149. De sancto Dionysio.

la. Alludat vox ecclesiae

Voci coelestis curiae

Hujus diei gratia,

1 b. Lux ista lux est gratiae,

Qua primum lumen Graeciae

Refulsit in ecclesia.

2a. Gratum lumen, lux ignita,

Qua resplendent infinita

Coelo luminaria,

2b. Hic est Areopagita,

Cui pro pago urbs est sita

In coelesti patria.

3 a. Ad hanc urbem sic devenit,

Nam de pago Romam venit,

Pervenit Lutetiam,

3 b. Huc directus hic advenit,

Hic destruxit, quam invenit,

Idolorum copiam.

4 a. Hic fundata domo Dei

Deum colit, offert ei

Idolorum spolia;

4 b. Credunt gentes et in rei

Novitate fervent rei,

Cadit idolatria.

5 a. Sed non latet civitas

Supra montem posita

5 b. Nec lucernae claritas,

Cum non sit abscondita.

6 a. Furit ergo vir profanus,

Quem misit Domitianus,

Ut sanctorum cesset manus,

Cessent et prodigia.

6 b. Prodit miles veteranus

Et cum eo sacra manus,

Vincta pedes, juncta manus,

Omnes ad supplicia.

7 a. Nihil obsunt seni poenae,

Nil catasta, nil catenae,

Nihil crates ferrea;

7 b. Mitigantur truces ferae

Et, dum cogitur ardere,

Friget virtus ignea.

8 a. Missa Christi celebratur

Et a sene dum cantatur,

Angelorum plebs laetatur

Et Christi praesentia.

8b. Carcere debilitatur,

Sed a Christo confortatur,

Dum ab eo sibi datur

Salutaris hostia.

9 a. Pane vitae vegetatur

Et lictori presentatur

Gladioque consummatur

Laetus de victoria.

9 b. Martyr caput amputatum

Manu portat, ne truncatum

Sit a trunco separatum

Sed sint plena gaudia.