25. Horae de Passione Domini.

Ad Matutinum.

1. Heu misera condicio

Carnis humanae vitio

Compressa naturali,

Qui dormis, expergiscere,

Poenarum reminiscere,

Quibus pro te mortali

Salvator sic affligitur,

Dum pro te sponte traditur

Hora matutinali.

2. Quam durum o supplicium,

Mortis quod factor omnium

Expavit traditurus

Ad tempus momentaneum,

Sudorem dum sanguineum

Profudit oblaturus

Pro reis, quo post capitur,

Vinctus ut latro ducitur

Proinde damnaturus.

3. Iesu pie, qui patiens

Adversa tot suscipiens

Venisti nos salvare,

Veni, cor meum visita,

Me somnolentum excita,

Da mihi vigilare

In tuis semper laudibus

Et tuam totis viribus

Me mortem explorare.

Ad Primam.

1. Iam lucis orto sidere,

Quo cuncta, quibus vivere

Concedis, exsultare

Solent, tu solus, Domine

Iesu, pro mundi crimine

Doles, heu, cur et quare?

Iam tibi nunc condoleo,

Qui te dolentem video

Pro me ligatum stare.

2. Gens rea, gens te misera

Voce proclamans aspera

Convulsit et ligavit,

Te reum mortis arguit,

Te vinctum, caesum conspuit,

Te facie velavit,

Te sistens in iudicio

Falsoque testimonio

Pilato praesentavit.

3. Iesu benigne, respice

Me miserum, ne despice

Sic emptum pretiose,

Pro quo volebas respui,

Ligari, caedi, conspui,

Da mihi copiose

Hanc tuam poenam plangere

Sic mane, ne sub vespere

Damuer sic criminose.

A d Tertiam.

1. Cur diem inutiliter,

Cor, transis et inaniter,

Quem nunquam redditurum

Scis, hora cuius tertia

Iesum vides iudicia

Tot mortis subiturum,

Dum turba clamat, insonat

Et Crucifige personat,

Heume, quam verbum durum I

2. Innocens morti traditur

A reis et exuitur

Direque flagellatur,

Contunditur, illuditur,

Purpureis induitur

Spinisque coronatur,

Post sibi crux imponitur

Et sic ad montem ducitur,

Ubi crucifigatur.

3. Iesu, qui tot supplicia

Pro mea fers miseria,

Tu mei miserere,

Et qui pro me te victimas,

Da mihi veras lacrimas,

Ut digne possim fiere

Mala commissa nequiter

Et tuae morti pariter

Ad mortem condolere.

Ad Sextam.

1. O mira Dei bonitas,

O plus miranda caritas,

Crucem pro me subire

Dignatur Dei filius ;

Quid sum, quid sibi melius?

Me salvo quod perire

Vult potius, quam peream,

Felle potatus etiam

Non desinit sitire.

2. Sitivit, non ut biberet,

Sed ut me lucrifaceret,

Se totum hinc impendit,

Ad horam sextam Dominus,

Dum agonizans protinus

Patibulum ascendit

Crucis, perfusus sanguine

Diraeque mortis turbine

Convulsus hinc pependit.

3. O salus indeficiens,

Iesu salutem sitiens

Nostrae salvationis,

Fac O sitire supplicem

Me tuae mortis calicem

Tuaeque passionis,

Da locum paenitentiae,

Cor purae conscientiae

Fletumque compunctionis.

Ad Nonam.

1. O stupor incognitus,

En, patris unigenitus

In cruce victimatur,

Extensa cuius viscera

Sunt et aperta vulnera,

Latusque perforatur,

Sanguis et aqua profluunt

Mundique scelus abluunt,

Quo caelum reseratur.

2. In ligno vita moritur,

Reisque vita redditur,

Dum mortem mors prostravit,

Sol obscuratus latuit,

Terra commota tremuit,

Infernus et expavit,

Ad nonam Dei filius

Inter latrones medius

Dum pendens exspiravit.

3. O Iesu benignissime,

Qui mortis amarissimae

Poenam pro me subisti,

Tu fluxi carnis opera

Mortifices mortifera

Rigans, quo transivisti,

Me tuae mortis poculo,

Qui crucis in patibulo

Latronem suscepisti.

Ad Vesperas.

1. Quas ore laudes offeram,

Quod Dominus ad vesperam,

Dum Pascha manducavit

Dans corpus suum fratribus

Et sanguinem cenantibus

Eisque praemonstravit

Per paschale mysterium

Sacrae mortis martyrium,

Quo sponte declinavit.

2. Iam Iesus a supplicio

Crucis perpesso vario

Morteque consummata

De ligno crucis solvitur,

Cor matris hinc transfigitur,

Dum sic amaritata

Tot nati cernit vulnera,

Transitque cordis viscera

Dolore mens prostrata.

3. Iesu, paterna pietas,

Iam scelerum nimietas

Ad vesperam me duxit,

Ad hac me peste suscita,

Per mortis tuae merita,

Qua mundo lux illuxit,

Me tuae matris precibus

A mortis solve nexibus,

Quam tua mors destruxit.

Ad Completorium.

1. Iam dies, ecce, praeterit

Et horam hora conterit

Neutraque reditura.

Infelix. o sic transeo,

Non est hic firma mansio;

Mens haec et haec praecura

Creator mundi traditur

Ad mortem, qua reducitur

Ad vitam creatura.

2. Ad horam Iesus ultimam

Post patri datam animam

De crueeque solutus

Involvitur in sindone,

Murra simul et aloe

Mixtura praelibutus,

In monumentum ponitur,

Lapisque magnus additur

Ad ostium volutas.

3. lesu, nostra redemptio.

Pro tuae mortis pretio

Me solvas a peccatis,

Me lapsum pie corrige,

Manumque mihi porrige

Tuae benignitatis

Et ad superna dilige.

Me configurans gloriae

Tuae perennitatis.