Articulus 8C

Argumentum 1

Ulterius. Videtur quod habentes caritatem perfectam teneantur ad omnia quae sunt perfectionis.

Quia, sicut dicit Gregorius, cum crescunt dona, rationes etiam crescunt donorum; et Luc. 10, 1, dicitur: cui plus committitur, plus ab eo exigitur. Sed ei qui habet perfectam caritatem, plus committitur. Ergo et plus tenetur secundum exigentiam doni accepti; et ita videtur quod teneatur ad ea quae perfectionis sunt.

Argumentum 2

Praeterea, sicut se habet imperfectus ad communia, ita se habet perfectus ad ea quae perfectionis sunt. Sed imperfectus tenetur ad communia.

Ergo et perfectus ad ea quae perfectionis sunt.

Argumentum 3

Praeterea, apostolus tenebatur ad evangelizandum (quia dicit 1 corinth. 9, 16: si non evangelizavero, vae mihi est; necessitas enim mihi incumbit), quod est perfectionis; non nisi quia habebat perfectam caritatem. Ergo illi qui habent perfectam caritatem, tenentur ad ea quae perfectionis sunt.

Sed Contra 1

Sed contra, quanto aliquis plus habet de caritate, plus habet de libertate: quia ubi spiritus domini, ibi libertas; 2 corinth. 3, 17. Sed perfectam caritatem habens, potissime habet libertatem.

Ergo minus habet de obligatione. Ergo obligatus est ad minora quam alii.

Sed Contra 2

Praeterea, perfectionis est lingua non offendere et peccata venialia vitare. Sed hoc nullus facit, nec etiam apostoli. Ergo perfecti non obligantur ad ea quae perfectionis sunt.