146. De sancto Bernardino.

1 a. Apud salvatorem Christum

Mundum recommendes istum,

Bernhardine,

Vir divine,

Ut mundetur melius.

1b. Bernhardine, praedicator,

Paupertatis observator,

Doctor magnus,

Mitis agnus,

Minor, sed egregius.

2 a, Iesus in nativitate

Matris suae cunctis gratae

Mundo natum

Sed renatum

Te elegit dulciter.

2 b. Ortus ab honestis pie

Prece virginis Mariae

Honestate,

Pietate

Praecellebas iugiter.

3 a. Scholas puer frequentando,

Vitiosa detestando

Consodales,

Coaequales

Instruxisti moribus.

3 b. Crucifixo Iesu gratus

Et ab eo confortatus

Festinanter

Et laetanter

Tua das pauperibus.

4a: Iuvenis ingeniosus,

Honestissime formosus,

Pius verbis

Non acerbis,

Stella fulgens saeculo.

4 b. In Francisci via tute

A primaeva iuventute

Ambulasti,

Ut optasti,

Praebens iter populo.

5 a. Virginali vita fretus,

Facie venusta laetus,

Ut crystallus

Et corallus

Rutilas egregie.

5 b. Legis decem chordas sonans,

Bernhardine, praeco tonans

Iesum ducem,

Veram lucem

Medio ecclesiae.

6 a. Mel eructas praedicando,

Iesu nomen propalando,

Mente mera

Dicens vera

De scripturae floribus.

6 b. Verum profers vere gratis

Praedicator veritatis,

Ut in signis

Factis dignis

Plus laborans omnibus.

7 a. Ut memoria Iosiae,

Sic tu filio Mariae

Per doctrinam

Sic divinam

Redoles suaviter.

7 b. Exis animo iucundo

De hoc laerimoso mundo

Sine fletu,

Sine metu

Moriens hilariter.

8 a. Evangelio devotus,

Deo plus quam mundo notus,

Post peracta

Digna facta

Finieris caelestibus.

8 b. Haustor gratiae divinae,

O confessor Bernhardine,

Alme pater,

Vere frater,

Fratres iuva precibus.

9 a. Melos laudis decantatur,

Dum laus tua declaratur

Gratiose,

Gloriose

Meriti praeconiis.

9 b. Lux delectet nos aeterna

Et laus Dei sempiterna

Velut rosa

Speciosa

Mentium praeconiis.