Articulus 1A

Argumentum 1

Ad primum sic proceditur. Videtur quod christus, secundum quod homo, sit deus. Philip. 2, 9: dedit illi nomen quod est super omne nomen.

Glossa: inquantum homo, assumpsit nomen dei non usurpative, sed vere. Sed nomen quod habet vere, vere dicitur de eo. Ergo vere dicitur quod christus, secundum quod homo, est deus.

Argumentum 2

Praeterea, christus est deus per gratiam unionis.

Sed gratia unionis non convenit ei nisi secundum quod est homo. Ergo est deus secundum quod homo.

Argumentum 3

Praeterea, christus, secundum quod homo, dimittit peccata, ut patet Matth. 9, 6: ut autem sciatis quia filius hominis habet potestatem in terra dimittendi peccata. Sed hoc est tantum dei, ut dicitur Isaiae 43, 25: ego sum qui deleo iniquitates tuas propter me. Ergo secundum quod homo, est deus.

Sed Contra 1

Sed contra, christus, secundum quod deus, fuit ab aeterno. Si igitur secundum quod homo, est deus; secundum quod homo, fuit ab aeterno: quod falsum est.

Sed Contra 2

Praeterea, deus et homo significant naturas disparatas. Sed in talibus non potest unum eorum secundum alterum alicui convenire. Ergo christus non est deus secundum quod homo.