59. De sancto Andrea.

1 Christo regi laudem demus,

Dulce melos personemus

Andreae memoria,

2 Qui relictis piscatum,

Nave, reti, nova cura

Spernit transitoria.

3 Hominum factus piscator,

Verbi Dei seminator

Idola comminuit.

4 Magnum quid dimisit iste,.

Abnegans se pro te, Christe,

Nihilum retinuit.

5 Crucifixum te clamavit,

Quem gens furens accusavit

Aegea sub praeside;

6 Fidem sanctam propalavit,

Eo ipsum carceravit

Praeses mentis perfidae.

7 Hoc docente lotus sorde

Credit Christum puro corde

Populus Myrmidonum,

8 Colit gens Achaiana

Fidem sanctam mente sana,

Cultum fugit daemonum.

9 Ut conversos revocaret

Crucifixum

nec laudaret,

Ab Aegea monitus

10 Non abhorret poenam trucem

Christum passum

sanctam crucem

Personat intonitus.

11 Martyr est ad poenam ductus ;

Gentis fletus atque luctus

Proclamantis oritur.

12 Doctor bonus veritatis

Et amicus deitatis

Innocenter moritur.

13 Videns crucem praeparatam

Et diu desideratam

Exclamando protulit:

14 "Orux, aveto, benedicta,

Nostra Christus qua delicta

Moriendo abluit !"

15 Biduo Andreas iste

Cruce pendens pro te, Christe,

Edocebat populum.

16 Corde puro te amavit,

Fide bona exspiravit

Bibens crucis poculum.

17 O mors iusti pretiosa,

Quem non poena dolorosa

Potuit compescere

18 Christum passum praedicare,

Crucem sanctam propalare,

Idola destruere.

19 Iesu bone, te precamur,

Qui Andream veneramur

In concentu melico,

20 Ut a malis eruamur

Et te frui mereamur

Cum coetu angelico.