138. De sancta Barbara.

1 a. Magna sunimae trinitati,

Uni sed divinitati,

Exstet laus per saecula;

1b. Astra poli quam adorant,

Plausu laudant et honorant

Cum Christi plebecula.

2 a. Testis cuius virgo pia

Acrum tranat nacta dia

Barbara martyrium.

2 b. Haec sunt enim eius festa,

Quibus scandit post molesta

Felix ad empyrium.

3 a. Ista virgo, praeformosa

Vultu, fide virtuosa,

Actu sancto claruit.

3 b. Atrox pater huius quidem

Dios est et corus, idem

Fide Christi caruit.

4 a. Struxit altam parens sibi

Turrim, ut moretur ibi

Forma compta nimia.

4b. Vult fenestram mox post binam

Sacra lucis trinae trinam

Praedicans eximia.

5 a. Unus, inquit, cuncta regit

Deus, deos sacro fregit

Patrios litigio.

5 b. Abdit saxus hanc ab ira

Patris, vecta stat, en mira,

Montis in fastigio.

6 a. Latet virgo, sed prodentis

Hanc locustae grex pascentis

Ovium fit verius.

6 b. Raptam crine pater ellam

Flagris torquet addens cellam

Artam hinc severius.

7 a. Ast praefecto praesentavit

Pater natam, flagitavit

Poena premi varia.

7 b. Mandat praeses adorari

Deos, in hoc imitari

Patrum exemplaria.

8 a. Insons virgo hos irridet,

Praeses fremit, frendet, stridet

Ut exsensis dentibus;

8 b. Artim flagris fit punita,

Tectis cilicinis trita

Desuper stringentibus.

9 a. Minae, carcer nec assura

Membra neque quaeque dura

Vincunt pueritia.

9 b. Alba stola destinatur

Et a patre decollatur

Dira post supplicia.

10 a. Taetra patrem tis averna,

Virgo, terrent, sed superna

Tibi lucet gloria;

10 b. Illam nobis, ubi quies

Perpes est et laeta dies,

Fer post transitoria.