94. De sancto Blasio.

1 Corde toto nos conemur,

Ut bac die veneremur

Blasii sollemnia,

2 Cui cantemus dulce melos,

Quod pro nobis pulset caelos,

Petentes suffragia.

3 Tres devicit inimicos,

Ut perduceret amicos

Ad caeli palatium ;

4 Mundum namque superavit,

Carnem suam castigavit

Et vicit daemonium.

5 Deo semper hic acceptus

Quia fuit, est adeptus

Sanctorum collegium.

6 Nos de signis voce pia,

Dum in ista sumus via,

Commendemus Blasium,

7 Dignus iste laudibus

Nostris piis precibus

Nostrum fit refugium,

8 Ut hunc mundum fugeret

Et in monte faceret

Suum domicilium.

9 Urbi, quam deseruit,

Hic praelatus praefuit

Petens montis verticem,

10 Et ibi languentibus

Ad se venientibus

Sanitatem praebuit.

11 Scit praeses a pluribus,

Qui mandat militibus

Mox capi pontificem.

12 Est deductus propere,

Sed obscuro carcere

Praesul sanctus iacuit.

13 Quando captus veniebat,

Tunc ad fidem convertebat

Paganorum parvulos,

14 Et exercens bonos actus

Dono Dei fuit factus

Amator humilium.

15 Aegros sanat, ut sanavit,

Sanos salvat, ut salvavit

Suos regens famulos ;

16 Gulae fixam puer spinam

Nam eiecit repentinam

Per huius subsidium.

17 Et suem comprehendit

Lupus atrox faucibus,

Sed illaesum reddidit

Tanti viri precibus.

18 Exstat quia Blasius

Potens in miraculis,

Propter hoc frequentius

Oratur a populis.

19 Post haec praeses exhiberi

Sanctum mandat et mulceri

Blandimentis variis.

20 Non permisit se leniri,

Nam volebat plus potiri

Divinis colloquiis.

21 Praeses iussit tunc iratus:

Sit hic fuste verberatus,

Tensus ligno, carminatus

Ferreis pectinibus.

22 Fuit tandem interfectus

Et ad caelos fuit vectus,

Ubi regnat hic electus

Sanctis cum agminibus.

23 Mulieres hunc secutae,

Fide Christi sed imbutae,

Cum fuissent poenas passae

Nec in poenis essent lassae,

Periere gladio.

24 Sancte Blasi, tu pro nobis

Roga Deum, ut det nobis

Suae regnum claritatis

Et regnemus cum beatis

Caelorum in atrio.