134. De sancta Barbara.

1. Ave, praeclara

stirpe nata,

rutilans aurora,

Barbara, summo regi grata.

2 a. Euge, dulcorosa

rubens ut rosa,

ex spina procedens,

sed spinae nescia,

sincera fide

nitens in orbe.

2 b. Virgo, flos virtutum,

pudoris scutum,

saecli vanitates

discerptans provido

cursu, numina

vana refutans.

3 a. Te plenam fide

almi pneumatis virore

agnus vitae perlustrans

amictu velleris

sui contexerat.

3 b. Te pater atrox,

Satan fallax, mundus vorax

elidere desudant,

mella palliantes

artis ingenio.

4 a. Tu agnum verum

baptismate renata

es amplexata,

marmori praeduro

victricis vexillum crucis

invocando.

4 b. Tuque in turre

expolita structoris,

dum profiteris

trinos fore unum,

fenestram adiecisti trinam

voto mero.

5 a. Hinc gentibus

stupor adcurrat,

nam haec virgo

ut ovis perdurat

inter frendentes

lupos, nec tamen

ipsorum

voragines abhorret,

sed claro

plectro cordis et oris

agno suo cruento

colludit ipsumque sequitur.

5 b. Hinc novum mirum

mire graditur,

lupus atrox

ab agna vincitur,

stridet, fremit ac

rugit, tenellam

peroptans

devorare puellam,

sed stratus

ab illa ingemuit,

et haec virgo resultat

agno suo dans libamina.

6 a. Fac, clamat pater,

o, quaeso, praeses,

istam rebellantem

natam meam,

Christum adamantem,

per minas, tormenta

nec non flagella

numina nostra

venerari, nam haec sprevit.

6 b. Fac uber eius

pudicum ferro

evelli corpusque

distractari

equis adligatum

caputque contundi

enseque saevo

praecipitari.

Ad quae virgo ovans festinat.

7 a. Audi nos,

florum flos,

pro quo haec cohors,

o benigna, te orat.

7 b. Salva nos,

caeli ros,

quos peccatorum

vastus livor devorat.

8 a. Da fontem paenitentiae,

da normam abstinentiae

teque diligere.

8 b. Quo dono tuae gratiae

ardorem Christi valeat

mens nostra induere,

9. Christianismi fidem

operibus

redimire

ad teque, spes nostra,

post vitae cursum

secure

ovans queat transire.