Patrologiae Cursus Completus

 Patrologiae Cursus Completus

 Elenchus Operum Quae In Hoc Volumine Continentur.

 Elenchus Operum Quae In Hoc Volumine Continentur.

 Operum Sancti Zenonis Prolegomena.

 Operum Sancti Zenonis Prolegomena.

 ((I-VIII)) Epistola Dedicatoria.

 ((I-VIII)) Epistola Dedicatoria.

 ((IX-XXVI)) Balleriniorum Praefatio.

 ((IX-XXVI)) Balleriniorum Praefatio.

 Dissertationes De S. Zenonis Operibus, Actis, Cultu Et Aetate .

 Dissertationes De S. Zenonis Operibus, Actis, Cultu Et Aetate .

 ((XXXIII)) Dissertatio Prima. De Genuinis Tractatibus S. Zenonis Et De Ejusdem Aetate.

 Prooemium. In quo variis Criticorum censuris ac difficultatibus recensitis, ac separatis subinde certo codicum indicio supposititiis tractatibus, qui

 Caput I. Unum Esse Auctorem Tractatuum XCIII Quos Ab Undecim Addititiis Separavimus, Multis Statuitur.

 Caput II. Demonstratur Auctorem Scripsisse Quarto Saeculo, Eidemque Omnia Congruere, Quae In Omnibus Tractatibus Continentur.

 ((LVII)) § VII.— Insignis Auctoris locus de captivorum redemptione cum aliis duobus S. Ambrosii mirifice congruens, spectare ostenditur captos a barba

 ((LIX)) § VIII.— Objectio de persecutionibus et martyribus disjicitur. Brevis historia persecutionum quarti saeculi.

 Caput III. Probatur Auctorem Tractatuum, Quem Vixisse Ostendimus Saeculo IV, Esse S. Zenonem Episcopum Veronensem.

 ((LXXI)) § V.— S. Zenonis aetas certis finibus clausa, qua cum omnia convenire monstrantur.

 ((LXXV)) Dissertatio Secunda, Zenonianae Doctrinae Vindicias Complectens.

 Prooemium. In quo de Zenonianorum tractatuum praestantia pauca quaedam praemonentur.

 ((LXXVII)) Caput I. Quaedam De Aeterna Verbi Dei Generatione S. Zenonis Formulae A Petavii Censura Vindicantur, Earumdemque Sententia Exponitur.

 ((LXXIX)) § II.— S. Zenonis testimonia, quibus Nicaenum dogma adversus Arianam haeresim diserte asseritur, indicantur.

 ((LXXX)) § III.— Objecti a Petavio textus expenduntur. Interpretatio Bulli proposita et expensa.

 ((LXXXIV)) § IV.— Vera Zenonianae locutionis interpretatio exponitur.

 ((XCII)) § VII.— Antenicaenorum Patrum a Petavii censuris breves vindiciae.

 Caput II. Quo Consilio S. Zeno De Aeterna Filii Dei Generatione Haud Scribendum Duxerit, Quosque Fidei Tractatus Et Quas Formulas Rephrehenderit.

 Caput III. Variae Zenonis De Incarnatione Christi Formulae Vindicantur.

 Caput IV. De Priorum Parentum Peccato Quid Auctor Tradiderit.

 ((CV)) Caput V. Quam Recte De Divina Gratia S. Zeno Senserit.

 Caput VI. Num S. Zeno De Fide Vel Charitate Loquens Excesserit.

 Caput VII. De Secundis Nuptiis, Et De Christianorum Cum Infidelibus Conjugio.

 ((CXVI)) Caput VIII. Singulare S. Zenonis Testimonium De Quibusdam Energumenis Expensum.

 Caput IX. Quid Auctor Senserit De Novissimo Judicio.

 Caput X. Sententia S. Zenonis De Justarum Animarum Statu Post Mortem.

 ((CXXI)) Dissertatio Tertia, De Actis Sancti Zenonis Et De Ejusdem Cultu.

 Prooemium.

 ((CXXII)) Caput I. De Actis S. Zenonis Ad Mortem Usque.

 ((CXXVIII)) § IV.— S. Zeno ob miracula celeber. De ejusdem emortuali die.

 Caput II. Controversia De Martyrio S. Zenonis Utrinque Expensa.

 ((CXXXI)) § I.— Proponuntur argumenta pro vindicando S. Zenonis martyrio, et contraria refelluntur.

 Caput III. De Iis, Quae Post S. Zenonis Obitum Insigniora Feruntur.

 Caput IV. De Antiquissimo Ac Late Pervagato S. Zenonis Cultu.

 ((CLV)) Monumenta De Sancto Zenone Episcopo Veronensi.

 Admonitio.

 Admonitio.

 ((CLXIII)) Sermo Venerabilis Coronati Notarii De Vita Sancti Zenonis.

 ((CLXIII)) Sermo Venerabilis Coronati Notarii De Vita Sancti Zenonis.

 ((CLXIX)) Rhythmus De S. Zenone Ex codice Capitulari saeculi circiter

 Historia Translationis Sancti Zenonis Subjecta Vitae Ejusdem Sancti, Ab Anonymo Scripta.

 Historia Translationis Sancti Zenonis Subjecta Vitae Ejusdem Sancti, Ab Anonymo Scripta.

 ((CLXXIX)) Missae Sancti Zenonis E Vetustis Mss. Sacramentorum Libris Veronensis Ecclesiae.

 ((CLXXIX)) Missae Sancti Zenonis E Vetustis Mss. Sacramentorum Libris Veronensis Ecclesiae.

 Missa I.

 Missa II.

 Missa III.

 Missa IV.

 Missa V.

 Alia Communia Ad Missas S. Zenonis Pertinentia Ex Ms. Veronensi Monasterii S. Zenonis.

 Missa VI. ( Ex Missalibus Ambrosianis mss, et editis.

 Orationes Tres Ex monumentis monasterii S. Zenonis Hallensis in dioecesi Salisburgensi.

 Die XII Aprilis. In Festo S. Zenonis Episcopi et Martyris.

 Die XXI Maii. In Festo Translationis S. Zenonis Episcopi et Martyris.

 Die IX Decembris. In Festo Ordinationis S. Zenonis episcopi.

 ((CLXXXVII)) Selecta Ex Officio Zenonis Loca.

 I.—Antiphonae Et Responsoria. ( Ex duobus mss. Veron.

 ((CXC)) II.—Lectiones Breves Et Hymni. ( Ex variis cod. et breviariis.

 S. Zenonis ad Vesperas, hymnus I.

 ((CXCIII)) Ad Laudes, Hymnus III.

 ((CXCIV)) Hymnus. Ex codice Vatic. num.

 ((CXCV)) III.—Commemoratio S. Zenonis Ad Preces Seu Suffragia In Vesperis Et Laudibus. ( Ex ms. Capituli Veronensis saeculi

 IV.— Benedictio In Festo S. Zenonis Episcopi Et Confessoris. Ex codice saeculi Sodalitii S. Mariae de Domo inscripto.

 ((CXCVI)) V.—Constitutio Theobaldi Episcopi Veronensis, Excerpta E Constitutionibus Ab Eodem Editis Anno 1305, Postea Ab Episcopo Petro Scaligero Repe

 Testimonia Selecta De Sancto Zenone Veronensi Episcopo.

 Testimonia Selecta De Sancto Zenone Veronensi Episcopo.

 ((CXCVIII)) Anonymus Pipinianus in Rhythmo de Veronae laudibus.

 ((CCI)) Flavius Blondus Ital. Illustrata reg. 9, edit. Basileensis.

 Indices Operibus Sancti Zenonis Facem Praeferentes.

 Indices Operibus Sancti Zenonis Facem Praeferentes.

 Index I, Tractatuum Sancti Zenonis Secundum Ordinem Praesentis Editionis.

 Index II Tractatuum Sancti Zenonis, Exhibens Ordinem Antea Vulgatum Collatum Cum Novo.

 Index III. Tractatuum Sancti Zenonis Secundum Mss. Omnium Ordinem.

 Index IV, Codicum Et Editionum Quibuscum Tractatus Zenonis Collati Sunt.

 Augustini Valerii Cardinalis Episcopi Veronensis Epistola Nuncupatoria Ad Sixtum V Pontificem Maximum Praemissa Editioni Veronensi Anni 1586.

 Augustini Valerii Cardinalis Episcopi Veronensis Epistola Nuncupatoria Ad Sixtum V Pontificem Maximum Praemissa Editioni Veronensi Anni 1586.

 Raphaelis Bagatae Et Baptistae Peretti Praefatio In Eamdem Editionem Veronensem An. 1586.

 Raphaelis Bagatae Et Baptistae Peretti Praefatio In Eamdem Editionem Veronensem An. 1586.

 Notitia Litteraria In Zenonem. (Ex Schoenemanno T. I, P. 312-328.)

 Notitia Litteraria In Zenonem. (Ex Schoenemanno T. I, P. 312-328.)

 Tractatus Sancti Zenonis Episcopi Veronensis.

 Tractatus Sancti Zenonis Episcopi Veronensis.

 Liber Primus.

 Tractatus Primus. De Fide.

 19 Tractatus II. De Spe, Fide et Charitate.

 30 Tractatus III. De Justitia.

 Tractatus IV. De Pudicitia.

 Tractatus V. De Continentia.

 63 Tractatus VI. De Patientia.

 Tractatus VII. De Humilitate.

 Tractatus VIII. De Timore.

 Tractatus IX. De Avaritia.

 85 Tractatus X. De Avaritia

 Tractatus XI. De Avaritia

 91 Tractatus XII. De Spiritu et Corpore.

 99 Tractatus XIII. De circumcisione.

 109 Tractatus XIV. De spirituali aedificatione domus Dei.

 117 Tractatus XV. De triplici genere sacrificiorum.

 125 Tractatus XVI. De Resurrectione.

 141 Tractatuum Sancti Zenonis Episcopi Veronensis Liber Secundus.

 Tractatus Primus. De Genesi.

 Tractatus II. De Genesi.

 Tractatus III. De Genesi seu de aeterna Filii Dei generatione.

 Tractatus IV. De Genesi, de aeterna Filii Dei generatione.

 154 Tractatus V. De Fide, De aeterna Filii Dei generatione.

 158 Tractatus VI. De eo, quod scriptum est:

 163 Tractatus VII. De Nativitate Domini.

 Tractatus VIII. De Nativitate Domini II.

 Tractatus IX. De Nativitate Domini et Majestate.

 Tractatus X. De Abraham

 178 Tractatus XI. De Abraham II. ( Initium deest.

 Tractatus XII. De Abraham. III.

 186 Tractatus XIII. De Somnio Jacob.

 Tractatus XIV. De Juda.

 199 Tractatus XV. De Job.

 203 Tractatus XVI. De Susanna.

 205 Tractatus XVII. De Jona propheta.

 211 Tractatus XVIII. De natali S. Arcadii, qui habet natale pridie idus Januarii in civitate Cesareae Mauritaniae.

 217 Tractatus XIX. In illud Geneseos:

 219 Tractatus XX. In eumdem locum Geneseos.

 Tractatus XXI. De Psalmo centesimo.

 Tractatus XXII. In Isaiam I.

 228 Tractatus XXIII. In Isaiam

 Tractatus XXIV. In Isaiam

 230 Tractatus XXV. In Isaiam IV.

 Tractatus XXVI. In Isaiam V.

 Tractatus. XXVII. In Isaiam

 236 Tractatus XXVIII. In Isaiam VII.

 Tractatus XXIX. In Isaiam De adventu Christi in mundum.

 238 Admonitio In Tractatus Sequentes.

 Tractatus XXX. Invitatio ad fontem

 Tractatus XXXI. Invitatio ad fontem II.

 243 Tractatus XXXII. Invitatio ad fontem

 Tractatus XXXIII. Invitatio ad fontem

 Tractatus XXXIV. Invitatio ad fontem

 246 Tractatus XXXV. Invitatio ad fontem

 Tractatus XXXVI. Invitatio ad fontem

 Tractatus XXXVII. Invitatio ad fontem

 250 Tractatus XXXVIII. Ad Neophytos post baptisma

 253 Tractatus XXXIX. Ad Neophytos post baptisma

 255 Tractatus XL. Ad Neophytos post baptisma

 257 Tractatus XLI. Ad Neophytos post Baptisma.

 259 Tractatus XLII. Ad Neophytos post baptisma

 261 Tractatus XLIII. Ad Neophytos post baptisma De duodecim signis.

 Tractatus XLIV. Ad Neophytos post baptisma

 269 Tractatus XLV. De die Dominico Paschatis

 272 Tractatus XLVI. De Pascha

 273 Tractatus XLVII. De Pascha

 Tractatus XLVIII. De Pascha

 275 Tractatus XLIX. De Pascha

 Tractatus L. De Pascha

 278 Tractatus LI. De Pascha

 279 Tractatus LII. De Pascha

 Tractatus LIII. De Pascha

 281 Tractatus LIV. De Exodo In die Paschae.

 Tractatus LV. De Exodo

 Tractatus LVI. De Exodo

 Tractatus LVII. De Exodo

 Tractatus LVIII. De Exodo

 Tractatus LIX. De Exodo

 288 Tractatus LX. De Exodo

 289 Tractatus LXI. De Exodo

 291 Tractatus LXII. De Exodo

 292 Tractatus LXIII. De Exodo

 Tractatus LXIV. De Exodo

 294 Tractatus LXV. De Exodo

 295 Tractatus LXVI. De Exodo

 296 Tractatus LXVII. De Exodo

 Tractatus LXVIII. De Exodo

 Tractatus LXIX. De Daniele in Pascha

 Tractatus LXX. De Daniele

 Tractatus LXXI. De Daniele

 Tractatus LXXII. De Daniele

 Tractatus LXXIII. De Daniele

 Tractatus LXXIV. De Daniele

 Tractatus LXXV. De Daniele

 303 Tractatus LXXVI. De Daniele

 Tractatus LXXVII. De Daniele

 Appendix Prima Ad Opera Sancti Zenonis Episcopi, Complectens: 1 º Potamii Tractatus Duos Et Epistolam Unam 2 º Sancti Hilarii Interpretationem Quinqu

 Appendix Prima Ad Opera Sancti Zenonis Episcopi, Complectens: 1 º Potamii Tractatus Duos Et Epistolam Unam 2 º Sancti Hilarii Interpretationem Quinqu

 Monitum Editoris.

 Monitum Editoris.

 Balleriniorum Observationes Primae Zenonis Operum Appendici Praemissae. 307

 Balleriniorum Observationes Primae Zenonis Operum Appendici Praemissae. 307

 Potamii Episcopi Tractatus Duo, Quibus Accessit Epistola Ad Athanasium.

 Tractatus I. De Lazaro.

 Tractatus II. De Martyrio Isaiae Prophetae.

 Epistola Ad Athanasium Ab Arianis (Impetitum), Postquam In Concilio Ariminensi Subscripserunt.

 Sancti Hilarii Episcopi Tractatus Psalmorum CXXVI—CXXX.

 Tractatus Psalmi CXXVI.

 Tractatus Psalmi CXXVII.

 Tractatus Psalmi CXXVIII.

 Tractatus Psalmi CXXIX.

 Tractatus Psalmi CXXX.

 Sancti Basilii Caesareensis Tractatus Quatuor, Rufino Interprete.

 Tractatus I. De Livore Et Invidia.

 Tractatus II. De Adtende Tibi.

 Tractatus III. De Jejunio.

 Tractatus IV. De Avaro Divite.

 Admonitio In Sparaverii Annotationes.

 Admonitio In Sparaverii Annotationes.

 Francisci Sparaverii Adnotationum In B. Zenonis Veronensis Sermones ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΑ.

 Francisci Sparaverii Adnotationum In B. Zenonis Veronensis Sermones ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΑ.

 In Tract. I Lib. I De Fide.

 In Tract. II Lib. I. De Fide, Spe Et Charitate.

 In Tract. VII Lib. I, De Humilitate.

 In Tract. XIII Lib. I, De Circumcisione.

 In Tract. XIV Lib. I, De Spiritali Aedificatione Domus Dei.

 In Tract. XV Lib. I. De Triplici Genere Sacrificiorum.

 In Tract. I Lib. II. De Genesi.

 In Tract. II Lib. II, De Genesi.

 In Tract. III Lib. II, De Genesi.

 In Tract. IV Lib. II, De Genesi.

 In Tract. V Lib. II, De Fide.

 In Tract. VI Lib. II, De Eo Quod Scriptum Est, etc.

 In Tract. VII Lib. II, De Nativitate Domini. I.

 In Tract. VIII lib. II, De Nativitate Domini II.

 In Tract. IX Lib. II, De Nativitate Domini Et Majestate.

 In Tract. X Lib. II, De Abraham. I.

 In Tract. XI Lib. II, De Abraham. II.

 In Tract. XII Lib. II, De Abraham III.

 In Tract. XIII Lib. II, De Somnio Jacob.

 In Tractat. XIV, Lib. II, De Juda.

 In Tract. XV Lib. II, De Job.

 In Tract. XVII Lib. II De Jona Propheta.

 In Tract. XIX Lib. II, In Illud Geneseos, etc.

 In Tract. XX Lib. II, In Eumdem Locum Geneseos.

 In Tract. XXI Lib. II, De Psal. C.

 In Tract. XXII, Lib. II, In Isaiam I.

 In Tract, XXIII, Lib. II, In Isaiam II.

 In Tract. XXIV, Lib. II, In Isaiam III.

 In Tract. XXV Lib. II, In Isaiam IV.

 In Tract. XXVI Lib. II, In Isaiam V.

 In Tract. XXVII Lib. II, In Isaiam VI.

 In Tract. XXVIII Lib. II, In Isaiam VII.

 In Tract. XXX Lib. II, Invit. Ad Font. I.

 In Tract. XXXI, Lib. II, Invit. Ad Font. II.

 In Tract. XXXII Lib. II, Invit. Ad Font. III.

 In Tract. XXXIII Lib. II, Invit. Ad Font. IV.

 In Tract. XXXIV Lib. II, Invit. Ad Font. V.

 In Tract. XXXV, Lib. II, Invit. Ad Font. VI.

 In Tract. XXXVI Lib. II, Invit. Ad Font. VII.

 In Tract. XXXVII, Lib. II, Invit. Ad Font. VIII.

 In Tract. XXXVIII Lib. II, Ad Neophytos I.

 In Tract. XXXIX Lib. II, Ad Neopytos II.

 In Tract. XL, Ad Neophytos III.

 In Tract. XLII, Ad Neophytos V.

 In Tract. XLIII, Ad Neophytos VI.

 In Tract. XLIV, Lib. II, Ad Neophytos VII.

 In Tract. XLV Lib. II, De Die Dominico Paschat. I.

 In Tract. XLVI Lib. II, De Pascha II.

 In Tract. XLVIII, Lib. II, De Pascha IV.

 In Tract. L Lib. II, De Pascha VI.

 In Tract. LII Lib. II, De Pascha VII.

 In Tract. LIV Lib. II, De Exodo I.

 In Tract. LV Lib. II, De Exodo II.

 In Tract. LV Lib. III, De Exodo III.

 In Tract. LVII Lib. II, De Exodo IV.

 In Tract. LVIII Lib. II, De Exodo V.

 In Tract. LIX Lib. II, De Exodo VI.

 In Tract. LXI, Lib. II, De Exodo VIII.

 In Tract. LXVI, Lib. II, De Exodo XIII.

 In Tract. LXX, Lib. II, De Daniele II.

 In Tract. LXXIV, Lib. II, De Daniele VI.

 In Tract. LXXV, Lib. II, De Daniele VII.

 In Tract. LXXVI, Lib. II, De Daniele VIII.

 In Tract. LXXVII, Lib. II, De Daniele IX.

 In Tract. De Lazaro In Appendicem Rejectum.

 In Tract. De Martyrio Isaiae Prophetae, In Appendicem Rejectum.

 In Interpretationem Ps. CXXVI, In Appendicem Rejectam.

 In Interpretationem Psal. CXXVII, In Appendicem Rejectam.

 In Interpretationem Psal. CXXVIII, In Appendicem Rejectam.

 In Interpretationem Psal. CXXX, In Appendicem Rejectam.

 Appendix Secunda Complectens Duos De Sermonibus Et Martyrio Sancti Zenonis Libros, Cum Duplici Dissertatione Ipsis Subjuncta, Auctore Francisco Bonacc

 Appendix Secunda Complectens Duos De Sermonibus Et Martyrio Sancti Zenonis Libros, Cum Duplici Dissertatione Ipsis Subjuncta, Auctore Francisco Bonacc

 Liber Primus. De Sermonibus Sancti Zenonis Episcopi Veronensis.

 Caput Primum. Rationes dubitandi an S. Zeno Sermonum qui ipsius nomine inscribuntur sit auctor.

 Caput II. Sermones Sancti Zenonis antiquitus noti.

 Caput III. Sixti Senensis de Sermonibus S. Zenonis judicium consideratur.

 Caput IV. De annis quadringentis est amplius in Sermone de Continentia illapsis.

 Caput V. Tillemontii errores in redarguendo Baronio.

 Caput VI. De styli diversitate a Sixto Senensi et aliis recentioribus in Sermonibus D. Zenonis notata.

 Caput VII. Sermones S. Zenonis, ubi contra Arii errores agit, temporibus ejusdem S. Zenonis conveniunt.

 Caput VIII. De Eminetissimi Bellarmini judicio circa Sermones S. Zenonis.

 Caput IX. Philippi Labbe de S. Zenone dissertatio expenditur.

 Caput X. De Dupinio et Combefisio.

 Caput XI. Unus est S. Zeno Veronae Episcopus.

 Caput XII. Nulli alii sermones, de quibus agitur, quam S. Zenoni sunt adscribendi.

 Liber II. De Martyrio Sancti Zenonis, Episcopi Veronensis,

 Caput Primum. Probatur S. Zenonis Martyrium ex veteribus Veronensis Ecclesiae monumentis.

 Caput II. Monumenta Ecclesiae Pistoriensis S. Zenonem Martyrem demonstrant.

 Caput III. Externis auctoritatibus probatur Martyrium S. Zenonis.

 Caput IV. Romani Martyrologii auctoritas Martyris nomen S. Zenoni decernit.

 Caput V. Quam fidem mereatur Vita S. Zenonis a Coronato quodam Notario conscripta, in qua S. Zeno Confessor dicitur.

 Caput VI. Explicatur Panvinius, qui libro quarto Antiq. Veron. dicit, Ecclesiam Veronensem antiquitus S. Zenonem non coluisse uti Martyrem: et Aloysiu

 Caput VII. De Martyrologio Usuardi a Molano correcto, et de Martyrologio Romano antiquo, et de aliis Martyrologiis.

 Caput VIII. Ea expenduntur, quae contra S. Gregorii auctoritatem aliqui auctores, Dupinius praesertim et Tillemontius, objiciunt.

 Caput IX. Quam leviter Dupinius et Tillemontius, S. Zenonem non Martyrem, sed Confessorem jactitent.

 Caput X. Examinantur reliqua quae Papebrochius refert pridie idus aprilis, quibus S. Zeno Confessor asseritur.

 Caput XI. Quae de S. Zenonis martyrio superius digesta sunt, brevi colliguntur epilogo.

 Dissertationes Duae In Appendicis Vicem Duobus Praecedentibus Libris De Sermonibus Et Martyrio S. Zenonis Superadditae, Auctore Francisco Bonacchi.

 Dissertationes Duae In Appendicis Vicem Duobus Praecedentibus Libris De Sermonibus Et Martyrio S. Zenonis Superadditae, Auctore Francisco Bonacchi.

 Dissertatio Prima, Sive Sancti Zenonis Episcopi Veronensis Epocha.

 Caput Primum.

 Caput II. Plura E Sermonibus S. Zenonis Argumenta Petunt Doctissimi Ballerinii, Ut Ejusdem Epocham Quarto Saeculo Astruant: Potiora Circa Arianorum Er

 Caput III.

 Cap. Ecce Sacerdos Magnus:

 Hymnus.

 Hymnus.

 Caput IV. Ea, Quae Contra S. Zenonis Epocham Tertio Saeculo Manutenendam Facere Videbantur, Sublata Jam Esse Confidimus Eamdem Nunc Tertio Saeculo Co

 Dissertatio Secunda. Rationum, Quas D. D. Ballerinii Pro Et Contra Sancti Zenonis Martyrium Afferunt, Examen Et Judicium.

 Judicium.

 Anno Domini CCCLXX-CCCLXXIV. Sanctus Optatus Episcopus Milevitanus.

 Anno Domini CCCLXX-CCCLXXIV. Sanctus Optatus Episcopus Milevitanus.

 Prolegomena.

 Praefatio. ( Auctore Ludov. Ell. Du Pin.

 Praefatio. ( Auctore Ludov. Ell. Du Pin.

 I.—De Vita Optati.

 II.—De Libris Optati.

 III.—De Hac Nova Optati Librorum, Aliorumque Ad Donatistas Pertinentium Monumentorum Editione.

 De Optato Et Ejus Libris Veterum Testimonia. 7

 De Optato Et Ejus Libris Veterum Testimonia. 7

 Historia Donatistarum 1

 Historia Donatistarum 1

 Geographia Sacra Africae Seu Notitia Omnium Episcopatuum Ecclesiae Africanae Ex Collatione Carthaginensi, Notitia Episcoporum Africae Sub Hunerico, Ex

 Geographia Sacra Africae Seu Notitia Omnium Episcopatuum Ecclesiae Africanae Ex Collatione Carthaginensi, Notitia Episcoporum Africae Sub Hunerico, Ex

 Provincia Proconsularis.

 Provincia Numidiae.

 Provincia Byzacena.

 Mauritania Caesariensis. Et Tingitana.

 41 Mauritania Sitifensis.

 Provincia Tripolitana.

 Incertae Provinciae.

 Index Episcopatuum Qui Sub Aliis Nominibus In Notitia Reperiuntur. Quoniam Plures Episcopatus Ex Supra Scriptis Apud Varios Diversa Habent Nomina Vel

 Index Episcopatuum Qui Sub Aliis Nominibus In Notitia Reperiuntur. Quoniam Plures Episcopatus Ex Supra Scriptis Apud Varios Diversa Habent Nomina Vel

 Admonitio In Tabulam Geographicam. 45

 Admonitio In Tabulam Geographicam. 45

 Notitia Litteraria. ( Ex Schaeneman. t. p.

 Notitia Litteraria. ( Ex Schaeneman. t. p.

 Saec. XVI, 1549-1600.

 Saec. XVII, 1613.

 Saec. XVIII, 1701.

 Codices Manuscripti

 Sancti Optati Afri Milevitani Episcopi

 Sancti Optati Afri Milevitani Episcopi

 Liber Primus. In hoc libro primo continentur, qui in persecutione fuerint traditores, et causae schismatis, et ubi, et a quibus schisma sit factum.

 28 Liber Secundus . In hoc secundo libello declaratur quae sit una et vera Ecclesia catholica, et ubi et apud quos maneat, et quinque dotes Ecclesiae

 50 Liber Tertius. Hic liber tertius continet quatuor causas quibus effectum est, ut non sine asperitate unitas fieret. Prima, quod basilicas schismati

 71 Liber Quartus. In hoc quarto volumine indicio Dei ostenduntur qui sint hoc tempore peccatores et quia Deus per Jeremiam prophetam Judaeis irascitu

 79 Liber Quintus. In hoc quinto libello ostenditur quia in baptismate homines operantur, et quia Deus lavat, et Christus ejus dat quod in baptismate a

 90 Liber Sextus. In hoc sexto libro ostenditur episcopos partis Donati contra legem fregisse altaria, et inconsiderate conflasse, et passim vendidisse

 De Sequentibus Annotationibus Monitum. 111

 De Sequentibus Annotationibus Monitum. 111

 Praefationes Fr. Balduini Ad Primam Editionem Optati.

 Praefationes Fr. Balduini Ad Primam Editionem Optati.

 Fr. Balduinus Reverendo Viro D. Joanni Lentallerio, Antistiti Aquiscinctensi, S.

 Joanni Lucanio. Id. Calvino.

 Francisci Balduini J C. Praefatio Ad Lectorem. Praefixa secundae Editioni Optati.

 Annotationes In Septem Libros Optati Milevitani Ex Fr. Balduini Jc. Commentariis rerum Ecclesiasticarum.

 Annotationes In Septem Libros Optati Milevitani Ex Fr. Balduini Jc. Commentariis rerum Ecclesiasticarum.

 In Librum Primum.

 In Librum Secundum.

 In Librum Tertium.

 In Librum Quartum.

 In Librum Quintum.

 In Librum Sextum.

 In Librum Septimum.

 Gabrielis Albaspinaei Episcopi Aurelianensis Observationes In Sanctum Optatum Episcopum Milevitanum.

 Gabrielis Albaspinaei Episcopi Aurelianensis Observationes In Sanctum Optatum Episcopum Milevitanum.

 Observatio Prima. De erroribus et criminibus Donatistarum.

 Observatio II. Quomodo congruerent aut different Novatiani et Donatistae.

 Observatio III. Nonnulla quae in hac historia sunt obscura.

 Observatio IV. An Melchiades datus fuerit judex a Constantino, in causa Donatistarum.

 Observatio V. De manus impositione quae est in sententia Melchiadis.

 Observatio VI. In qua ex antiquae disciplinae rationibus eadem explicatio confirmatur.

 Observatio VII. In qua objectiones quaedam solvuntur.

 Observatio VIII. An quosdam reordinarint Donatistae.

 Observatio IX. Solvuntur quaedam contra proximam observationem.

 Observatio X. De concilio Arelatensi.

 Observatio XI. De die et consulibus judicii proconsularis quo Felix Apungitanus purgatus fuit.

 Monumenta Vetera Ad Donatistarum Historiam Pertinentia A Reddita Sibi A Juliano Libertate Ad Schismatis Exstinctionem. 201

 Monumenta Vetera Ad Donatistarum Historiam Pertinentia A Reddita Sibi A Juliano Libertate Ad Schismatis Exstinctionem. 201

 Anno Domini 362. I. Rescriptum Juliani Imperatoris In Gratiam Donatistarum. ( Ex Augustino l. contr. litt. Petil. cap. XCVII.

 202 Anno Domini 373. II. Valentiniani Senioris In Rebaptizantes Constitutio. ( Ex Cod. Theod. lib. Tit. L. Valentinianus Valens

 203 Anno Domini 377. III. Imperatoris Gratiani Constitutio In Rebaptizantes. ( Ex Cod. Theod. Lib. Tit. L.

 Anno Domini 393. IV. Decretum Hipponensis Concilii De Donatistis Clericis In Numero Laicorum Recipiendis, Recitatum in concilio Carthaginensi anni 397

 205 Anno Domini 393. V. Epistola Cabarsussitani Concilii A Donatistis Maximianensibus Habiti Contra Primianum Donatistam Carthaginensem. ( Edita ex Au

 Anno Domini 394. VI. Sententia Concilii Bagaiensis A Donatistis Episcopis CCCX Pro Primiano habiti, in Maximianum ejusque ordinatores ac socios pronun

 Anno Domini 395. VII. Supplex Libellus Peregrini Presbyteri Et Seniorum Ecclesiae Mustitanae Regionis Primianistarum Adversus Maximianistas. ( Ex Augu

 208 Anno Domini 397. VIII. Decretum Carthaginensis Concilii De Parvulis A Donatistis Baptizatis. Can. XLVIII.

 Anno Domini 398. IX. In Haereticos Theodosii Majoris Constitutio, Decernens mulctam aurariam, ad quam ipsos etiam Donatistas cum caeteris haereticis p

 Anno Domini 398. X. Lex Honorii Adversus Irruentes In Ecclesias. ( Ex Cod. Theod. Lib. Tit. l.

 Anno Domini 400. XI. Lex Honorii De Rescripto Quod Donatistae A Juliano Impetrarant. ( Ex Cod. Theod. L. Tit. L.

 210 Anno Domini 401. XII. Concilii Carthaginensis Legatio Ad Consulendum Anastasium Et Venerium De Parvulis Apud Donatistas Baptizatis, Ut in catholic

 211 XIII. Carthaginense Concilium Africae Universale, De Reconciliandis Donatistis.

 212 Anno Domini. 402. XIV. Concilii Milevitani Universalis Africae Arcadio Et Honorio Aa. V. Coss. VI Kalend. Septembris habiti, Decretum de Maximiano

 Anno Domini 403. XV. Carthaginensis Concilii Ex Tota Africa Habiti Theodosio Augusto Et Rumorido V. C. Coss. VIII Kal. Septembr. Decretum de convenien

 Anno Domini 403. XVI. Libellus, Ab Eodem Carthaginensi Totius Africae Concilio Datus Septimino Proconsuli.

 214 Anno Domini 404. XVII. Concilii Carthaginensis, Adversus Donatistas Ad Honorium Imperatorem Legatio Et Commonitorium Legatis Datum.

 215 Anno Domini 405. XVIII. Honorii Lex In Rebaptizantes. Ex Cod. Theod., lib. titulus lib.

 216 Anno Domini 405. XIX. Ejusdem Imperatoris Lex Altera In Rebaptizantes Ex Cod. Theod., lib. titul. l.

 XX. Tertia Honorii Lex In Rebaptizantes. Ex Cod. Theod., lib. titul. l.

 XXI. Quarta Lex Honorii In Rebaptizantes. Ex Cod. Theod. Lib. Tit. L.

 XXII. Lex Honorii De Edicto Unitatis Per Africam proponendo. Ex Cod. Theod. Lib. Tit. L.

 219 XXIII. Decretum Concilii Habiti Stilichone Iterum Et Anthemio V. C. Coss. X. Kalend. Septembr. Carthagine in Basilica regionis secundae.

 XXIV. Lex Honorii Qua Multa Statuitur In Donatistas. Ex Cod. Theod. Lib. Tit. L.

 XXV. Decretum Concilii Habiti Honorio VII, Et Theodosio II, Aug. Coss. Idibus Junii Carthagine in Basilica Regionis secundae. De plebibus vel dioecesi

 XXVI. Occasio Legum Subsequentium.

 221 Anno Domini 408. XXVII. Leges Honorii Quibus Poenas Adversus Donatistas Aliosque Haereticos Latas Renovat. Ex Cod. Theod. l. tit. 5, De Haereticis

 XXVIII. Ibid. L. XLIII.

 222 XXIX. Ibid. L. XLIV

 223 XXX. Ibid., L. XLV

 Anno Domini 409. XXXI. Ibid., L. XLVI

 Anno Domini 410. 224 XXXII. Ibid., L LI

 Anno Domini 411. Gesta Collationis Carthagini Habitae Honorii Caesaris Jussu Inter Catholicos Et Donatistas Coram Marcellino V. C. Trib. Et Not. P. C.

 Anno Domini 411. Gesta Collationis Carthagini Habitae Honorii Caesaris Jussu Inter Catholicos Et Donatistas Coram Marcellino V. C. Trib. Et Not. P. C.

 Praefatio Operis P. Massonno Auctore.

 Praefatio Operis P. Massonno Auctore.

 Praefatio Clarissimi Viri Baluzii In Eamdem Collationem. 226

 Praefatio Clarissimi Viri Baluzii In Eamdem Collationem. 226

 Liber Oblatus Ad Altare Sancti Stephani Voto Fulcherii Canonici.

 Nomina Et Sedes Episcoporum XVIII Utriusque Partis Qui Electi Sunt Ad Collationem Habendam. 228

 Nomina Et Sedes Episcoporum XVIII Utriusque Partis Qui Electi Sunt Ad Collationem Habendam. 228

 Actores VII.

 Ex Parte Catholicorum.

 Ex Parte Donati.

 Consiliarii Totidem.

 Ex Parte Catholicorum.

 Ex Parte Donati.

 Custodes Chartarum IV.

 Ex Parte Catholicorum.

 Ex Parte Donati.

 Notarii IV.

 Ex Parte Catholicorum.

 Ex Parte Donati.

 Notitia Episcoporum Supra Memoratorum Qui Collationem Carthaginensem Susceperunt. 229

 Notitia Episcoporum Supra Memoratorum Qui Collationem Carthaginensem Susceperunt. 229

 Praefatio Marcelli Memorialis Ad Severianum Et Julianum.

 Praefatio Marcelli Memorialis Ad Severianum Et Julianum.

 Incipiunt Capitula Gestorum. 231

 Incipiunt Capitula Gestorum. 231

 Incipiunt Capitula Secundae Cognitionis.

 Incipiunt Capitula Tertiae Cognitionis.

 Huc Usque Gesta. Reliqua Desunt.

 246 Anno Domini 411. Incipiunt Gesta Primae Cognitionis.

 290 Incipiunt Gesta Secundae Cognitionis.

 Incipiunt Gesta Tertiae Cognitionis.

 Sententia Cognitoris.

 Leges Et Fragmenta De Donatistis.

 Leges Et Fragmenta De Donatistis.

 326 Anno Domini Ccccii. XXXIV. Lex Honorii Imperatoris, Qua Mulctae Pecuniariae Imponuntur Donatistis. ( Ex Cod. Theod., Tit. L.

 328 Anno Domini Ccccxiv. XXXV. Alia Lex Ejusdem Imperatoris In Donatistas. ( Ex eodem Cod., ibid., L.

 330 Anno Domini Ccccxv. XXXVI. Alia Lex Ejusdem Imperatoris, Qua Contra Donatistas Gesta Anno 411, Sub Marcellino Cognitore Eo Quamlibet Mortuo Et Inv

 331 XXXVII. Alia Lex Ejusdem Imperatoris In Donatistas. ( Ibid., L.

 Anno Domini Ccccxviii. XXXVIII. Lex Imp. Theodosii Junioris. In Qua Inter Haereticos Quibus Nusquam In Romano Solo Conveniendi Orandique Locus Relinqu

 333 Anno Domini CCCXL. XXXIX. Leo Papa I. Ad Episcopos Mauritaniae Caesariensis. ( Ex epistola prima

 XL. Fastidiosus Arianus. ( Apud Fulgentium Ep.

 XLI. Sanctus Petrus Chrysologus. Archiepiscopus Ravennatis. ( Serm.

 XLII. Cassiodorus. ( In Psal.

 Anno Domini DII. XLIII. Gregorius Magnus. ( Lib. Epist., Indict. Ep.

 XLIV. Idem eodem in Lib. Ep. LXXV.

 Anno Domini DXCII. XLV. Idem Lib. II, Ep.

 Anno Domini DXCIV. XLVI. Idem Lib. III, Ep.

 XLVII. Idem, Ibid., Ep. XXXV.

 Anno Domini DXCVI. XLVIII. Idem, Lib. V, Ep.

 336 XLIX. Idem, ibid., Ep. LXIII.

 337 Appendix Ad Monumenta Praecedentia.

 337 Appendix Ad Monumenta Praecedentia.

 Historia Carthaginensis Collationis Olim Habitae Inter Catholicos Et Donatistas. Auctore Franc. Balduini. J. C.

 Historia Carthaginensis Collationis Olim Habitae Inter Catholicos Et Donatistas. Auctore Franc. Balduini. J. C.

 339 Lectori.

 343 Historia Carthaginensis Collationis.

 Nomina Episcoporum Quae Recitata Sunt In Collatione. N. B. In hoc Catalogo ad numeros crassioribus characteribus in nostra editione expressos lector r

 Episcopi Catholici.

 Episcopi Donatistae.

 Index Analyticus Operum Sancti Zenonis. Numerus arabicus designat paginas sermonum crassioribus characteribus in nostra editione expressas, Romanus Pr

 Index Analyticus Operum Sancti Zenonis. Numerus arabicus designat paginas sermonum crassioribus characteribus in nostra editione expressas, Romanus Pr

 Index Analyticus Operum Sancti Optati.

 Index Analyticus Operum Sancti Optati.

 Index Rerum Quae In Hoc Tomo Continentur.

 Index Rerum Quae In Hoc Tomo Continentur.

 Opera S. Zenonis.

 Tractatus S. Zenonis.

 Opera S. Optati.

 S. Optati De Schismate Donatistarum Libri Septem.

 Leges In Donatistas.

 Fragmenta De Donatistis.

 Finis Indicis Rerum.

117 Tractatus XV.

0361D Tract. XV.—In plerisque mss. nullus huic tractatui titulus praefigitur, sed solum: Incipit alius tractatus. Titulum descripsimus ex solo ms. Zen. et edit. Ven.; in 0362B aliis autem editionibus haec alia inscriptio praeterea apponitur. De Psalmo XLIX. Hic autem tractatus ad neophytos potissimum habitus apparet tum ex bis verbis, n. 2: Novelle disce Christiane, tum ex iis sub finem: Itaque dulcissimi flores mei; ex quibus etiam colligimus hunc tractatum recitatum fuisse tempore paschali, quo ad neophytos plures alii sermones a 0362C Zenone habiti, sequenti libro recitabuntur. Hunc autem in hoc primo libro idcirco posuimus, quod et longior sit multo, quam caeteri, et de sacrificiorum genere fusius disserat, quod ad primi libri tractatus commode pertinet.
De triplici genere sacrificiorum.

0362B

I. In omni negotio, fratres dilectissimi, nisi quis ante personam noscat, et rationem, ejus non potest nosse veritatem; haec enim res et fecit, et facit, ut Judaeus, et Judaeo deterior

0362C Christiani Judaeo deteriores, qui hoc loco perstringuntur, sunt Ariani; hi enim, perinde ac Judaei, sed graviori multo crimine Dei filium Deum esse inficiabantur.
Christianus, Dei filium Deum esse non credant: quos vellem adesse paulisper, auremque praesenti commodare
0362C Mirum cuipiam fortassis videbitur, quod legi dicantur psalmi, quos in Ecclesia cantu elatos certum est. At non Zeno unus psalmos fuisse lectos tradit et hoc loco et tract. XXVII lib. II, ubi n. 1, psalmi lecti meminit, sed alii etiam Patres, inter quos suppar Zenoni auctor Ambrosius, non semel ex lectione psalmi sermocinandi occasionem sumpsit. Sic exemp. gr. l. I de Offic., c. 3, n. 13, Audistis hodie lectum: Irascimini, nolite peccare, etc., et epist. XXII, recitans sermonem habitum in inventione corporum Ss. martyrum 0362D Gervasii et Protasii, postquam in exordio affirmavit, imparem se primum sensisse dicendo, subdit n. 3: Sed ubi sanctarum legi coepit series Scripturarum, largitus est Spiritus sanctus, qui locutus est in prophetis, quod dignum aliquid tanto coetu . . . . proferamus: memorat autem, n. 4, psal. XVIII., fortuita lectione recitatum, ac dein alius psalmus lectus., inquit n. 7, et fuit psalmus CXII. Itaque hoc saeculo, cum nondum statuta fuisse videtur certa Scripturarum lectio (unde Gregorius Turonensis, lib. IV Hist. Franc., c. 16: Unusquisque, ait, in libro quod primum aperiebat, hoc ad Missas etiam legeret: quibus simile quiddam de psalmorum cantu tradit Augustinus, serm. 352, n. 1.) , tum vero praeter psalmos, quos cantu recitatos nihil ambigimus, alii quoque psalmi vel praecipiente Episcopo, vel fortuita lectione ante concionem lecti fuisse cognoscuntur, quos non numquam etiam populus repeteret, ut vel maxime liquet ex Athanasii, 0363C Apolog. de Fuga sua prope finem, ubi scribitur: Residens in sede praecepit, ut Diaconus psalmum legeret, populi responderent: Quoniam in aeternum misericordia 0363D ejus. Quod si quis velit, hac quoque tempestate inductam fuisse consuetudinem, quam Augustini aevo in Africa jam vigentem pluribus testimoniis confirmat piissimus aeque ac doctissimus cardinalis Thomasius in praefatione ad psalmos, pag. 19, ut scilicet psalmos membratim praelegeret lector, eosdemque populus respondendo cantaret, nihil laborabimus: id enim ad explicandum Zenonis locum satis est.
lectioni 0363A ut edicerent nobis, quinam Deus iste sit qui dicit: Audi populus meus, et loquar, Israel, et testificabor tibi: quoniam Deus Deus tuus ego sum (Ps. XLIX) . Et infra: 118 Meus est orbis terrae et plenitudo ejus. Numquid manducabo carnes taurorum, aut sanguinem hircorum potabo? Immola Deo sacrificium laudis, et redde Altissimo vota tua. Et invoca me
0363D Mss. Zen. et Pomp., in tribulatione tua, ut sane legitur inferius, n. 3.
in die tribulationis tuae, et eripiam te, et magnificabis me (Ps. XLIX, 12, et seq.) . Si pater loquitur, fratres, quis est iste, cui tantum defert? Quis est, quem Altissimum dicit, cum ipse sit solus, a quo alius altior non sit? Sin vero omni honorificentia deferentis Patri verba sunt Filii, debetis agnoscere quantis catenis vincta tenebrarum mens laboret incredulorum.

II. Immola, inquit, Deo sacrificium laudis. Primo 0363B omnium, sacrificiorum tri esse genera novelle disce, Christiane, ne quo seducaris errore. Unum est enim detestabile, alterum reprobum, tertium mundum. Detestabile est Gentium, reprobum Judaeorum, populi christiani mundum. Igitur Gentium sacrificium quam exsecrabile est, tam

0363D Inane est editi cum aliquot mss. At substantivum est delevinius auctoritate codicum Tolent., Pomp., Zen.
inane: colunt enim vani vana figmenta in quaslibet formas, vultus, sexus, aetates, auri argentique detrimento matris limae moderato dente figurata. Quae est ergo ista dementia? sacrificium nescientibus procurare, lumen caecis inferre, thura non spirantibus concremare, allegare preces surdis: ab his custodiam petere, quos fur non timet involare. Quibus recte Deus irascitur dicens: Nolite ambulare post deos alienos, ut serviatis eis; et ne adoraveritis eos: ne quando incitetis me in operibus manuum 0363C vestrarum, et disperdam vos (Hier., XXV, 6) . Quae autem sint ista opera manus humanae, Spiritus sanctus in psalmo nonagesimo quinto declarat dicens: Omnes dii Gentium daemonia; Dominus autem coelos fecit. Et in Deuteronomio (XXXII, 17) : Sacrificaverunt daemoniis, et non Deo. Ac ne quis sacrilegium existimaret sibi impune esse cessurum, Scriptura iterum ibidem dicit: Sacrificans diis eradicabitur, nisi Domino soli (Exod. XXII, 20) . Haec
0363D Secuti sumus lectionem antiquissimi ms. Rem. cum alibi Gentes legatur; nam maneo recte cum dativo, non minus quam cum accusativo construitur. Virgilius Aeneid., I, V. 257: Manent immota tuorum 0364C fata tibi; et Velleius, I, 4, 2: Aliis ritus patrii mansit custodia.
Gentibus, nisi convertantur, manet divina sententia: quae nec Deum, nec sacrificium etiam ipsae cognoscunt se habere legitimum.

III. Nunc Judaeorum quoque sacrificia a Deo repudiata 0364A cognoscite, qui dicit ad eos in Isaiae libro: Quo mihi multitudinem sacrificiorum vestrorum? plenus sum holocaustomatis arietum et pinguamine agnorum. 119 Sanguinem taurorum et hircorum nolo: quis enim exquisivit ista de manibus vestris (Is., I, 11, 12) ? Per alium adaeque Prophetam Spiritus sanctus clamat, et dicit: Praecingite vos, et plangite, sacerdotes, lugete omnes, qui deservitis altari: quoniam ablata est de domo

0364C Mss. Tolent. Pomp. Dei.
Domini vestri hostia et immolatio (Joel. I, 13) . Multa sunt, quae dici possunt: sed satis otiosum est in his demorari, quae in toto jam
0364D Quia scilicet Hierosolymitanum deletum est templum; hoc autem deleto Judaeis amplius sacrificare non licet, de qua re iterum Zeno tract. LX et seqq., lib. II.
non sunt.

IV. Unum sane necessario proferemus exemplum, quod et Judaei odiosum, et Christiani sacrificium approbet Deo gratum. Apud Malachiam prophetam: Non est mihi voluntas circa vos, dicit Dominus: et 0364B sacrificium acceptum non habeo ex manibus vestris: quoniam a solis ortu usque in occasum clarificatum est nomen meum apud Gentes, et in omni loco odores incensi offeruntur nomini meo, et sacrificium mundum: quoniam magnum est nomen meum apud Gentes, dicit Dominus (Malac. I, 10) . Immola Deo sacrificium laudis (Ps. XLIX, 14) . Immola, inquit, Deo,

0364D Editi ac mss. aliquot et non: conjunctionem et tribus codicibus ignotam abjecimus.
non daemoniis, sacrificium laudis, non vituperationis, et redde Altissimo vota tua. Honorem totum refundit in patrem, ex quo omnia. Et invoca me in tribulatione tua, et eripiam te dicendo, ostendit, quoniam per se omnia prosecutus est. Et magnificabis me: quod dictum, fratres, non sic debetis accipere, ut operis sui laudem sibimet soli deberi testatus sit, qui in Evangelio dicit: Si non facio facta patris mei, nolite 0364C mihi credere: sed si mihi credere non vultis, factis credite; et cognoscite, quoniam in me est pater, et ego in illo (Joan. X, 37, 38) : dictum significatione unica majestatis, et affectu individuo pietatis; quia laus filii est patris, et laus patris amborum.

V. Nunc sacrificii nostri proprietatem nos convenit nosse, quae facile ex adverso cognoscitur: nam si diis corporalibus sacrificium convenit corporale, utique et spiritali Deo sacrificium est necessarium spiritale: quod non ex sacculo, sed ex corde profertur; quod non

0364D In edit. Ven. brumosis; in edition. Ver. bramosis; sed male. Bromosis autem ex mss. supposuimus, quamquam et brumosum promiscue apud auctores legatur. Bromosus vero, seu brumosus est grave olens, injucundum, a voce Graeca βρῶμος graveolentia. βρωμῶδης foetidus. Id nomen sic accipiendum patet ex Rufino l. III, de Vitis Patrum n. 39: Et cum foeteret brumosa aqua odore, non permittebat, ut aliam aquam mutarent. Coelius Aurelianus l. III Tard. pass. c. 2: Corruptio acceptorum cum acore in bromosam, vel in fumosam transeuntium qualitatem, 0365A etc. Hinc corrigendum putamus S. Gaudentii locum serm. II, p. 44, qui sic editus est: Quod autem sacramenta corporis sui et sanguinis in specie panis et vini offerenda constituit, duplex ratio est: primum ut immaculatus Dei agnus hostiam mundam mundato populo traderet celebrandam sine ustione, 0365B sine sanguine, sine brodio, id est jure carnium, etc. In voce brodio Ferrarius et Menagius similis Italicae vocis originem deprehendisse sibi visi sunt. At cum in omnibus Gaudentii mss. quos editor in notatione allegat, scribatur constanter sine bromo; nihil erat, quod haec correctio non insereretur textui (bromus enim est gravis odor seu foetor; qua voce usus Rufinus in interpretatione Recognitionum, lib. II, n. 2, scripsit: Nec ferre possum bromum et molestiam maris; sic enim legeremus ex tribus codicibus a Cotelerio laudatis p. 505) , et multo melius a textu excludenda erat vox brodium, cujus nullum exemplum in tota antiquitate invenire licet: et perinde etiam expungenda illa id est jure carnium, quae in mss. pariter desunt.
bromosis pecudibus, sed suavissimis moribus comparatur: quod non cruentis manibus, sed sensibus mundis offertur; quod non 0365A 120 jugulatur ut pereat, sed, sicut Isaac, immolatur, ut vivat, Apostolo hortante nos Paulo, cujus ista sunt verba: Exhibete corpora vestra hostiam
0365B Ms. Pomp., vivam.
viventem, sanctam, placentem Deo (Rom. XII, 1) : hoc enim placitum est Domino, ubi seipsum candidus animus immolaverit Domino;
0365B Sic ex editione Patav., reliquae cum mss., caeterum.
caetera autem nihil proderunt, si colentis pura mens non sit, in Ecclesiastico Salomone clamante: Dona iniquorum non probat Altissimus (Eccles. XXXIV, 23) .

VI. Hic quaerite, Christiani, sacrificium vestrum an esse possit acceptum, qui vicinarum possessionum 0366A omnes

0365B Mss. Tolent., Zen., glebas.
glebulas, lapillos, et surculos nostis; in praediis autem vestris fumantia undique sola fana non nostis, quae (si vera dicenda sunt)
0365C Haec ad quartum saeculum, ut dissertatione prima c. 2, adnotavimus, perspicue pertinent; cum ob imperatorum leges vetiis sacrificiis in pagis fana frequentari tolerarentur, unde et idolorum cultores Pagani appellari coeperunt. Illud autem non sine magna dominorum, qui Christiani erant, culpa permissum fuisse alii ejusdem aevi Patres docuere. Satis sit unum laudare finitimae urbis episcoporum ac Zenoni supparem S. Gaudentium Brixianum, ut ne quis morem hunc a saeculo quarto alienum existimans, S. Zenonem antiquiorem multo esse vel hinc contendat. Haec itaque Gaudentius similiter tradidit serm. 13, pag. 160: An existimatis, quod Deum diligat tepidus ac negligens Christianus, qui idola in possessionibus suis coli permittit, qui fanum daemoniis et aram diaboli stare in contumeliam Dei patitur?
dissimulando subtiliter custoditis. Probatio longe non est.
0365C De jure templorum, quae essent in urbibus, hic locus non loquitur, cum haec templa eorumque jura ad privatos non pertinerent, ad quos hic Zeno aperte sermonem habuit; sed loquitur de jure templorum 0365D rusticanorum, quae in privatorum praediis et dominio erant. Porro templorum jura pro redditibus, qui templis debebantur, accepta invenies apud Ambrosium epist. XVIII ad Valentinianum n. 19: Et certe ante plurimos annos templorum jura toto orbe sublata sunt: ubi significari redditus, seu publicos illos sumptus, in templorum usum redeuntes, quos quidem Constantinus primum ex orat. Libanii pro templis p. 473, edit. Gothofredi, dein vero restitutos a Juliano Apostata Gratianus plane sustulit ex L. 20 Honorii de Paganis, Cod. Theodosiani, satis ex ipso Ambrosianae epistolae contextu liquet: vide etiam L. 8. de Jure fisci, l. X, tit. I, cod. Theodos. Zenoni autem hoc loco jus templorum aliter accipitur, nimirum pro jure privatorum in templa, vel fana in ipsorum praediis constructa, in quibus ethnicos 0366A sacrificasse ex superioribus constat. Lex autem 12 Theodosiani Codicis, tit. de Paganis, huic juri explicando lucem praeferet. In hac Magnus Theodosius omnia etiam privata sacrificia idolorum interdicit, domoque ipsa, seu possessione eos multari jubet, ut fisco addiceretur, qui ibidem sacrificasse 0366B comperti essent, si tamen, inquit § 3, ea loca in jure fuisse turificantium probabuntur. En aperte dominorum thurificantium jus. Sequitur § 4: Sin vero in templis, fanisve publicis, aut in aedibus agrisque alienis tale quispiam sacrificandi genus exercere tentaverit, si ignorante domino usurpata constiterit, 25 librarum auri multae nomine cogetur inferre: conniventem vero huic sceleri par ac sacrificantem poena retinebit. Ubi verba illa si ignorante domino jus dominorum satis insinuant, pro quo tuendo quotidie litigatum fuisse ea forte de causa, quod quidam nulla petita a dominis facultate in iisdem templis sacrificare ausi essent, ex Zenone colligi videtur. Saltem vero cum domini pro templorum jure adeo subtiliter litigarent, nec eadem demoliri vellent, ut poterant, quae alii nulla petita, vel obtenta venia sacrificaturi subinde adibant; illi dissimulando fana subtiliter, id est per lites custodire dicuntur: quae dissimulatio quam magno dominis vitio esset, cum et prohibere sacrificia 0366C pro suo jure possent, et fanis demoliendis impedire, facile cognoscimus.
Jus templorum ne quis vobis 121 eripiat, quotidie litigatis. Non hi solum, qui tales sunt, displicent Deo, sed et illi, qui per
0366C Per sepulcra, id est in coemeteriis, in quibus collocata et distributa per agros erant mortuorum sepulcra, et in quibus sane peracta etiam caetera, quae hic subjiciuntur, ac praesertim prandia, liquet ex Augustino, epistola XXIX. Vide annotationem sequentem, et 18.
sepulcra discurrunt; qui foeterosis
0366C Legebatur prandiis, sed male: parentalia autem hic indicantur, quae cum sacrificii quoddam essent genus, a Christianis usurpata jure damnantur. Ab his proinde ut neophyti maxime caverent, S. Gaudentius sedulo monuit serm. IV, p. 57, et idem monitum repetit auctor sermonis 190, p. 318 Append. Augustin. n. 2. Exstat Lex 19 Codicis Theod. tit. de Paganis, quae ait: Non liceat . . . . funestioribus locis exercere convivia. Gothofredus τὸ funestioribus locis accipit de templis; sed de locis sepulcrorum, seu coemeteriis accipiendum ex hoc Zenonis testimonio discimus.
prandia cadaveribus sacrificant mortuorum; qui amore luxuriandi atque bibendi, in infamibus locis lagenis et calicibus subito sibi
0366D Christianis solemne olim erat in coemeteriis sacra peragere tum propter persecutiones, tum propter reverentiam Martyrum, qui illic quiescebant; unde Valeriani aliorumque imperatorum edicta exstiterunt, quibus illi prohibiti fuerunt coemeteria adire, eoque in officio deprehensi morte multati sunt. Reddita porro ecclesiis pace, ad eadem coemeteria magnus et frequens Christianorum concursus, et in Martyrum festis epulae pauperibus distributae, quas agapes vocabant. Cursu porro temporis charitate refrigescente, in crapulas et impudicitias tam pia institutio deflexit. Ut autem Christiani eluones et libidinosi suas comessationes libidinesque honesto aliquo titulo excusarent, occasionemque licentiae pietatis ac religionis nomine defenderent, defunctos, quos in coemeteriis, vel sepulcris convenirent, et 0367A prandiis tamquam agapibus colerent, Martyres esse praedicabant. Hanc excusationem hoc loco S. Zeno detegit et elidit. Indigne porro episcopi ferebant, quod agapes, quae in ipsa martyrum festa charitatis nomine olim invectae fuerant (qui sane mos improbari non poterat: unde Pammachius, qui in uxoris suae funere an. circiter 397, pauperibus convivium instruxerat, profusioris liberalitatis laudatur a S. Paulino in epistola, quam ad ipsum tradidit) , indigne, 0367B inquam, ferebant Episcopi, quod agapes ejusmodi sensim ad luxuriam et crapulam traductae fuissent: quam in rem audiendus S. Ambrosius libro de Elia et jejunio c. 17, n. 62, ubi illos coarguit, qui calices ad sepulcra Martyrum deferunt, atque illic in vesperam bibunt, et aliter se exaudiri posse non credunt. O stultitiam hominum, qui ebrietatem sacrificium putant, qui aestimant illis ebrietatem placere, qui jejunio passionem sustinere didicerunt! Eadem ferme inculcat S. Augustinus, lib. XX contra Faustum, cap. 21. Hic porro, lib. VI Confess. cap. 2, nec non epist. XXIX, et potissimum epist. XXII, Italiae episcopos laudat, qui in hoc depravato more ex suis ecclesiis eliminando sedulam operam, et felici quidem cum exitu collocaverant; inter quos sane S. Zenonem fuisse nemo inficias ibit.
martyres pepererunt; qui dies observant; 0367A 122 qui
0367B Lectio vulgata erat Aegyptio corde candidis, nullo sensu, qui satisfaceret. Sparaverius legendum credidit Aegyptiaco die candidis: nos scribendum 0367C duximus ut in textu, quae lectio cum optimam reddit sententiam, tum vero unius syllabae disjunctione, et mutato r in s ab editis et mss. nihil differt; imo perspicue in ms. Tolent. subinde inventa est. In veteri kalendario, quod a Lambecio cum notis editum est, et sub imperatore Constantio Zenonis aetate scriptum fuit, nec non in aliis duobus plane similibus editis a Muratorio, tom. II Rerum Italic. part. II, dierum Aegyptiacorum frequens occurrit mentio: duo enim ejusmodi dies singulis mensibus notantur januario excepto, qui tres signatos exhibet. Quid porro hi dies significarint, idem Lambecius sibi nondum satis liquere ingenue professus est. Ex Ambrosio autem, et Augustino discimus fuisse dies, qui infausti, et rebus aggrediendis minus idonei superstitione et observantia quadam vana putabantur. Ambrosius epist. XXIII, n. 4: Plerique posteros dies, vel Aegyptiacos declinare consueverunt. Sicut dies posteri, qui postridie Kal. Non. vel Idus erant, Romanis infausti habebantur teste Gellio, lib. IV c. 17; ita 0367D et Aegyptiaci, de quibus sic Augustinus in Commentario epist. ad Galatas, n. 35: Plena sunt conventicula nostra hominibus, qui tempora rerum agendarum a mathematicis accipiunt. Jam vero ne aliquid inchoetur aut aedificiorum, aut hujusmodi quorumlibet operum diebus, quos Aegyptiacos vocant, saepe etiam nos monere non dubitant. Hinc in veteri ms. membranaceo, quem penes se exsistentem commemorat Lindembrogius in observat. ad librum XXVIII Ammiani Marcellini, p. 184, Aegyptiaci dies ex ordine descripti hunc titulum praeferebant: Incipiunt dies Aegyptiaci, in quibus nulla opera incipere debes. Dies id generis in vulgaribus kalendariis, quae ephemerides a Latinis vocabantur, notati fuisse videntur, ut cum quid agere opus esset, inspecta ephemeride, facile cognosceretur, num dies agendo esset opportunus nec ne: homines enim, qui Aegyptiacos dies observabant, spectans Augustinus loco allegato, ex ephemeride vitam naufragam gubernantes affirmavit; et non absimiliter Ammianus Marcellinus, lib. XXVIII, p. 0368A 400: ephemeridem scrupulose sciscitatam prodit; et ante hos Juvenalis satyra VI: Tritas cernis ephemerides, et Hora sumitur ex libro. Aegyptiaci vero cur dicerentur ejusmodi dies, ut putabantur, infausti, ex Zenonis textu colligi potest: nimirum quod Romani Aegyptiacos dicerent, ut significarent nigros, illisque proinde dies candidos opponebant. Aegyptium quidem pro nigro a Latinis item et Graecis adhibitum reperire non numquam licet, de quo vide Basilium Fabrum in 0368B Erudit. Thesauro. Itaque eo hominum superstitio invaluerat, ut de candidis, seu faustis diebus infaustos, seu Aegyptiacos effecerint. Dissimulare tamen nolumus id nomen derivari potuisse ab Aegyptiis, qui observationum id generis innuuntur auctores a Marino in Procli vita, ubi scribit: Qui apud Aegyptios habentur ἠποφράδες infausti dies, servabat. Quamquam Augustinus Chaldaeis id referre videtur loco laudato, cum hos ab astrologis, et Chaldaeis notatos dies appellat. Sed praeter quam quod Chaldaeos appellare Augustinus potuit pro mathematicis, quippe quod Cahldaeorum nomen non genti, sed arti vulgus detulerat, ut colligimus ex Tullio, lib. I de Divin. c. 1, et ex tit. de Maleficis et Mathemat. Cod. Theodosiani: solemne est, cum de rerum inventoribus quaeritur, alios ab aliis adsignari, ut plures animadverterunt. Vide not. 18 in lib. V Recognitionum, pag. 545 edit. Cotelerii.
Aegyptiacos de candidis faciunt; qui auguria captant salutemque 123
0368B Suam restituimus e mss. et edition. Ven. Sermo 0368C autem hic est de haruspicibus, qui inspectis animalium extis de rebus futuris ominabantur.
suam pecudum violenter scissis in ventribus quaerunt; qui conjugale exasperant jugum, affectuque calcato
0368C Ms. Urbin., subditis. Subdititius vero (quod nomen et apud Ciceronem, orat. III in Verrem. n. 27, et apud Plautum in Pseudolo II, 4, 62, legitur) supposititium significat. Hic autem indicari videtur, quosdam rei familiaris curam et administrationem personis externis commisisse loco domesticarum eo quidem nomine, ut per illas res familiaris melius administraretur, sed vere eo consilio, ut hac occasione iisdem subdititiis personis, sive essent ancillae, sive libertae, turpiter uterentur, et hac negotiorum domesticorum simulatione adulteria velarent. Furta autem pro adulteria sumi observavimus tract. IV, adnot. 34. Utilitatis vero dici pro usus (ut ne voluptatis scribendum sit, quod Sparaverio placeret) item monuimus eodem tractatu adnot. 24. Editi et Mss. aliquot scribunt non amore fidei, sed libidinis; at syntaxim codicis Rem. retinuimus.
subdititiis personis, ut obumbrent furta turpissimae utilitatis, rem familiarem tuendam committunt, 0368A amore non fidei, sed libidinis; qui
0368C Publicanae proprie erant mulieres publicis vectigalibus 0368D exigendis propositae; sicut publicani dicebantur, qui eadem vectigalia publica conducebant atque tractabant. Huc spectare creditur illud M. Tullii orat. III in Verrem, n. 34: Mulieri publicanae noluit ex decumis nimium lucri dare. Publicanas tamen dictum etiam pro publicas ex hoc Zenonis loco perspicuum fit, adeo ut quaecumque mulieres publico essent expositae, sive ad vectigalia exigenda, sive ad sui corporis quaestum, sive alia etiam de causa, eae publicanae dicerentur. Hoc quidem sensu S. episcopus tract. I, n. 4, publicanam vocavit ipsam catholicam fidem, quippe quae per Arianos propalam exposita, profanorum, seu Gentium dicteriis objecta erat. Quin mulieres, quae hoc loco ab Auctore per vim subjectae traduntur, meretrices publicae, quibuscum nulla vi opus est, haud dicendae videntur, sed aliae omnino, quae publicum aliquod munus exercentes, per vim ab impudicis opprimebantur. Viles tamen has fuisse indicant illa: Viliores se esse, quam illae sunt, produnt.
publicanas mulieres cum vi subjiciunt sibi, viliores se esse, quam illae sunt, produnt; qui iracundia tument, qui litibus fremunt, qui calumnias pariunt; qui pauperes, qui viduas, qui pupillos exspoliant; qui profanis fabulis, neglecta Dei
0368D Cyprianus quoque ter sectae nomen Christianae 0369A religioni attribuit. Epist. XXII, timore sectae nostrae verecundus. Lib. de Bono patientiae paulo post initium, fidei nostrae secta dirigitur. Tandem in praefatione 0369B lib. Testimoniorum, ad religiosam sectae nostrae disciplinam. Tertullianus similiter Apolog. cap. 39, Dei secta, cap. 40, Christiana secta, et cap. 46, Incredulitas dum de bono sectae hujus obducitur. Vide etiam lib. I ad Nationes, cap. 10. Prudentius in Roman. v. 125, Christi secta. Itaque sectae acceptio pro eorum coetibus significandis, qui erroneam religionem sequuntur, recentior est.
secta, alios 0369A non bene
0369B Ms. Pomp. et edit. Ven. vocantes. Hic autem eos fortassis Zeno notat, qui profanis fabulis, id est comoediis, Christianos avocabant; quibus christianae religionis sacramenta, queis in baptismate praesertim se obligaverant, cum diaboli pompis et spectaculis renuntiarunt, turpissime contaminari, concors Patrum sententia fuit. Sacramentum nimirum, quemadmodum apud Romanos, pro jurejurando accipitur; ita et a Patribus vocabatur solemnis illa professio, qua Christi militiae nomen daturi, suam fidem obligabant. Tertullianus ad Martyres, cap. 3: Vocati sumus ad militiam Dei vivi jam tunc, cum in sacramenti 0369C verba respondimus, id est in baptismo, ut ipse explicat in lib. de Spect., cap. 3. Hieronymus in ep. ad Heliodorum: Recordare tirocinii tui diem quo Christo in baptismate consepultus, in sacramenti verba jurasti.
avocantes divina sacramenta contaminant. Jam videat unusquisque, quemadmodum sacrificium aut sumat, aut offerat: sicut 124 enim indigne offerre
0369C Sacrilegum ex mss. Tolent. Pomp. libenter emendavimus, quod egregie concinit cum illo sententiae sequentis adjectivo mortiferum. In editis et aliquot mss. erat sacrilegium. Hinc porro luculenter exploditur Matthaei Larroque animadversio, qui hoc ex Zenoniano tractatu, olim inscripto in psalmum XLIX, haec notavit in opere, cui titulus Histoire de l'Eucharistie, Amstelodami 1671, pag. 187. Zenon de Verone, inquit, ayant posé quiil y avait trois sortes de sacrifices, celui des Gentils, celui des Juifs et celui des Chrétiens, il entend le sacrifice des derniers de celui dont parle Malachie, et l'explique d'un sacrifice de louange, et d'un sacrifice spirituel de nousmêmes. «Sacrifiez, dit-il, à Dieu un sacrifice de louange, et présentez vos corps en sacrifice vivant 0369D et agréable à Dieu.» At quam haec perperam scripta sint, non ex eo solum patel, quod ad id statuendum duo diversa Scripturae testimonia Malachiae, et Pauli a Zenone superius separatim allegata tamquam ipsius Zenonis verba recitet, et in unum compingat; eaque perinde explicet, ac si laudis sacrificium, quod ibidem innuitur, solum esse affirmetur, et omne aliud excludatur, quod nec Scripturae, nec Zenonis verba ferunt: sed ex hoc praesertim, in quem nunc animadvertimus, loco exploratum plane sit. Etenim cum hic S. Antistes de sacrificio diserie loquatur, quod sumunt homines, atque manducant; aliud procul dubio sacrificium a sacrificio laudis distinctum auctori cognitum fuit, palamque est hoc loco intelligi eucharistici panis sacramentum, quod et indigne offerre sacrilegum est, et indigne manducare mortiferum. Hoc quidem Eucharisticum sacramentum alibi ab Auctore sacrificium appellatum evidenti testimonio ostendimus adnat. 29 in tract. V unde etiam 0370A hoc idem sacramentum tanti habitum liquet, ut a Christianis ipsis minime consecratis, id est a catechumenis videri non posset. Vide ibidem adnot. 28. Quis 0370B hic sacrificium laudis, in quod oculi intenderentur, intelligendum contendat? Sed in his diluendis, quae imbecillitatem causae, cui adversarius patrocinari studuit, demonstrant, nimis multa. Solum advertimus hoc idem argumentum licet inane urgeri ab alio quoque heterodoxo Joanne Enrico Ottio in Examine perpetuo in Annales Card. Baronii, Centuria 3, § 7, pag. 204.
sacrilegum est, ita indigne manducare mortiferum, in Levitico Scriptura dicente: Omnis mundus manducabit carnem. Anima autem, quaecumque manducaverit de carne sacrificii salutaris, quod est Domini, et immunditia ejus super ipsum est, peribit anima illa de populo suo (Levit. VII, v. 20) . Haec, fratres, sicut cavenda sunt nobis, ita quae bona, quae pura, quae simplicia, quae pia, 0370A quae sancta sunt, sicut facitis, amplectenda: ut videntes homines opera vestra bona magnificent Patrem vestrum, qui est in coelis. Itaque, dulcissimi
0370B Flores mei, ut adnot. 1 monuimus, sunt neophyti: unde nihil necesse est fratres supponere, quemadmodum Sparaverio videtur. Illos quidem e Competentibus neophytos factos, in flores conversos auctor affirmat lib. II, tract. LIII.
flores mei, talia sacrificia procurate, quae sanctus Spiritus libenter offerat, Pater probet, Filius, qui magister est noster, probata
0370B Ms. Urbin., glorificet.
glorietur per eumdem, qui est benedictus in saecula saeculorum.