QUAESTIO III.

Virum beatitudo consistat per se simul in actu intellectus et voluntatis ?

D. Thom. i. 2. q. 3. a. 4. et ult. et hic q. 1. a. 1. D. Bonav. 1. part. q. 5. Rictu a. 1. q 6. Gabr. q. 2. a. 2. Sotus q. 1. a. 3. Vasq. 1. 2. d. 10. c. 1. 2. Vega 7. in Trident. c. 3. Cord. l . 1. q . 42.

Videtur quod sic, Augustinus 13. de Civitate Dei, cap. 5. Beatus est, qui habet quidquid vult. Item, ex eadem auctoritate sic: Habere quidquid vult, non est per actum voluntatis tautum, nisi intellectus habeat perfectionem suam per actum suum, quia tunc non esset aliud habere quidquid vult, quam velle quidquid vult, et hoc nihil est habere de beatitudine, quia non est nisi velle, alias omnis viator esset beatus habens quemcumque actum volendi circa aliquod objectum volitum, quod falsum est; igitur ad beatitudinem requiritur actus intellectus.

Item, per rationem, et est multum apparens: Illud pertinet essentialius ad beatitudinem, per quod distinguitur beatus a non beato; sed sola visio distinguit beatum a non beato, non autem per actum vel habitum voluntatis et charitatis, saltem distinctione speciali, quia idem numero habitus charitatis est hic et in patria; igitur actus intellectus, qui est visio non solum requiritur ad beatitudinem, imo principalius quam actus voluntatis.

Contra, de ratione cujuslibet ordinis essentialis est quod status sit in uno; igitur unus ultimus finis est ad quem terminatur iste ordo, et sicut unus finis est extrinsecus, ita unus finis est intrinsecus. Sed intellectus et voluntas non habent actus, qui sunt unum essentialiter; igitur cum inter illos actus est essentialis ordo, sicut terminatur ad unum finem extrinsecum, scilicet in objecto beatifico sicut in efficiente beatitudinem, sic oportet quod terminetur ad unum finem intrinsecum formaliter, et sic visio erit sicut causa materialis beatitudinis, et fruitio sicut ratio formalis; igitur formalis ratio beatitudinis consistit in uno tantum actu voluntatis, non intellectus.