171. De sancto Dionysio.

1 a. Ex caelesti hierarchia

Virtus fulget ac sophia

Divi Dionysii,

1b. Qui, cum mundi pro salute

Cruce pendet auctor vitae,

Scius fit mysterii.

2 a. Mundus, inquit, aut peribit,

Vel poenalis sors collidit

Deum, qui obtenebrat.

2b. Sed hunc scholis perorantem

Paulus format ignorantem,

Dum caecum illuminat.

3 a. Alpha, solvens dubia,

Errorum conubia,

Sensus pandens graves,

3 b. Hunc mira clementia

Replesti scientia

Tactus per suaves.

4 a. Sic tirmato firmas omnes,

Ut ad Francos fidem fundes

Praesulis officio.

4 b, O quam forti caritate

Mores struit et damnatae

Subvenit Parisio!

5 a. Sed non suffert leo fremens

Sanctum hunc et suos tenens

Perfidorum rabie;

5b, Quos iam fortior Samsone

Per te vincit, Iesu bone,

Victor fit tam varie.

6 a. Felix, per quem feritas

Sternitur et falsitas

Vultu dissipatur.

(ib. Morum nam iucunditas,

Fides ac serenitas

Cunctis commendatur.

7 a. Sed erroris falso victi

Sunt atroces iam praedicti,

Quaerentes supplicia.

7 b. Grate, foco clibanorum

Foro sanctis parant thorum,

Et sunt haec initia.

8 a. O quam prohat feris mitem !

Poenis purgant Christi vitem,

Late quod fructificet.

8 b. Cibum Christus sese donat,

Ut sic caput lictor ponat,

Quod extinctum deferet.

9 a. Laudes ergo doctissimo

Et martyri fortissimo

Die, gens conversa,

9 b. Cuius dogma divinitus

Ast theorema dignius

Lucent emersa.

10 a. Sed tu, praesul, doctor pie,

Semper ora, ierarchiae

Ut iungamur superum.

10 b. Apud thronum regis summi

Te iuvante simus mundi

Hic et in perpetuum.