sempiternum.