201. In Inventione s. Stephani.

1. O sanctorum splendor, Deus,

Ecce, plus quam Helisaeus

Hic virtutum Stephanus,

Cuius ossa pullulare

Facis iam de terra clare

Saeculi conspectibus.

2. Ad contactum quorum plures

Reviviscunt et odores

Sunt medelae languidis,

Super pedes stant confracti,

Caeci, surdi, muti, tacti

Variis incommodis.

3. Recte calatho rosarum

Demonstrantur rubearum,

Nam refloreat denuo,

Mundo paene senescente

In salutem sunt inventae,

Ut spirent continuo.

4, Stillant caeli, terra gignit,

Tua virtus cum insignit

Martyris reliquias,

Quibus erant sociati,

Diu satis occultati,

Nicodemus, Abibas

5. Et Gamaliel, legalis

Doctor, cuius praedialis

Sinus has gestaverat,

Hic persuaso Luciano

Eas loco de profano

Tolli demandaverat,

6. Usquequo non aperiret

Tumulos, cum iam saeviret

Ira Dei in populo,

Praesul, sub quo revelandi

Erant, simul sublevandi

Revoluto loculo.

7. Auditui fit gaudium,

Exsultant in vi plausuum

Ossa humiliata,

Aperiuntur tumuli,

Tolluntur loco humili

In Sion collocata.

8. Sicca licet vehementer,

Vivunt tamen evidenter

Mira rerum gratia,

Insufflavit vis divina

His, ut essent medicina

Per terrarum spatia.

9. Quattuor a ventis venit

Spiritus, qui ossa lenit

Commovens ad sonitum,

Totus orbis ut agnoscat

Sicque spem salutis poscat

Horum ad introitum.

10. Hinc prodigia, hinc signa

Redeunt, quae vivis digna

Fecerat memoria,

Mortuum prophetat corpus,

Non est monstrum neque

morbus

Iam non carens scoria.

11. Tua virtus est haec, Christe,

Tuus grandis honor iste

Tuaque dignatio,

Qua dilectum sic sublimas,

Ut tironum ipse primas

Sit mundi gloriatio.

12. Dum non solum laureatus

Spiritu, sed declaratus

Corpore claresceret,

Ut virtutum instrumentum

Passionis ob tormentum

Palmamque capesceret.

13. Quod post lustra tot revelas,

Non relinquis neque zelas,

Sed vis palam pateat,

De te martyr glorietur,

Ut hic ibique beetur

Neque usquam lateat.

14. Nos vita tantum vivimus,

Post mortem nihil possumus,

Quo nomen celebremus;

Iste sanctus iam post fata

Magis lucet ope grata

Miraculis supremus.

15. Sit proinde laus immensa

Tibi Deo nunc impensa,

Sit perennis gloria,

Sanctum tuum qui dignaris

Tantum, per quem operaris

Tanta mirabilia.

16. Ipso nobis obtinente

Prece tam indesinente

Atque sacris meritis

Praesta, Deus, ut purgemus

Mala, quae commissa flemus

Dolentes de praeteritis.

17. Hinc certemus mente pura,

Ne sit carnis ulla cura

Acta desideriis,

Sed iam in anteriora

Contendamus omni hora

Spretis saecli feriis.

18. Da, ut Christum, quem mon-

stravit

Plebi, dure qui hunc stravit,

Nobis reconciliet

Et placatum det videre

Comprehensumque tenere,

Unde non exsiliet.

19. Ad amplexus dulces Christi

Constringamur nece tristi

Effugata penitus,

Non in quavis parte sola,

Sed vestiti dupla stola

Iucundemur caelitus.