244. De sancto Magno.

1 a. Ad honorem et decorem

Huius sancti nos caelesti

Demus regi gloriam,

1b. Magnum fecit qui beatum

Et ad vitae duxit statum

Et ad caeli curiam.

2 a. Magnus plane hic athleta,

Tyrannorum qui decreta

Nihil certe veritus,

2 b. Ineunte ab aetate

Christum colens probitate

Nulli cessit penitus.

3 a. Nulli cessit saevienti

Nec assensit blandienti

Nec tortori impio.

3 b. Magno maior patienti

Vis erat, quam ferienti,

Laeta hinc irrisio.

4 a. Magnum viri scelerati

Immiserunt in voraci

Flamma, nec exuritur.

4 b. Quod nec sensit vim ardoris

Ob ingentem vim amoris,

Magiae (hoc) tribuitur.

5 a. Plagis vapulat severis,

Devorandus datur feris

Ursis et leonibus.

5 b. Ferae signo crucis viso

Conticescunt et mansuescunt

Blandientes nutibus.

6 a. Hoc spectato multi credunt

Atque Magno adhaeserunt

Plus quam duo milia.

6 b. Omnes isti confortati

Fide Christi, spe armati

Riserunt supplicia.

7 a. Fide firmi, spe robusti,

Nonaginta et quingenti

Atque duo milia

7 b. Simul omnes decollantur

Et in caelis coronantur

Multa post ludibria.

8 a. Magnus autem, dux eorum,

Post triumphum gloriosum

Martyrnmque gloriam

8 b. Lapidatus est coronam

Sic adeptus gloriosam

Laetam et victoriam.

9 a. Sanctus iste, Iesu Christe,

Tibi carus, obsecramus,

Nostrum servet exitum,

9 b. Ut ereptis poena mortis

Iam felicis suae sortis

Nobis praestet aditum.